Even het nieuwe jaar rustig beginnen was er niet echt bij geloof ik. Er ontplofte een BOOS bommetje over The Voice. Nu zijn er diverse mensen op zoek naar een Ali-b(i). Natuurlijk hadden we eigenlijk een paar nachten door Groningen moeten rennen deze maand. Ik had letterlijk mijn slaapplekkie al geboekt (en dus ook weer afgezegd). Dat Di-rect met de popprijs er vandoor ging vind ik, vooral met de uitleg van de jury, zeer terecht. Heb je trouwens dat verdwaalde mondkapje bij Loupe op Noorderslag nog gezien? Gelukkig is er ook weer meer versoepeld waardoor mijn timeline de laatste dagen volloopt met nieuwe aankondigingen en evenementen. Gelijk weer keuzestress. Ook was er de wederopstanding (na 5 jaar) van Moss, de aankondiging van Pitou op Rock Werchter, ja écht! en het bewijs dat Timo Pisart de terechte winnaar is van de Pop Media Prijs na zijn uiterst dodelijke recensie over die nieuwe van pauperkabouter Lil-Kleine. Check dit vooral bij 3voor12.

High Voltage
Het nieuwe jaar was krap een week oud en ik had mijn eerste muzikale juichmomentje al te pakken. Ik word dus altijd heel blij van van die stuiterbandjes, beetje punky, lekker hakken, waar van het eerste moment de energie vanaf knalt weet je wel. De eerste kennismaking met Voltage Avenue was een knaller. Vier jonge gasten uit (de regio) Rotterdam die vorig jaar juni met Adrian Delange (Mayleaf/Call it Off) in de studio zaten om hun eerste 3 tracks op te nemen. Geen idee hoe ze dat gefixed hebben maar in dit genre wat mij betreft wel een toffe naam om de band te kunnen binden. Niet veel later kunnen we via hun socials een beetje kennismaken met de bandleden. Ze zijn allemaal sinds hun tienerjaren fan van d’rockmusic. Check! En ze hebben zelfs in deze tijd ook al een eerste show gespeeld. Op 30 oktober wonnen ze de juryprijs tijdens de Grote Prijs van Dordt. Ze houden wel van een beetje doorpakken, maar ja we hebben het natuurlijk wel over de regio, niet lullen maar poetsen. Moest ik toch om gniffelen, uitgerekend hun debuutsingle heet ‘Closing The Door’… Oké! Eigenlijk heel verdrietig want het gaat over een relatie die uitgaat en ook niet zozeer een eigen keuze, maar met de slotzin: ‘This is the best thing I’ve ever done‘ snap ik de positieve energie van de track dan weer wel. Nog een gniffelmomentje is de videoclip. In de eerste scene van ‘Closing The Door’ zie je ze juist het slot van een stalen deur openslijpen. Het blijkt de weg naar het nieuwe vrijgezellenleven-feestje. Het was trouwens bijna gelijk weer het laatste feestje voor de band. Want die vuurkanonnen stonden blijkbaar hier en net iets te dichtbij. Maar check daarvoor even de releasestream van de single. Er liggen dus op zeker nog 2 tracks op de plank, nu maar hopen dat ze snel een complete set hebben zodat we samen met mascotte Bruce kunnen gaan stuiteren.

Op z’n Rotturdams..
Tijdens Noorderslag hoorde ik dat je Tramhaus dus niet op z’n Engels uitspreekt met een è van gemekker maar dus met en à van Trabantje. In dat zelfde weekend mocht ik de Rotterdammers aankondigen als nummer 1 van de Indie Chart. Nouja vanaf nu zal ik het wel goed uitspreken. Door een Omikrommetje moest de noodband erin tijdens Noorderslag. In plaats van een speciale sessie op te nemen werd een set vanuit hun thuishonk Roodkapje uitgezonden. Veel rond de band gebeurt in de vierkante kilometer rond het centraal station, want ja die bandnaam is een verwijzing naar die bekende Kebabzaak op het Eendrachtsplein vlakbij Kabouter Buttplug. Eigenlijk wilden de bandleden wel eens wat anders proberen dus is de van oorsprong drummer Lukas Jansen nu de zanger. En de drumster bij Vulva, Nadya van Osnabrugge, is nu gitarist. Het lijkt wel of alle alternatieve muziek uit ons land een link heeft met de Katzwijm studio’s in de bollenstreek. Nog altijd de erfenis van Corno Zwetsloot, zijn studio, maar tegenwoordig ook platenlabel en bierbrouwerij als ik het goed snap. Ook Tramhaus heeft daar nu dus ook de eerste tracks opgenomen. Debuutsingle ‘I Don’t Sweat’ en als vinyl B-kantje de nieuwe track ‘Karen Is A Punk’. Ze zijn nog niet echt aan speuluh toegekomen. Volgens de recensies waren ze wel een van de smaakmakers tijdens het laatste festival Left Of The Dial in hun eigen havenstad én fingers crossed voor de Nederlandse tour van Pip Blom, want daar mogen ze meerdere voorprogramma’s van doen. Bijvoorbeeld 4 maart in Rotown. Nou dat kunnen ze dus mooi effe lopend doen. Ze zijn al goed op weg om een grote alternatieve act te worden, maar het kan altijd meer toch? Rotterdààm Make it Happen!

What the F#
Waarom ik zo vaak (en graag) bij de shows van Tape Toy ben wezen kijken is omdat het altijd zo’n enorm feestje is. Voor mij in ieder geval. Zij waren misschien ‘die stalker’ wel al een tijdje zat. Ik was in ieder geval heel blij dat ze vorig jaar toch nog dat ene festival speelden in Zwartsluis ‘of all places‘. Die show was top, heel fijn! Maar ik had ze ook al een tijd niet gezien en het voelde een beetje afstandelijker allemaal. Tja, tuurlijk die c’rona’s duh! Op dat moment wist ik nog niet wat een ongelofelijk k-jaar ze achter de rug hadden. Nou… Ze hadden me zeg maar achtergelaten eind van de zomer 2019 met een stuiterende festivalshow ergens in de stralende zon. Beetje moe misschien van een intensieve Popronde, een Noorderslagje en een fijne zomer, maar wel met het maken van een debuutalbum in het vooruitzicht. Begin 2020 ging het flink mis. De broer van Roos overleed. Voor haar toenmalige vriendje was dat te heftig allemaal waardoor hij vertrok en weer 2 weken daarna was het lockdown. Op zo’n moment kan de ‘FOMO’ je wel even gestolen worden lijkt me. Ik snap nu wel waarom de band voorheen zoveel speelde, want haar studentenkamer zal niet zo heel groot geweest zijn. Dan kan je beter de hort op zijn toch? Maar om dan met deze heftige omstandigheden letterlijk opgehokt te zitten. Ik geef het je te doen. Maar toch… ze zouden een album gaan maken en dus werd er ondanks alles gewerkt aan hun debuut ‘Honey, WTF’. Een titel die natuurlijk slaat op al die ellende, “ja hoor dat kan er óók nog wel bij!”, maar de track zelf is een flinke middelvinger naar het verleden en een positieve stap naar de toekomst. Niet dat het alleen maar kommer en kwel is op dat album hoor. Nouja, niet alle dates lopen even soepeltjes zeg maar. Het levert wel weer hele fijne liedjes op en daarom ging en ga ik graag naar shows van Tape Toy. In mijn geval dan.

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.
Dit zijn de VINKJES van JANUARI 2022:

v Voltage Avenue – Closing The Door (Deze extra energie kon ik goed in deze grey january) 
v Moss – Before It’s Gone (Na 5 jaar is er ein-de-lijk nieuwe muziek van Moss, dit belooft zoveel voor het album!)
v Elephant – Medicine (Had ik al gezegd dat ik fan ben? Dit jaar een keer live moet toch lukken?)
v The Vices – Strange Again (Ze stuiteren ook maar door die gasten. Blij verrast door deze verslavende single)
v KUZKO – Penelope(Voor mij misschien wel de verrassing van Noorderslag. Is me dat effe een feestje!)  

Vorig artikelWodan Boys – So Damn Much
Volgend artikelMoss – Before It’s Gone

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in