De oogjes zijn alweer wat kleiner en de kuiten steken weer als voorheen. Na al die virus-ellende is het festivalseizoen weer in alle hevigheid losgebarsten. Fijn hè? Ook duikelen de nieuwe releases over elkaar heen. Kunnen we het even over dat geweldige ‘Big Thing’ van Elephant hebben? Of dat 6e(!) album ‘HX’ van Moss? Ze zouden de release vieren in het Limburgse klooster waar ze het opnamen. Helaas stak ziekte daar een stokje voor. Eindelijk is het ook een beetje feest voor die gasten van Bongloard. Hun geweldige debuutalbum heeft de fantastische titel: ‘People Overreacting To My Behaviour’. In deze periode staan de examen optredens van de conservatoria van ons land in de agenda. Daar komen weer een paar fijne nieuwe namen uit tevoorschijn.  

Hit (from) the North
Wat een weelde! Exact één jaar geleden werd de band Seb Zukini ‘pas’ opgericht en nu weten ze (als een van de weinige) dat ze begin volgend jaar op Eurosonic-Noorderslag 2023 mogen spelen. Huh? Tof toch? Omdat de band is geselecteerd voor Hit The North, (op initiatief van ESNS in samenwerking met de Noord-Nederlandse muziekindustrie) worden ze gecoacht door professionals om zo voet aan de grond te krijgen in de Europese rockscene. Ze waren deze maand de opener van de rockavond van het Emmense SPY-festival. Bijna 10 jaar geleden opgezet om lokaal talent te koppelen met “de grote namen”. Zo stonden ze op de poster samen met Tramhaus en Paceshifters. Letterlijk lokaal, want zanger Seb(astiaan) woont zo’n beetje om de hoek van het Atlas-theater waar het festival werd gehouden. ‘Mag Queen van mijn monitor?‘ vroeg drummer Robert-Jan toen ik (eigenlijk nog tijdens de soundcheck al) binnenstapte. Bleek er op zijn laptop nog een ander tabblad open te staan 😉. Dat hij een fijn potje kan tikken weet ik van zijn vorige muzikale leven in de band Audio Adam. Indrukwekkend hoe de band in zo’n korte tijd al een stevige set van bijna een uur met eigen tracks heeft kunnen schrijven. Al komt de inspiratie hen niet zomaar aanwaaien, want de single ‘Lord Lord’ gaat over de ups en downs die kunstenaars doormaken tijdens het maken van hun kunst. Hun debuutsingle ‘Reap What You Sow’ is tot nu mijn persoonlijke favoriet! Dat komt vooral door dat rauwe randje op Seb’s stem. In de aankondiging van hun Drentse Bevrijdingsfestival optreden las ik over zijn stoïcijnse houding. Ik dacht soms ook dat even “uit” stond, om vervolgens een geweldige uithaal te maken. Ze gaan komende maand trouwens terug naar Assen om op het TT-festival te spelen. Wat een toffe rockband! We hebben wat mij betreft met een échte hit from the north te maken.

HyperdeFIEP
Eerlijk gezegd was ik stiekem wel blij dat mama Driessen mij niet herkende die avond. Omdat haar dochter Veerle echt sprekend op haar lijkt had ik haar wel al gezien. Het was dinsdag 12 oktober vorig jaar dat ik de band FIEP zag tijdens de halve finale van de Amsterdamse Popprijs. Ik wist niet zo goed wat ik haar zou moeten zeggen want op dat moment was ik nog niet zo onder de indruk van Veerle’s nieuwe band FIEP. Door wat technische dingetjes was het een beetje rommelig optreden. In mijn vorige radioleven kwam Veerle als Vera Zané een paar keer in mijn programma langs (2016/2017) en ik weet nog dat mama toen ook niet kon verbergen hoe trots ze was. Het duurde tot begin deze maand toen ik ‘Nightshop’, de hele fijne debuutsingle, voor het eerst hoorde. Een liedje die ze samen schreef met Willem Smit van oa. Personal Trainer. Het blijkt een van de vijf liedjes die ze in de studio van en met Casper van der Lans, ook al zo’n grote naam uit de hoofdstedelijke indiescene, heeft opgenomen. Deze track gaat over een zwemdate op een zomernacht tijdens de coronaperiode met iemand die waarschijnlijk een slechte invloed op haar zou hebben, maar dat is wel spannend natuurlijk. Door dat verslavende refrein blijft deze track met weerhaken in mijn hoofd haken en ben ik nu heel benieuwd naar die andere liedjes. Die had ik Hemelvaartsdag kunnen checken in de Ekko want daar speelden ze in het voorprogramma van de überhipste indieband van het moment: Wetleg. (Wauw, hoe dan?) Maar dat was natuurlijk al lang en breed uitverkocht. We krijgen dit najaar gelukkig voldoende herkansing want ze zijn één van de PoprondeClub van 100. Reken maar dat ze dan heel veel gaan spelen, want ze zijn nu al hartstikke hyperdeFIEP.

Wanna be a rockstar
De ultieme droom van ieder klein jongetje is om later een stoere rockster te worden toch? Om dat ook echt te bereiken kan je bijvoorbeeld een opleiding volgen op de Herman Brood Academie in Utereg. Als een soort stage en vooral ervaring op te doen, zetten zij jaarlijks een paar van hun acts op het podium van verschillende bekende popzalen. Zo stond ik op een doordeweekse dinsdagavond zomaar in de bovenzaal van de hoofdstedelijke popkerk. Twee dagen later (op Hemelvaartsdag) zou het debuutalbum: ‘I rather be dead than 40’ van de stuiters van Half Cab uitkomen. Al na één liedje hoorde ik naast me een meisje zeggen: ‘wat een schatjes zijn het he?!‘. Dat is nog mijlen ver van ‘de rockheld’ maar het is een start. Het was überhaupt pas hun vierde show maar ze kunnen dus wel al roepen dat ze in Paradiso hebben gestaan. Dat het toch allemaal nog wat nieuw was voor de band, bleek uit de overvloed aan S.O.’s naar alles en z’n moeder. (Voor mensen boven de 40, dat zijn Shout-Outs, een soort van hippe bedankjes). S.O. naar licht en geluid, maar ook hun ouders (die hen waarschijnlijk gebracht hebben en) die ik wat achter in de zaal zag staan. Ook een liedje, met een S.O. voor ’the meisjes’. De verlegen blik van de zanger daarbij was overigens goud. Het deed niets af aan de energie die de bandleden de zaal in pompten, die ze vervolgens met dezelfde rotgang vanuit een stuiterende zaal terugkregen. Het was zelfs zo’n feest dat er om ‘We Want More’ werd geroepen. Wat een beetje een paniekerig bandberaad betekende maar waarna de boys weer zelfverzekerd het podium opstapten. De foto’s op hun socials knipogen op de juiste manier naar hun punkhelden en in de hoek van de zaal waren ook al hun bandshirts te koop. Het is indrukwekkend hoe goed ze alles al voor elkaar hebben, daarom doe ik alvast een S.O. naar stoere Rock’n Roll toekomstdromen deze toffe band!

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is. Dit zijn de VINKJES van MEI 2022:

v Navarone – The End of the World (Zie je wel dat ze het nog kunnen. Hiermee gaan ze mijn Pinkpop hoedje van mijn hoofd blazen binnenkort)
v Bas Beenackers – Reason (Beeldschoon!! ‘Before I explode I ask you, what made you walk out on me?’) 
v The Stone Souls – Butterfly SuckerPunch (Verliefd op dit liedje tot het zeer doet. Totally van mijn socks gerocked)
v CHELS – The Puppet (Indrukwekkend debuut en dankzij tante Ilse en Ome Matthijs deze maand vol in het licht gezet)
v POM – Earth Sick (Dit was altijd al mijn favoriet tijdens hun shows, waarvan ik er heul veul gezien heb trouwens. Ik verdien de StalkerSticker!)  

Vorig artikelMy Baby – stupid
Volgend artikelNaaz – Sad Violins

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in