Na afloop van hun optreden op de kiosk van Mama’s Pride was het tijd om eens te gaan babbelen met twee heren van The Radar Station. Samen met zanger/gitarist Brent Buckler en gitarist Sander Cliquet werd het een ontspannen gesprek. Hoe staan de heren ervoor na winst van De Nieuwe Lichting en na toch wel een jaar van ‘stilte’? Laten we er maar eens rustig induiken.

Hoe voelt het om op een Nederlands podium te staan?
Tjonge, allereerst hartstikke fijn. Maar in Nederland zijn ze gewoon hartstikke eerlijk! Toen wij vroegen of men ook weer blij was om merch te kopen werd gewoon ‘nee’ gezegd, haha. Maar er is ook wel heel erg veel gevoel voor de muziek en komt men sneller gedag zeggen. In België is dat toch wel anders. Het lijkt wel alsof er een andere mentaliteit is, dat jullie in Nederland toch meer open zijn.

Jullie hebben in 2019 meegedaan aan De Nieuwe Lichting. Wat is de reden geweest hiervoor?
Nou, vroeger deden we sowieso veel mee aan wedstrijden. Dat was wel in de tijd dat we een andere naam hadden als band. Toch was onze inschrijving voor De Nieuwe Lichting last minute, het was niet meteen de bedoeling. Maar België is een wedstrijdland. Het is bijna zo dat als je niet meedoet aan zoiets dat je bent afgeschreven. Natuurlijk doe je het liever volledig op eigen kracht maar dit maakt het wel gemakkelijker. Studio Brussel heeft gewoonweg heel veel input en belang in de Belgische muziekwereld en dan is het zo wel fijn om meer naamsbekendheid te genereren, zeker als je wint.

Hoe komt het dat het album zo’n 3,5 jaar heeft moeten wachten op daglicht?
Dat heeft wel wat meerdere redenen. Natuurlijk hadden we een andere sound, een andere band in feite. Nu is het een nieuwe formatie en je wilt toch samen een sound ontwikkelen, zo’n sound moet rijpen. De nummers lagen op zich al klaar maar je hebt naast de band ook met de producers een samenwerking, in feite vanaf het begin. Dus conceptueel werken, kijken wat er ligt en als band zijnde doen wat we graag doen. Zo willen we eruit springen, iets meer opvallen en daarom is ons album ‘Life Inside A Tornado’ ontstaan.

Ondertussen is het album wel een jaar oud, voelt het door de hele situatie nog wel als nieuw?
Poeh. Het is eigenlijk soms heel dubbel. Aan de ene kant voelt het heel erg vertrouwd natuurlijk omdat je het album en dus alle nummers door en door kent. Maar omdat we, net zoals iedereen, zolang niks hebben kunnen doen moet je je wel nu nog steeds voorstellen. Maar wij zijn 100% tevreden over het album en zijn blij om het nu toch meer uit te kunnen dragen. Dus nieuw niet helemaal maar wel nieuw genoeg om mensen kennis te laten maken ermee.

Ondanks het uitdragen van alles; zijn er al plannen voor meer of ligt er al iets op de plank?
We zijn sowieso bezig om nieuwe nummers te schrijven maar hebben ook een heel ander project nu. Er is ons gevraagd om een soundtrack te schrijven voor een documentaire. Een docu dat gaat over een roadtrip door Canada. Dus dat is wel heel erg tof om te doen. Verder hopen we natuurlijk op meer concertreeksen. We hebben er destijds 4 gehad en daarna volgde de lockdown. Dus eigenlijk willen we ook veel meer spelen en dat combineren met nieuwe nummers die er ondertussen wél al liggen.

De sound van jullie klinkt als een echte teamprestatie, gaan jullie ook zo te werk?
Het begint eigenlijk allemaal vanuit Brent, het schrijven van een tekst of kleine muzikale start zodat de basis staat. Vanuit daar wordt het aangevuld door Sander. Denk dan aan melodieën. Als dat dan allemaal al een beetje staat dan wordt het iedere keer een stapje meer. Thematisch bijvullen; synths, drums en dan richting producer. Het klankpallet moet kloppen. Voelt het voor ons goed? Dan pakken we absoluut door.

Tot slot. Als grote namen als vergelijking komen, is dit een motivatie of druk?
Het mag absoluut een referentie zijn! Maar we maken nu niet muziek omdat we War On Drugs of Bear’s Den willen zijn. Dat het nu gezegd wordt, kan vooralsnog in ons voordeel werken dat mensen zo gaan luisteren. Maar uiteindelijk willen we wel een eigen sound creëren, dat er kan gezegd worden: dat is The Radar Station. Het is ook lastig om iets nieuws te ontwikkelen dus dat er wat verschillende geluiden samen komen, is logisch en dat mag ook.

Vorig artikelAfterpartees – I Don’t Want The World To Stop
Volgend artikelThe Sore Losers – Birds Of A Feather

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in