So hey!

Dat is wel weer even geleden he?! Ik kan mij nog als de dag van gisteren herinneren dat Emil Landman naar Noorwegen was gegaan, naar een hutje in the middle of nowhere (Reinøya om precies te zijn), om daar aan muziek te werken. Daar kwamen destijds twee EP’s uit: ‘Vinter’ en ‘Sommer’. Alles helemaal zelf uitgewerkt, eigen geluiden ontwikkeld en in alle rust bedacht. Maar dat is ondertussen ook weer in 2018 geweest. Toch heeft Emil al twee andere nummers gedropt dit jaar. Op een of andere manier heb ik die gemist. Hoe dan ook, het werd weer tijd dat hij weer op mijn radar terecht kwam. Dus na ‘Shoulder’, ‘Just Tell Him It’s Over’ is het nu tijd voor ‘Skin’.

Dat het overigens een man is van avontuur is wel duidelijk gebleken. Het debuut was in New Orleans, vervolg in de trein voor 9 weken de wereld over, zoals eerder aangegeven Noorwegen en dit nummer (uiteindelijk album) is bijvoorbeeld ontstaan in New York waar hij drie maanden is geweest. Met flink wat elektronische beats wordt er gestart. Ietwat gevormde stem van Emil erbij en we gaan door. Toch voel je de pure elementen ook wel weer ondanks het ‘geweld’. Dromerig maar aanwezig. Absoluut met indie elementen gevormd. Naar het schijnt is het refrein een eerbetoon aan een aantal mensen die zijn overleden waarvan hij nog steeds het gevoel heeft dat ze bij hem zijn en helpen tijdens het schrijven en maken van muziek. Dat is de urgentie wat Emil eigenlijk altijd wel heeft in zijn muziek. Niets is zomaar gemaakt, alles heeft een mooie en duidelijke boodschap. Misschien beetje wennen met deze ‘bombast’, maar het is wel een sterk nummer geworden!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in