Mijn inmiddels ex-collega en muzikale vriend Camiel heeft mij gevraagd of ik maandelijks voor zijn onvolprezen CamielMusic website een track kort wil bespreken of anders wel presenteren die mij is opgevallen, heeft geraakt of in ieder geval lekker gekieteld heeft! A hell of a job natuurlijk want het aanbod van geweldige muziek is door onder andere de opkomst van Spotify bijna niet te overzien. Here we go!

Na 2 maanden zomerbreak is het weer tijd om mooie muziek te delen. De zomer was vol met festivals en ik heb zoveel nieuwe goeie bandjes gezien die vast nog wel eens gaan langskomen in deze rubriek. Als ik oude mensen (zoals ik) wel eens hoor klagen dat er tegenwoordig geen goede alternatieve muziek wordt gemaakt moet ik toch altijd weer een beetje lachen; wat ze eigenlijk bedoelen te zeggen is dat ze geen energie en zin meer hebben om zich open te stellen en op zoek te gaan naar nieuwe muziek. Er is zoveel aanbod van geweldige frisse bandjes die mijn oude muzikale hart regelmatig vreugdesprongetjes hebben laten maken de afgelopen weken. Vorige week bv nog op het geweldige festival Misty Fields (check het programma) waar ik ogen en oren letterlijk te kort ben gekomen om al het moois te absorberen.

Na de zomerbreak begin ik met niet direct de makkelijkste artiest maar oh zo goed. Het is de Zuid-Londenaar Miles Romans-Hopcraft die muziek uitbrengt onder de naam Wu-Lu. De man is geniaal en van heel veel markten thuis. Basis is de Londense hiphop jazz scene waar hij vanaf 2017 is begonnen met produceren en creëren.
Wu-Lu’s eerste echte wapenfeit was de single ‘Seven’ waarop direct het enorme potentieel is te horen. Een soort van donkere, abstract en underground sound voorzien van ruwe gitaren die de sfeer van het nummer mee bepalen én goddelijk goed passen bij de stem van Wu-Lu. Op de single werkt hij trouwens samen met de fenomenale Black Midi drummer Morgan Simpson.

Ik zelf kwam het eerst met de band in contact op het Grauzone festival in juni dit jaar. In een kerk stonden 4 geweldige muzikanten met Miles als leader. De band wisselt Mogwai-achtige gitaarstukken af met rauwe underground hiphop en zeer complexe jazz achtige ritmes. Een hele aparte combi die eigenlijk met geen enkele band is te vergelijken. Alle aanwezigen werden precies midden in het hart geraakt met hun performance.

Vorig jaar was daar plots de single ‘South’ met een geweldige gastrol van de Londense rapper/producer Lex Armor. Die single maakte een verpletterende indruk op me. En mijn nieuwsgierigheid was toen definitief gewekt. Vervolgens kwam een aantal maanden geleden het alom geprezen eerste album ‘Loggerhead’ uit op het legendarisch Engelse WARP label.
Hier gaan alle registers open en horen we een geweldige band waar de genialiteit vanaf spat. De sound is donker en licht tegelijkertijd. Ik heb proberen te bedenken hoe ik het album zou moeten beschrijven maar ik kan er niet de juiste woorden voor vinden. Eigenlijk is er maar een manier om Wu-Lu aan prijzen: beluister het album een aantal keren.

Dus open je mind en hart voor Wu-Lu (ook al ben je een oude ***)

Enjoy

Vorig artikelDémira – The Parthenon
Volgend artikelHooverphonic – Mysterious

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in