Nou, daar is er weer een! Een echte ULTIMATE Song. Kan nu al zeggen: een prachtverhaal met een prachtnummer. Verwacht niet dat heel veel mensen dit kennen (ik persoonlijk ook niet). Roger is een collega van mij van 3voor12 limburg. Ik denk wel dat we kunnen zeggen dat we een klik hadden want vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen was het gezellig. ‘Music connects people’ wordt wel eens gezegd, zo ook hier! Vandaar dat ook mijn vraag kwam: heb jij een ULTIMATE Song? Zo ja, wil je erover schrijven? En zie hier het resultaat:

Ik moet bekennen dat het mij (op een prettige manier) een week heeft bezig gehouden. En uiteindelijk ben ik er uitgekomen.

Mijn favoriete muziek bevat meestal veel gitaren. Punk is mijn oude en huidige liefde. Met name Pennywise, deze band volg ik al sinds begin jaren 90. Elk optreden in Nederland ben ik erbij, ik sla geen tour over.
Iedereen kent denk ik wel “Bro Hymn”. Veel gecoverd, heel vaak slecht nagedaan. Ik noem dan bijvoorbeeld Big Benny. Of een vreselijke hardcore dance versie. Bah, blijf van het nummer af of behandel het met het respect dat het verdient.
Luisterend naar de tekst kom je erachter dat het over vriendschap gaat. Onvoorwaardelijk en zonder te oordelen. Puur, eerlijk en mooi.
Dat het refrein wereldwijd wordt meegebruld is alleen maar een mooie bijkomstigheid.
Dit nummer is op 3 terecht gekomen.

Pearl Jam is ook sinds begin jaren 90 een favoriete band. Wie kent ze niet? Na hun ijzersterke debuut “Ten” hebben ze zich genesteld binnen de toppers in de wereldwijde muziekscene. Het hele album heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt en doet dat eigenlijk nog steeds.
“Alive” knalde er vanaf de eerste keer keihard in. En ik krijg er nog steeds geen genoeg van. Heerlijk meebrullen, lekker laten gaan. Ondanks de vreemde blikken van anderen om mij heen. Ik kan namelijk helemaal niet zingen, maar ach, als ik dit nummer hoor dan moet ik wel.
Wat anderen daarvan vinden zal mij dan op dat moment ook worst wezen.
Uiteindelijk is dit net niet mijn ULTIMATE Song geworden. Sorry jongens, maar een zilveren medaille is ook niet slecht.

LUKATussen al het gitaar geweld is er sinds mijn 18e (en dat is toch al bijna 25 jaar) één man die zorgt vor de muzikale rust in mijn leven.
Niet geheel toevallig een Ier, maar daar kom ik zo op terug.
Luka Bloom is de naam. Sinds hij op zijn mini-fietsje het Pinkpop podium opkwam en mij veroverde met zijn gitaar is hij mijn favoriete singer-songwriter. Concerten variërend van festivals tot een zittend concert in Paradiso.
Alles komt binnen en is ontroerend mooi. Man, gitaar en zingen. Soms is meer niet nodig. Zijn unieke stijl van spelen zorgt voor een extra randje, zijn teksten zijn altijd oprecht en een reflectie van wat hij meemaakt in zijn leven.
Luka komt uit Ierland, en dat is verreweg mijn favoriete land. Je moet er geweest zijn om het te kunnen begrijpen. Dublin, met zijn gezellige kroegen en pubs. De Wicklow Mountains, Glendalough en nog veel meer. En uiteraard de nodige pints of Guiness. Die smaken echt beter in het land van oorsprong! Maar vooral de mensen. Uniek, one of a kind en bovenal simpel in de goede zin van het woord.
“Enjoy the moment lad” is een uitspraak die je vaak hoort.
Geniet, wat morgen komt zien we morgen wel weer. En de muziek, overal waar je komt in Ierland wordt muziek gemaakt. Om te vermaken en om samen te komen. Als in Dublin “dirty old town” wordt ingezet zingt letterlijk iedereen mee. Locals en toeristen, hand in hand. Ken je de tekst niet, geen probleem, neurie dan maar mee.

Terug naar Luka. Zijn album “Turf” uit 1994 is zijn mooiste in mijn ogen. Hoewel het moeilijk kiezen is uit zijn oeuvre. Van dat album is er één lied dat onlosmakelijk verbonden is aan alle belangrijke momenten in mijn leven. Diamond Mountain.
Liefdesverdriet, gelukkige momenten, de geboorte van mijn twee zoons. Steeds weer draaide ik dit nummer bij hoogtepunten en dieptepunten. Steeds weer kwamen dan de tranen, van geluk of verdriet. Steeds weer voelde ik mij beter nadat ik het gehoord had. Steeds weer was daar het kippenvel.
Het hoogtepunt van “Diamond Mountain” was een paar jaar geleden toen één van mijn beste vrienden Mark het nummer zong in de kerk tijdens mijn huwelijk.
“Hold my hand, a little longer”. Gaat het over liefde? Gaat het over je doel in het leven zoeken? Het kan allebei, het maakt ook niet uit.
Elke keer weer is er het kippenvel, de herinneringen, de glimlach of de tranen. Dit nummer is sinds 1994 verweven in mijn leven en doet me nog steeds heel veel. En dat zal het blijven doen, dat is zeker.
Op mijn begrafenis zal het dan ook voor de laatste keer klinken, op mijn reis naar het onbekende.

Hoewel het moeilijk was om mijn ULTIMATE Song te kiezen was het eigenlijk vanaf het begin een uitgemaakte zaak.
Diamond Mountain, mijn diamant, mijn parel.
I will be here when you need me
I will be here in the pouring rain
Luka Bloom – Diamond Mountain.

Vorig artikelJack White – Alone In My Home
Volgend artikelSelah Sue – Alone

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in