Wie? Tribute to The Doors.

Waar? Poppodium Volt.

Wanneer? 9 december 2016.

Dat The Doors een bekende band is, staat buiten kijf. Het is een wereldberoemde band met ook hits waar je U tegen zegt. Dan heb je een groep bevriende muzikanten die een cover band starten om The Doors te eren. Maar die muzikanten zijn niet zomaar even 5 gasten… Het zijn 5 gasten die wel raad weten met muziek maken, met op het podium staan en The Doors aan kunnen.
Maar eerst even de bandleden introduceren: Lawrence Mul is de zanger en is oa van de band Raw Flowers. Mark Visser op drums en Matthijs Stronks op keys, beiden van Donnerwetter. Jop van Summeren is de bassist en Vedran Mircetic de gitarist en deze heren spelen bij De Staat. Kans is groot dat men wel bekend is met deze toppers.

Om 21:00 was dan echt het beginsignaal. Naar eigen schatting zijn er toch zo’n 140 man op dit toch wel unieke concert afgekomen.
Wat dan wel mooi is, is dat er absoluut geen aankondiging komt en dat de vijf gewoon beginnen te spelen. Het eerste nummer is een hele rustige binnenkomer, muzikaal zeker oke alleen het publiek is nog ietwat rumoerig. Wel proef je onmiddellijk dat authentieke geluid wat bij The Doors ook hoort. Ze gaan door met het nummer ‘Break On Through’. Deze wordt beter ontvangen. Langzaam aan merk je al dat alles een beetje los komt.
Om maar even aan te geven: Jop van Summeren speelt echt heerlijk op de bas, het is echt kwaliteit wat op het podium staat.
Het ene na het andere nummer volgt elkaar in rap tempo op. De snelheid zit er goed in en er is eigenlijk geen ruimte om tussendoor te babbelen. Het draait ten slotte ook om de muziek! Maar na het nummer ‘Waiting For The Sun’ wordt de band dan toch kort aan het publiek voorgesteld.
Om precies 21:47uur is het tijd om ‘Riders On The Storm’ te spelen. Helaas is de zaal heel rumoerig ondanks dat er al ‘sssst’ wordt geroepen. Zoals ook bij dit nummer hoort, is dat het nummer lang getrokken wordt op toetsen. Dit wordt ook gewaardeerd door het publiek want er ontstijgt een hard applaus na de solo van Matthijs Stronks. Uiteindelijk is het zo dat ze deze track zo’n 10 minuten lang spelen, heerlijk. Na dat muzikale hoogtepunt is het natuurlijk tijd voor de volgende: ‘LA Woman’ wordt ingezet en ook onmiddellijk herkend, eigenlijk net als alle andere nummers. Je merkt ondertussen dat alles wel los komt. Lawrence Mul swingt op het podium en zingt dit heerlijk.
Maar dat loskomen geldt ook voor het publiek. De vrije ruimte voor het podium wordt langzamerhand ingenomen door dansend publiek.
Dit allemaal wordt zeer zeker gewaardeerd door Mike Visser op drums, want hij gooit er op het eind een dikke climax in en publiek gaat uit zijn bol. Hij gaat ook door want er wordt begonnen met wat tromgeroffel voor de afsluiter…. ‘Light My Fire’ wordt ingezet! Heel leuk om te zien dat het publiek het allemaal waardeert want er worden spontaan wat biertjes op het podium gezet. De sound wat uit de Gibson komt van Vedran Mircetic klinkt even fenomenaal als dat gespeeld wordt. Dit wordt nogmaals onderstreept door het enorme enthousiasme vanuit de liefhebbers.

Uiteraard komt er ook een toegift! Na 1 minuut juichen komen de heren alweer terug het podium op en beginnen met ‘Roadhouse blues’ om vervolgens een hele vette versie tweede toegift te geven: ‘Backdoor Man’. Alsof het nog niet genoeg was wordt ook nog ‘The End’ gespeeld. Er gaat weer een ‘sssst’ door het publiek maar deze wordt jammer genoeg maar half beantwoord. Ondanks het rumoer is het weer heel erg goed!
Al met al een avond gevuld met hoogstaande kwaliteit en waar ook alle goede nummers van The Doors voorbij zijn gekomen.

Afsluiten met een ‘echte’.

Tekst: Jonny Ladeur.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in