Waar normaliter het eerste weekend van september Bruis festival zou plaatsvinden, werd er nu het Transformer Festival georganiseerd. Dit vanwege het feit dat de Muziekgieterij in een verbouwing zit en daardoor te weinig tijd en energie in een 3daags evenement kon steken. Maar om de muziekliefhebbers toch tegemoet te komen werd er iets anders geprogrammeerd. De locatie was ‘gewoon’ de Muziekgieterij te Maastricht en er waren 2 podia: The Office en Club. Een gevarieerd programma waar menig liefhebber van het betere beukwerk zeker aan hun trekken kwam. Even alles herbeleven.

Barely Autumn mocht het spits afbijten. Deze vierkoppige indierock band uit België deed er alles aan om het ‘vroeg’ gekomen publiek het naar hun zin te maken en dat lukte goed. Fijne sfeer, energiek en genoeg power. Natuurlijk is al het begin moeilijk maar ze hebben hun naam zeker gevestigd. Door naar Find Us In Slumberland. Deze Utrechtse band stond in feite aan de vooravond van de Popronde waar ze dit jaar aan mogen meedoen. De setting was eigenlijk wel perfect voor deze band; donker, rokerig en wat vaag. Indie pop. Toch hadden ze wel wat moeite om het publiek te overtuigen. Enkele nummers waar wat meer volume in zat, sloegen meteen aan. Al met al wel een geslaagde test.

Ook weer vrienden uit België: Wooly Mammoths. Waar ze Brussel als basis hebben zoals ze zelf zeggen, kwamen enkele bandleden ‘gewoon’ uit Lanaken, eigenlijk een thuiswedstrijd. Dit vijftal maakt de laatste tijd genoeg furore; op de playlist van Studio Brussel en flink wat festivals afgelopen zomer. Ook nu laten ze horen dat ze uit het juiste hout gesneden zijn. Een hele fijne mix van psychedelische klanken & surf pop. Het enthousiasme van de mannen is aanstekelijk en zorgt ervoor dat de speeltijd te snel voorbij is. En dan delen ze ook nog een gratis hun EP’tje uit… Wat wil je nog meer?

Neerlands trots Donnerwetter staat in de Club. Het is moeilijk om Donnerwetter te missen. Dat komt niet alleen door hun ijzersterke muziek maar ook zeer zeker door hun frontman Rocco. Met zijn lange haren en zeer imposante uitstraling zorgt hij ervoor dat je bij het optreden betrokken blijft. Kwalitatief is het daarbij altijd goed: Wout Kemkens is een topper op gitaar, Matthijs Stronks op toetsen is onmisbaar en Mike Visser op drums speelt enorm soepel en strak. Dat allemaal samen maakt Donnerwetter een genot om naar te luisteren. Het publiek reageert enthousiast en waarschijnlijk waren ze ook gewoonweg verrast. De heren hebben hoe dan ook nieuwe liefhebbers gekregen!

Dan door naar een kwartet uit Eindhoven: Lookapony. Deze nog steeds jonge gasten maken behoorlijke stappen de laatste tijd. Ze gaan namelijk ook touren met Together Pangea! Geen half werk dus. Het is gewoon no nonsense wat de boys doen. Frontman Jasper Grave vliegt bij nieuwe nummers door de zaal, bassist Thijs Schobers doet volop zijn eigen ding, gitarist Mats van den Broek laat zijn kwaliteiten horen en Jeroen Cremers laat zijn drumkit nog maar nét heel. Het is raggen, het is gas geven, het is vlammen. Het publiek reageert redelijk op de droge humor maar ze doen het beter op de muziek. Ja, Lookapony overtuigd helemaal!

The Orwells spelen daarna. Deze Amerikaanse band heeft een flinke crew op het podium staan. Aardig wat mensen die lawaai kunnen, zullen en gaan maken. Toch lijkt het allemaal wat mat. Mario Cuomo, de frontman, probeert het publiek wel goed te bespelen maar dit komt soms ook wel wat nep over. Natuurlijk doen de liefhebbers goed mee, maken sfeer en hebben een hele goede tijd. Maar als je als ‘blanco’ persoon erin stapt, heb je het na een paar nummers wel gehoord. Veel hetzelfde: krachtig, energiek maar geen echte uitschieter. Zonde!

De Gentse band Mind Rays zorgt ervoor dat er wellicht wat extra oordopjes zijn verkocht die avond. Zonder twijfel de band met het meeste volume. Mind Rays speelt gewoon pure punk. Vol passie spelen en zingen, dat was toch wel het credo. Mensen die nog te weinig volume tot zich hadden gekregen, kwamen nu hoe dan ook tot hun trekken! Waar het bij The Orwells dus wat voorspelbaar was, gold dat absoluut niet voor deze gasten. Zeker weten verrassende elementen in. Evenals het slot. Plotsklap was het klaar, voor velen zeker te kort en ook gezien de klok… Jammer!

Want dan was het nog even wachten op Millionaire. Dé headliner en waar ook zeker en vast de meeste mensen voor zijn gekomen. Natuurlijk ook veel vrienden van onze Zuiderburen. Tim Vanhamel is hier de grote meneer en na 12 jaar heeft Millionaire weer nieuw leven in geblazen en hoe! No nonsense en met een fikse gitaarsolo, en ook solo op het podium, begint hij. Helemaal in zijn eigen wereld en zo het publiek enthousiast maken. Missie al geslaagd! Vervolgens komt de rest van de indrukwekkende band erbij en ontstaat er een sfeer waar je U tegen zegt. Natuurlijk is Tim de grote meneer maar de klasse van de rest mag zeker niet worden onderschat. Er zit genoeg furie in, genoeg power en volume. Duidelijk dat Millionaire er zin in heeft! Soms heb je het idee dat ze eigenlijk iets te hard willen spelen maar dat ligt alleen maar aan het enthousiasme. De tijd vliegt in ieder geval heel erg snel voorbij. Dat zegt al genoeg: een band van uitzonderlijke klasse die ervoor zorgt dat het Transformer Festival fantastisch eindigt!

Foto’s Jonny Ladeur.

[wonderplugin_slider id=”10″]

 

.

Vorig artikelU2 – You’re The Best Thing About Me
Volgend artikelMr. Probz ft. Anderson. Paak – Gone

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in