Het duurde eventjes, maar mensen… Laten we maar meteen met de deur in huis vallen; dan heb je ook wat! Misschien ben ik niet 100% objectief maar Jagd heeft een debuutalbum gedropt waar je echt niet omheen kunt. Na drie EP’s (‘Parlay’, ‘Civic’ en ‘Maudlin’) mogen we nu ‘Talking to yourself to others’ beluisteren. Na het winnen van de Amsterdamse popprijs en het kapot spelen van alle locaties tijdens de Popronde werd het tijd om nog wel op te treden maar de focus te hebben op dat album. En veeleisend dat ze gewoonweg zijn, probleempjes hier en daar of de absolute live energie die ze willen overbrengen.. Het is een intensief proces geworden maar ze mogen er enorm trots op zijn. Dat zijn ze ook, zeker weten. Jagd is enorm energieke maar ook intense muziek; muzikaal maar ook tekstueel. De groep bestaande uit Nanne van der Linden, Timo Mes, Jos Neering & Thom Schotanus weet van wanten en maakt een geweldige mix van punk, indie en rock. Laten we er snel induiken!

Het veruit kortste nummer ‘Pink skies’ is de opener en het lijkt relatief rustig door de start vanuit Jos op gitaar. Maar zoals we wel vaker hebben gehoord, is dit stilte voor de storm. De power die Nanne vanaf moment één erin gooit, wow. Kleine twee minuut onderweg en nú al blown away. Tijd voor ‘High hopes’, die is meteen vertrokken want het tempo ligt geweldig hoog. Alle componenten hoor je het gehele nummer. Zeker als het couplet klinkt, dan is het basloopje van Thom bijvoorbeeld zó helder en leidend. Een nummer dat waar nu al alles in zit; rust, energie, power, klasse, finesse. Gruwelijk. Dan enkele tracks die wat bekender kunnen zijn. ‘Violins’ is een intense track met flink wat verschillende gedaantes. Een rustige start die uiteindelijk ontvouwt naar een power nummer. Als je de tekst goed beluisterd, voel je absolute kracht en urgentie. Ik neem gewoon weer hun eigen beschrijving, lees het en luister dan verder: Het over de perverse bochten waarin we onszelf wringen om de overtuiging dat onze eigen verlangens en dromen ondergeschikt zijn aan the greater good te rechtvaardigen. Doe wat er van je verwacht wordt, prijs je gelukkig en veroorzaak vooral geen problemen. Zolang je maar meewerkt hoeft het geen pijn te doen. Dat is allemaal fantastisch omlijst! Door naar ‘ATTENTION’, ook een met een bepaalde achtergrond. Een statement tegen de hedendaagse singlecultuur. Aandacht krijgen en klaar. Dat is iets waar het bij deze track en gehele album dus zeker niet omgaat! Het onwijs strakke ritme dat vanaf moment één klinkt blijft de gehele tijd duren. Verder is het natuurlijk Nanne die zich laat gelden; van rustige coupletten naar het meesterlijke refrein vol uithalen en power. Dat dan Jos zijn kenmerkende gitaargeweld ook laat horen, maakt het gewoon compleet. Nog een bekende; ‘All work/all play’. Natuurlijk is dit ook een nummer met flink wat gedachtegangen en energie wat Nanne eruit gooit. Hoe de huidige samenleving in elkaar steekt, wordt duidelijk bezongen. ‘We are a joke, we are a joke, HAHAHA Hoax, we are a joke’; we zijn een kleine spil in de complete samenleving. Als er in de laatste minuut een ietwat andere sound klinkt, worden de oren snel gespitst. Kneitertje. Door naar iets nieuws; ‘No filter’ knalt er zó hard in. Holy shit. Na een minuutje komt er iets meer dynamiek in maar blijft de power aanwezig. Want ook luisterend naar de ritme vanuit de drums van Timo geniaal. Zoveel facetten hoor je! Met een zeer donkere start is het absoluut even schakelen maar naarmate dat de tijd vordert klinkt ‘Two cents and scripted sorry’s’ steeds beter. Ook de afwisseling van power naar het relatieve rustige stuk waar de zang heel strak klinkt, is ontzettend goed gedaan. ‘Fury’ is een track die langer de tijd nodig heeft om indruk te maken. Is het wellicht dat er geen uitspattingen in zitten? Ben ik daar zó aan gehecht geraakt? Desondanks is het super gebracht en hoor je zelfs wat samenzang (of anders slim opgenomen). Supervette start op synths en ‘Spreadsheet poetry’ is los. Het manipuleren, daar gaat het om en dat wordt (uiteraard) weer verdomde vet gebracht. Het is op een soort staccato manier gezongen dat zorgt weer voor een heel nieuwe Jagd dimensie. Het aanwezige, het drukke, het energie, de spanning. Heerlijk! Binnen no time komen we bij de afsluiter. ‘Connect the dots’ start heerlijk rustig waar je je alvast klaarmaakt voor het exploderen. Want ja, dat gaat zeer zeker gebeuren! Een soort dromerige outro waarmee het album mooi eindigt.

Ondertussen kun je denken aan wat Jagd nou allemaal heeft gebracht, heeft laten horen. Het verbinden, het verbinden en eenheid worden. Niemand in hokjes plaatsen of iemand boven iemand anders plaatsen. Men is gelijk. Man of vrouw. Groot of klein. Dik of dun. Ja, het heeft zoals gezegd zeker even geduurd voordat dit pareltje is gedropt. Maar ze kunnen allemaal er enorm trots op zijn! Eentje voor in de lijstjes, 100% zeker.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in