Het voelt nog een beetje alsof we in de wachtkamer zitten met z’n allen toch? Zodra we de wei weer in mogen gaat dat heul erg pijn doen denk ik! Van het Songfestival heb ik alleen het optreden van Eefje gezien. Ik begrijp dat ik daar verder ook niet zoveel aan gemist heb toch? Deze maand hebben de Paceshifters bekend gemaakt dat het album ‘Brand New Plan’ op 3 september gaat uitkomen. Precies op tijd om een dag later als verjaarscadeau te fungeren. Ook The Visual hebben wat teasers online gezet voor het nieuwe album ‘The Spirit of Age’. Festival MañanaMañana maakte deze maand een nieuwe locatie bekend. En daar ga ik die band gelukkig weer live zien.

“LYS”ter goed!
Volgens mij was ik bij een van hun laatste optredens onder de oude naam. Ik weet niet of ze het leuk vinden als ik die hier nog roep dus ik doe het maar even niet. Het is wel al een jaartje of 6 geleden hoor inmiddels denk ik. Mijn hart deed een juichsprongetje toen ik eind vorig jaar de eerste berichten over de doorstart las. Nienke, Bram en Paul kennen elkaar van de Rockacademy in Tillywood. Gelukkig wordt daar niet alleen geleerd hoe je moet raggen op een gitaar. Het was alweer zoveel jaren stil dat ik het eigenlijk niet meer verwachte, maar inmiddels zijn er 3 tracks van LYS uitgekomen en … in de Spotify bio staat dat er aan een album gewerkt wordt. Oh yeah! Eigenlijk is er nog een track verschenen, want van hun debuutsingle ‘Brother Sun/Sister Moon’ is ook een akoestische versie uitgekomen die al bijna 400k keer gestreamd is. In diezelfde bio schrijven ze: “liedjes over overgave aan de natuurlijke bewegingen van het leven. Hoewel diepzinnig en lichtvoetig in zowel arrangement als lyriek”. Oké dan, er valt veel te leren. Uit de track ‘We Will be Fools’ haal ik dat het misschien gek is om te dansen als je dat niet kan. Maar als je niet danst en dus niet meedoet is dat misschien nog wel gekker. Dan er maar vol voor gaan toch? De vooralsnog laatste track ‘Trip a Light Toe’ gaat over de moeilijke momenten in het leven. Mensen waar je van houdt te moeten verliezen zonder dat je daar zelf iets tegen kan doen. En toch, kijk ik nu al heul erg uit naar het album. Oja, en hopelijk kan ik binnenkort ook weer bij een van hun eerste optredens zijn!

Hier is JJ!
‘Can’t you see that I’am changed?’ zingt hij in de opener van zijn debuut EP. Op vrijdag 21ste deze maand maakte Jack Jarryd zijn debuut op de radio bij Veronica. Naast die track ‘All that Matters’ speelde hij met zijn band (incluis blazers) een werkelijke fenomenale versie van Peter Gabriel’s ‘Sledgehammer’. Een maand eerder had nog bijna niemand van Jack Jarryd gehoord, maar de nodige ervaring blijkt na het zien van de beelden niet te ontkennen. Na wat zoekwerk blijkt Jeroen, zoals hij in het echie heet, sinds zijn 6e jaar eigenlijk al niet meer van het podium af te slaan te zijn. Begonnen achter het drumstel en als puber zanger van de band ‘Nobody’ waarmee ze de publieksprijs van ‘Het Beste van Wageningen’ wonnen. Van de voorloper van de huidige act, simpelweg als ‘JACK’, is niet zo heel veel meer op internet te vinden. Toch deed hij onder die naam mee aan de Kunstbende en de Grote Prijs, én bracht hij in 2015 zelfs een heel album ‘With Her In My Veins’ uit, wat alleen nog in de krochten van Soundcloud te vinden is. Alles is vakkundig onzichtbaar gemaakt want de focus ligt natuurlijk op het nieuwe werk. Al zou ik die verstopte opname van ‘Broken’ bij dat andere radiostation dan maar van jezelf coveren ofzo! Op 14 mei verscheen zijn debuut EP ‘Evolve’, waarbij hij met die 4 tracks even goed zijn visitekaartje afgeeft. Wat een wereldstem! In zijn bio benoemen ze dat zo mooi als ‘zijn schild en zijn wapen’. Ik zie het wel gebeuren dat hij daarmee een festival op stelten kan zetten hoor! Het zijn inclusief de ballad ‘Freedom’ enorm catchy liedjes geworden geproduceerd door Bjorgen van Essen. Die daarmee bewijst dat hij een goed set oren aan zijn hoofd heeft zitten. Langzaam begint Jarryds agenda zich te vullen. Op 12 juni geeft hij bijvoorbeeld een livestream vanuit de P60. Dan kan hij gelukkig zijn eigen tracks spelen. Want hoe leuk ook die aandacht, bij die oldies radiozender moet je toch altijd weer een cover doen. Hij zingt het zelf, hij is veranderd, hij is juist zo goed bezig om daar bovenuit te evalueren.

This Lonely Night
Het zal vast wel duidelijk zijn dat ik overbodig veel fan van KY. ben. Een van zijn bandleden zei het vrijdag tijdens de livestream zo mooi: “Het is met Kay nooit even lekker luchtig een liedje zingen!”. Het is ook bijna een gevaar, zijn tracks komen zo bij me binnen dat ik ze niet zomaar even als muzikaal behangetje op kan zetten. Hij geeft het zelf ook steeds aan, hij is een denkertje. Liedjes schrijven is voor hem een soort therapie. Dankzij ‘ons’ als zijn publiek hoeft hij niet van die dure sessies op een sofa te doen, zeg maar. Afgelopen vrijdag werd zijn debuut EP ‘This Lonely Night’ met een online release gevierd. Live vanuit De Duyker werd er gestreamd met een talkshow, gehost door zijn manager, met hier en daar wat flauwe grappen en wat ongemakkelijke vragen. Hoewel ik gehoopt had de volledige band te horen spelen, speelde KY. de tracks solo op zijn gitaar. Dat hou ik nog te goed toch? Het was intens ‘as always’. Het zijn misschien dan wel universele onderwerpen: Het missen van belangrijke personen in je leven, onzekerheden, eenzaamheid en wat nou als ik dit of dat, maarja je moet het natuurlijk dan ook nog goed in kunnen pakken. Eigenlijk zijn alle tracks op een andere manier ontstaan. ‘Over’ leek zichzelf te schrijven, terwijl er bij de andere tracks bij ieder noot getwijfeld kon worden. Afsluiter ‘Lost in Paradise’ is nog maar een paar maanden oud. Alles ziet er nog zo rooskleurig uit, maar de zon wil maar niet gaan schijnen, waarbij de track halverwege zelf ook wat begint te wringen. Een nieuw hoofdstuk is nu voor hem gestart, hopelijk is hij binnenkort met zijn bandleden op veel podia te zien. Is die arme jongen ook niet zo ‘lonely’ meer de komende tijd.

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.
Dit zijn de VINKJES van MEI 2021:

v Kim – POM (Wat een fijne band is dit toch! We gaan nog zoveel plezier van d’Pommetjes hebben)
v No Room For Healing – CIRRUS MINOR (Een band die live klinkt net als het origineel, vooral omdat het origineel al live is)
v Decadence – DOCILE BODIES (Soms moet het gewoon grijs, (g)rauw en duister klinken. Docile Bodies past exact in dat plaatje)
v See all my friends – CALIDUS (Inclusief een stotterende zoom verbinding vertaalt Calidus de gevoelens in deze coronatijden)
v Flashy Lights, underground – FOXLANE (Nooit gedacht dat ik zou verlangen naar een warme, plakkerige kelder met hypnotiserende knipperverlichting)

Vorig artikelÁslaug – Timezone
Volgend artikelTim Knol – Wandering Heart

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in