Voltage is een band die ik al een tijdje in de gaten houdt en toch ook al eerder op mijn site heb gezet. Ik hou van hun muziek, sound en hoe ze te werk gaan. De plaat Travellin’ Men is op een interessante manier tot leven gekomen. Ze hebben elke maand een nummer geschreven en deze twaalf nummers staan erop (plus één extra)!
Om maar meteen even wat positiefs te zeggen: hoe de CD eruit ziet. Professioneel maar ook volledig! Een mooi artwork, van binnen foto’s van de bandleden en er is een boekje waar alle teksten in staan! Daar word ik vrolijk van want dat zie je helaas niet meer bij alle bands. Het is wel even zoeken want de volgorde van de nummers is niet dezelfde volgorde die in het boekje staat, deze staat op maand gerangschikt. Niet alleen de mannen hebben een reis gemaakt: ik moet dit ook doen door het boekje heen. Anyway, door naar de muziek zelf.

Het is een goede afwisseling tussen de lekkere rauwe blues/rock en meer het rustigere deltablues. Ondanks die afwisseling blijven de heren van Voltage erg herkenbaar. De stem van Dave Vermeulen is fijn om naar te luisteren en ook op muzikaal vlak moet je de rest van de band, Gijs Heijnen, Dirk Snellen en Tom Pijnenburg niet vergeten!

Voltage_promo_LR (Mobile)

‘The Long Road Home’ is een heerlijke song om te beginnen. Meteen vol gepassioneerd van alle mannen. Dave zingt meteen zijn longen uit het lijf, Tom op de drums gaat los en het stevige gitaarwerk wordt ook niet gemeden. Zo wil ik er wel meer hebben!
De volgende: ‘Travelling Man’ & ‘Cruisin’ zijn ‘oudjes’ en blijven heerlijk om naar te luisteren! Gewoon gaan en no mercy! ‘Cruisin’ is en blijft mijn favorietje!
Dan is het even tijd voor ‘rust’. Zoals in de intro gezegd, het is een afwisseling tussen het harde werk en rustigere deltablues. Dat komt van pas bij de nummers ‘River’ en ‘Harbour Starboard’. Voornamelijk bij de tweede heb ik gelijk mooie gedachtegangen. Een groots koor dat mee gaat doen tijdens de koortjes. Héérlijk. ‘I Got You Rockin’ is weer een nummer waar de vaart erin gaat. Zeker qua gitaarspel is het zeer fijn! Maar bij ‘Get Over It’ wordt er een schepje bovenop gedaan: Estelle Stijkel komt meespelen. Wie? Estelle is een gitariste bij Bells Of Youth, een bandje bestaande uit alleen vrouwen en die weten hoe ze moeten rocken! Zo ook bij de heren van Voltage. Over ‘Stray Dog Boogie’ kan je lang lullen maar is niet nodig: GAAN! Rauw en gewoon gas geven.
Waar op de EP vijf nummers stonden, stond deze er niet op! Terwijl deze schijnbaar in maart geschreven is: ‘Bad Loving Woman’. Goed uptempo maar ik vind deze uiteindelijk iets te langdradig worden… Dus werd ik weer getriggerd door een ‘oudje’: ‘Motherfucker Jones’ is gewoonweg een topper. Puur en zeer eigen! ‘She’s My Baby’ is wellicht het nummer met het meest Pop gehalte. Niet mijn favoriet maar dat kan ook niet allemaal zo zijn!
Tijd voor de twee afsluiters: ‘Money Train’ & ‘Rooster’. Bij de eerste tik je na twee seconden al mee en mooie zinspelingen! Over het laatste nummer op de CD heb ik eerder mijn eigen interpretatie gegeven: Eerst de onderliggende partij zijn en daardoor met gemak worden overlopen en vervolgens je zo opstellen waardoor jij juist diegene bent die boven de ander staat. Geen half werk lijkt me.

Zoals te lezen valt is dit een plaat waar je U tegen mag zeggen. Het is een mooi project geworden waar de heren zelf heel trots op mogen maar ook zullen zijn! Ik zou het ze niet na doen: elke maand een nummer maken. Ze doen het maar. Het is zeer zeker een mooie reis geweest. Nu heel veel gaan spelen en genieten ervan!!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in