Nieuwe muziek ontdekken blijft leuk. Ook als je weer een berichtje binnen krijgt of je het album op je deurmat wilt ontvangen. Uiteraard! The Last Wave is een band rondom Marnix Ducroock en heeft met Lennart Klop een fantastisch gezelschap naast zich staan. Ondertussen mogen ze ‘When Everything Was Magical’ hun derde album noemen. Er is niet met een klein gezelschap aan gewerkt… In totaal hebben 17 muzikanten hun steentje bijgedragen aan deze plaat. Overigens heeft de titel wel een mooie gedachtegang; het is terugdenken aan de tijd dat er nog “normaal” live gespeeld mocht worden! Dit komt niet terug in de nummers maar het is zeker een mooi verhaal erbij. Laten we maar snel gaan luisteren naar dit werk.

‘First Sign’ is een hele fijne, volledig muzikale start waarbij je meteen een warm gevoel krijgt. Snel door naar ‘Another Near Angel’ waar we voor het eerst de stem van Lennart krijgen te horen. Een klein rauw randje maar het past perfect in de sfeer die er wordt gecreëerd door de band. Ook de outro is sferisch en galmt mooi mee. ‘Substracted From The Sky’ heeft mede door een akoestische gitaarsound een hele toffe vibe. Meer americana, dromerig en rustig. De vogeltjes openen ‘Quick Ride’ om vervolgens zeker een nieuwe sound te creëren en dat komt mede door de samenzang. Ook de inbreng van de ‘twelve string gitaar’, geeft dit een zomers gevoel. Tja, de titel zegt het eigenlijk al. Vanaf moment één is ‘Reggae Sun’ een absolute laidback kneiter. De rauwe stem vanuit Lennart maakt het wel compleet, evenals de saxofoon! Stiekem verklapt deze titel óók de insteek. ‘Monkey On My Back Blues’ heeft de blues sound enorm in zich en voelt aan alsof je in een western zit.

Voor mij is ‘The Tune’ misschien wel de beste track, heel erg lekkere rock maar het ligt ook goed in het gehoor. Beetje pop elementen maar helemaal niet ‘corny’. Het rauwe maakt dit juist weer anders evenals de muzikale omlijsting. Het tussenstuk en dan weer even gas. Fijn! Beginnend met een saxofoon introductie en ‘Wagon Wheel’ is los. Rustig, puur maar wel weer die americana feelings. Het refrein brengt meer sfeer en zorgt voor een goede afwisseling. Als een song met samenzang begint, betekent dit wel dat er meer achter zit dan je misschien zou denken. ‘I Need A Ceasefire With You’ heeft absoluut iets puur en krachtigs in zich. Sterk. Een omslag maar toffe verandering krijg je als je ‘Superficiality’. Donker en meer rock allure. De saxofoon steelt soms de show maar het gehele plaatje klopt. Ook het gitaarwerk, drums die lopen super in elkaar over en werken top samen. Dan ‘Out Of Cards’, hier krijgen we weer die eerder genoemde ‘twelve string gitaar’ te horen. Meteen meer Spaanse sferen maar ook Pink Floyd. Vreemde combi maar het werkt wel. Een bijna futuristische start heeft ‘See You In The Tide’, het blijft ook na de intro lekker mysterieus. Ritmisch ook na een dikke minuut heel anders waardoor je wel opkijkt. De rustige elementen zijn fantastisch, de tussenstukken heel vreemd. Rivella like. De afsluiter is ‘Marina Blue Pacific’ en deze is net zoals de opener volledig muzikaal. Hier krijgen we de flamenco gitaar te horen die bij Marnix hoort. Mooi, puur, intens.

Je hoort op het album heel veel verschillende facetten maar over het algemeen klopt het wel allemaal. Je voelt dat er een eenheid in zit en dat de genres qua muziek steeds terugkomen. De rock, pyschedelica, americana maar ook wat Spaanse elementen. Pak daarbij de stem van Lennart Klop en je hebt wel een goed geheel. Die maakt het ook herkenbaar. Knap ook dat dit dus met zoveel mensen is gemaakt! Door de afwisseling zeker een album waar je graag naar blijft luisteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in