De 22e editie van Mama’s Pride is helaas alweer voorbij… Maar wat is het toch fijn als er over geschreven wordt én daar ook mooie foto’s bij zijn. Dan kan je nogmaals alles herbeleven, heerlijk!
Natuurlijk, zoals ondertussen de normaalste zaak van de wereld is, was ik erbij! Daarbij had ik een upgrade: geen amateuristische kiekjes met een mobiele telefoon maar het échte werk van Jonny Ladeur! Het waren twee heerlijke dagen. Niet alleen vanwege de muziek die er op de kiosk stond maar natuurlijk ook door het heerlijke weer.

Hieronder zal het verslag staan en later komen ook nog twee interviews online!

Overzicht @ Mama's Pride

Zaterdag 7 mei:

Iets later binnen maar ik begon absoluut niet vervelend! HATY HATY was voor mij het begin en dit was erg prettig. Voor diegene die niet weten wat HATY HATY is, het is een nieuw project van Blaudzun. Dit doet hij samen met David Douglas. Dit is een Utrechtse producer die voornamelijk houdt van electronische geluiden. Pak daarbij de dromerige stem van Blaudzun en HATY HATY is geboren. Het is natuurlijk lastig om te starten en misschien is dit muziek voor in de nacht maar toch maakten de twee er een fijne show van. De beats vlogen voorbij en de bas kon je goed voelen. Geen half werk in ieder geval!! Natuurlijk speelden ze ook het te gekke nummer ‘Parakeet’. Deze werd wat langer gerekt en de spanningsboog was verdomde lekker. Repeat this song please!

The Cool Quest was de volgende band op de kiosk! Het is een bekende band op CamielMusic maar het blijft altijd een fijne show. The show must go on moest frontman Vincent hebben gedacht… Hij kwam met zijn rechterhand tussen de autodeur in… Anyway! Het was weer een perfecte combinatie tussen de hiphop en funk wat we ook gewend zijn van deze toffe band. Ze zijn sowieso een graag geziene act in Limburg en dat bleek nu ook maar weer. De oude knaller ‘Shine’ werd met open armen ontvangen maar ook ‘Heat Waves’ knalde lekker over het Burgemeester Damenpark. De groove is altijd lekker strak en de rap van Vincent gaat lekker soepel. Pak daarbij de te gekke band die erachter staat en je hebt toch wel een uniek product in Nederland! The Cool Quest is gewoon top! Lekkerrrrrr.

Dan is het tijd voor een collectief, het is tijd voor Gallowstreet. Een brassband gelokaliseerd in Amsterdam maar er zijn ook zeer zeker Limburgse invloeden (Grashoek, Maasniel & Kessel). Vol blazers en vol energie staan ze op het podium. Dirk Zandvliet is de ‘leider’. Hij heeft ervoor gezorgd dat deze groep bijelkaar gekomen is en daarbij is hij vaak met zijn bariton sax de stuwende beat. Maar daarnaast zijn er genoeg trombones, trompetten, andere saxen een souzafoon en ook nog wat percussie. Het blijft het gehele optreden een afwisseling van funk, hiphop, brass en ook zeer zeker jazz. Geen individu zal zich proberen extra op de voorgrond te zetten: het is het collectief dat Gallowstreet zo goed maakt. Of is eigenlijk, het IS goed!

Gallowstreet. Made by Jonny Ladeur.

Na deze brassband is het tijd voor de afsluiter van de zaterdag: DJ Schmolli. Ik heb echter niet erg veel hiervan meegekregen. In ieder geval niet vóór het podium. Backstage had ik een interview met een paar toppers van Gallowstreet. De mashups waren uiteraard wél te horen en eigenlijk is het ook wel te verwachten dat dit velen een top afsluiter vonden, een feestje.
Het interview komt natuurlijk nog later online te staan!!

Zondag 8 mei:

Ook hier op deze dag heb ik helaas niet alles gezien maar wát ik heb gezien was echt weer fantastisch. Ik begon met Storksky. Één ding weet ik al zeker: hij gaat Pinkpop openen en iedereen zal er U tegen zeggen! Wat een heerlijke bak geweld maar wél met zoveel gedachte en zo te gek uitgewerkt. Je kan het vergelijken qua bezetting met het geweld van Royal Blood en hetzelfde qua uitwerking (gitaar & drums) als Blood Red Shoes. Toch is Storksky gewoon Storksky. Het scheurt maar het heeft ook zeer zeker genoeg ritme en melodie. Michiel Claessen laat er geen gras over groeien en zorgt er zelf voor dat er een mooie toekomst in het verschiet ligt!

De volgende act zijn nu al vrienden van mij: The Hot Sprockets. Deze Ieren hebben menig bezoeker weten te verrassen met hun zeer energieke mix van rock, blues en folk. Wat tegelijkertijd ook opvalt is dat het dus géén spring en biergooi muziek is. Hoezo vooroordelen dat Ierse klanken alleen Dropkick Murphy of Flogging Molly? Nee, hier hoor je een mooi voorbeeld van toffe muziek, lekkere klanken en hele goede samenzang. Ze staan met z’n vijven op het podium en alleen de drummer zingt niet. De rest vult elkaar aan. Het was een perfecte combinatie: zon, bier én The Hot Sprockets. Met deze vijf mannen sprak ik na afloop en ook dit interview zal binnenkort online staan!

The Hot Sprockets. Made by Jonny Ladeur.

Dat het programma zeer divers was kan je wel zeggen. Zeker als je ziet en hoort wat er vervolgens op de kiosk kwam: Meschiya Lake en haar band, The Little Big Horns. Deze Amerikaanse heeft al eens eerder in de Nieuwe Nor gestaan en daar heeft ze zo’n indruk gemaakt dat Mama’s Pride de volgende stap was! Haar pure jazz/blues zorgt ervoor dat menig bezoeker wat dichterbij komt staan om niet alleen de bijzondere verschijning te checken maar ook meer te genieten van de rust en klasse terwijl ze zingt. Daarbij danst ze ook nog meermaals met een partner. Ook hier kan je spreken van een schot in de roos: muziek dat kwaliteit heeft, zangeres met klasse én dan ook wederom die temperatuur! Done deal.

Heel anders kan je het niet hebben. Van de ‘rustige’ deuntjes naar de vlammende garagerock met vleugjes punk van St.Tropez. Deze heren zijn geen onbekende gezichten, vroeger Go Back To The Zoo. Maar dat was dat. Nu een nieuw project en ze hebben tijdens de Popronde vorig jaar menig café stuk gespeeld… Nu trilde de kiosk ook dusdanig op de grondvesten! Wát een geweld maar ook zo fucking goed!!! Het is no nonsense, het is knallen, het is plezier hebben en durven. Gewoon het publiek induiken door Lars Kroon of het spelen op een ‘halve’ gitaar door Cas Hieltjes. Ook hier heeft iedereen een eigen input: zang of het bespelen van een instrument. St.Tropez is een geheel en Geleen vind het heerlijk!

Natuurlijk moet ik ook wat eten dus heb ik Sevn Alias niet gezien. Wetende van afgelopen jaren was hiphop een schot in de roos. Ik zag daarbij ook genoeg jeugd het terrein opkomen om alleen hem te zien. Deze rapper heeft zeer zeker de toekomst voor zich.
Voor mij was het dan eerder tijd voor La Sra. Tomasa. Deze band uit Barcelona weet wel van wanten. Het is één groot feest. De mix van zoveel stijlen zorgt ervoor dat het publiek genoeg swingt. Logisch ook: zon en dan een mix van reggae, rumba, funk maar ook dubstep horen. Waar vorig jaar La Chiva Gantiva iedereen inpakte doet La Sra. Tomasa dat dit jaar. Je weet het en tóch flikken ze het gewoon: het is gegarandeerd spektakel!

Een van mijn favorieten moest dan nog komen: Tourist LeMC. Deze Belgische, Antwerpse, rapper is niet zomaar iemand. Hij brengt prachtige verhalen op een eigen manier met invloeden van reggae en folk. Pak daarbij de kleinkunst in de nummers…. Ook nu tijdens Mama’s Pride heeft deze man mij 3x kippenvel bezorgt! Nummers zoals ‘Horizon’, ‘Koning Liefde’ en ‘De Troubadours’ zijn pareltjes. De band, die hij De Legionairs noemt, is onmisbaar. Prachtige geluiden en geweldige beats komen van deze mannen af. Het is gewoonweg zonde dat er na 45 minuten het al afgelopen is… Ook het publiek heeft genoten, het applaus is overtuigend!

My Baby. Made by Jonny Ladeur.Na zoveel muziek komt er helaas ook een eind van Mama’s Pride. Maar niet zonder een geweldige afsluiter: My Baby. Een wauw moment voor velen dat deze wereld band op Mama’s Pride stond. Oké, niet echt een hit maar in de muziekwereld is dit wel écht een topper! Het drietal, bestaande uit de mooie Cato van Dijck, broerlief Joost en de Nieuw Zeelander Daniel Johnston, laat al jaren vele mensen wegdromen. Met hun doordringende voodoo/psychedelische klanken is er ook simpelweg geen andere optie als genieten.
Ook nu op Mama’s Pride is het raak. Het publiek komt écht vooraan staan, lekker knusjes en vol bewondering. Een dik uur lang wordt het publiek bedwelmd onder de aanstekelijke ritmes die veelal door Daniel worden bespeeld en waar Joost volledig in meegaat. De pure zang en ook de beleving van Cato is daarbij ontzettend genieten. Je merkt dat ze zelf ook veel plezier erin hebben en zeker bij de afsluiter duurt het echt een tijdje voordat er écht een eind aan wordt gebreid. Toch wel zonde…

Terugkijkend is de 22e editie van Mama’s Pride een groot succes geweest. Dit heeft veel oorzaken…
Uiteraard de enorme diversiteit aan muziek, het was weer een jaar wat voor ieder wat wils wat. Het is en blijft altijd gemoedelijk; een familiefestival waar jong en oud gewoon lekker kan relaxen, een drankje kan doen en uiteraard ook socializen. Het weer was gewoon uitmuntend, dit heeft er ook voor gezorgd dat de zaterdagavond heerlijk druk bezocht was en ook op de zondag ook al vroeg veel mensen op de been waren!
Het is ook voor heel veel mensen het begin van de festivals! Het is een opmaat en je hoort ook zoveel mensen erover praten. Men kijkt ernaar uit en het is een begrip geworden. Dát is ook de kracht van Mama’s Pride.
Ook ik schrijf er graag over, heb dolgraag interviews maar sta nog liever te genieten van de muziek met een biertje in mijn hand en vrienden om mij heen waarmee ik die hobby kan delen! Op naar 2017!!!

Zie hieronder een fotoreportage. Alle credits gaan naar Jonny Ladeur [SITE].

[wonderplugin_slider id=”2″]

 

 

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in