Wat? MY BABY.

Waar? Poppodium Volt, Sittard.

Wanneer? 23 mei 2015.

DSC_1271 (Mobile)

Er stond gisteren (zaterdag red.) weer een hele toffe band in Poppodium Volt, het was MY BABY. Het is een band om in de gaten te houden…. Ze groeien enorm, het is origineel en het is best uniek te noemen.
MY BABY is een trio bestaande uit zangeres en gitarist Cato van Dyck, broerlief en drummer Joost van Dyck en last but not least Daniel Johnston uit Nieuw-Zeeland. Deze man speelt heerlijk gitaar! Hun genre ofwel stijl is heel breed en heel divers… Je kan het scharen onder southern blues rock, stuk psychedelisch/voodoo, soul, funk. Het is een combinatie van alles en dat alles wordt dus: MY BABY.

Voordat ik helemaal los ga over het geweldige optreden van MY BABY wil ik het voorprogramma even vermelden en zeker even heel veel credits geven: Soviet Grass. Deze Belgische rockers gaven een heerlijk showtje weg, veel entertainment en de zaal werd serieus goed opgewarmd. Hier zullen jullie (van mij) meer over horen!

MY BABY (Mobile)Dat MY BABY geen kleine band meer is, is in Sittard ook niet onopgemerkt gebleven, thank god! Het was bijna volle bak en dat is meer dan terecht voor deze band die in het voorprogramma heeft gespeeld van niemand minder dan Seasick Steve. Het begint donker, vaag en de voodoo! Daniel Johnston, met een half wit geschminkt gezicht, verteld mysterieus en vervolgens komt Cato het podium op. Dat ze uitstraling heeft is wel duidelijk… In een fluwelen wit pakje, blote benen en zonder schoenen vliegt ze erin. Wat ook opvalt is de projectie van allerlei beelden op schermen op de achtergrond. Het geeft de donkere, bluesy/rock sound nog meer venijn!
Het publiek houdt van de sfeer en geeft de groep na elk nummer een luid applaus, terecht! Nummers zoals ‘Uprising’, ‘Remedy’ en mijn favoriet ‘Mary Morgan’ vinden gretig aftrek. Evenals het akoestische nummer, puurheid en schoonheid alom (en het was goed stil!!). Maar naast dat akoestische werk kan het ook echt rocken. Daniel laat zijn overduidelijke kwaliteiten horen op gitaar… Maar hij steelt ook de show op zijn slide gitaar. Hoezo muzikaal? Pak daarbij de stem van Cato… de rust en kalmte maar ook de power. Een hele lange uithaal waar Sittard van gaat fluiten en applaudisseert! Het is raak.
Die muzikaliteit hoor je overal terug. Wat me ook wederom opvalt is het ongelofelijke strakke ritme van elk nummer. Joost zorgt hier in grote lijnen voor en dat is echt geniaal te noemen.
Om maar af te sluiten…. Sittard heeft genoten. Lange nummers (zoals het toegift van bijna 20 minuten….), energiek, mysterieus, donker, uniek, rock, blues. Oftwel… Het was compleet!

Dit is echt een band waar je nu blij mag zijn dat ze in Sittard hebben gespeeld: volgend jaar zijn ze zoveel groter, bekender. Wat ook volledig terecht zou zijn. Dus kan je ze nog ergens zien….? GAAN!
Deze muziek moet je voelen, beleven, zien, horen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in