Wat erg ben ik! Deze maand werden de eerste coronaproof-festivals aangekondigd en ik was ‘natuurlijk’ één van die 17mljn die zich ervoor had aangemeld. Afgelopen week werden daarvoor de line-ups bekend… Waarom dacht ik überhaupt dat ik verrast zou worden? De maand begon met slecht nieuws. Wat ’s morgens begon met een beterschapswens op de radio, bleek na een vreselijke ALS diagnose in de middag, voor de avondklok tot het einde van Neerlands grootste rockband. Ook totaal onverwacht was er de wederopstanding van de band Nou En. Ruim 15 jaar na hun ‘wereldhit’ Gothic Meisje (in mijn wereld dan) is er nu een nieuwe EP ‘Opstaan en weer door’. Ook een feestje deze maand was de 100ste “Nieuw Uit Nederland” die ik mocht vieren en tot slot de laatste dagen zag ik gelukkig het aantal Popronde aanmeldingen met de dag groeien. Ook dit jaar mag ik me officieel commissielid noemen.

Rocksterren.
Hij is echt het type ‘rockstar’ met zijn lange haren, stoere blik en vast hier of daar een paar tatoeages, maar zo goed ken ik Ross Curry nou ook weer niet. Vorig jaar rond deze tijd had hij net de reünie-tour van zijn oude bandje Spo-Dee-O-Dee achter de rug. Ze waren 25 jaar eerder gestopt. Het vuurtje was misschien weer een beetje gaan branden nadat Richard Jansen met zijn Fatal Flowers een jaar eerder een mooie zegetocht had gemaakt. De heren gaan way-back want Richard produceerde in 1991 het debuutalbum ‘Going Walkabout’ van Spo-Dee-O-Dee. In een mooi lang interview op internet uit 2005 valt te lezen dat er bij de peuter Ross al geen twijfel was dat hij later muzikant zou worden. Geboren in Italië, maar als baby al verhuisd naar Liverpool. Op zijn tiende kwam hij met zijn ouders naar Nederland. Jaren later gaat hij terug naar Engeland om voor zijn nieuwe (éénmans-)band Shamus een echt Britpop album te maken. Er volgende daarna nog 2 albums onder zijn eigen naam. Althans… die 2e is door gezeur met de platenmaatschappij nooit uitgekomen. In diezelfde periode moet hij benaderd zijn om Lenny te spelen. Totaal iets anders, of nou ja, hij speelde de rockster in de musical Ren Lenny Ren met ‘Undercoverboefje’ Frank Lammers als zijn manager. Ik vond daarvan op YouTube trouwens nog een toffe opname waarbij hij in duet is met Carice van Houten. Dat bewuste interview vindt je op de fansite van thomasenpaul.nl. Daarin staat oa. dat hij in die periode ook met JB (Meijers) werkte. Anno nu is JB de producer van het nieuwste werk van Ross Curry, want ja…! Er is een nieuw album. Het is zelfs al af, want het zou eigenlijk al uitgekomen zijn. De officiële release van ‘Blind Samson Eye’ heeft hij nog even uitgesteld tot het moment dat het ook echt live uitgevoerd kan worden. Maar het kan toch niet weer gebeuren dat er een heel album op de plank blijft liggen. Inmiddels zijn er al 5 hele fijne tracks uitgekomen die stuk voor stuk onder mijn huid zijn gaan zitten. Eigenlijk gek dat die nog nauwelijks op de radio te horen geweest zijn. Op dat internetstation waar ik draai dan wel, maar… die paar Indie Chart hits zijn nog niet voldoende natuurlijk. Echte rocksterren horen op dat podium met een gitaar op standje gehoorschade, stoere blik en wapperende haren toch?

Volwassen Licht.
Qua Nederlandstalige muziek ben ik echt een zeurpiet kan ik je melden! Ik ben extreem allergisch voor liedjes waar de klemtònen niet van kloppen. Onze moerstaal is ook gewoon een moeilijke taal. Vooral als je dan ook nog van een beetje pit houdt. Een band die wat mij betreft altijd onterecht onderbelicht is gebleven is Vals Licht. Begin deze eeuw kwam het geweldige rockalbum ‘Dieseljunks’ uit. Dat album is dit jaar volwassen geworden (want 21 jaar oud). Na al die jaren kan ik de meeste tracks nog steeds van achter naar voor meebrullen en mee ‘airdrummen’. De oprichter; zanger Tony de Bruijn, bassist Patrick de Kok en drummer Johann de Groot kenden elkaar al van jongs af aan. Ze woonden vroeger namelijk in dezelfde straat las ik ergens. Begin deze eeuw beleefden ze hun grootste triomfen, ze speelden bijvoorbeeld op Lowlands en scoorden een 3FM Megahit. Snel daarna werd drummer Johann ernstig ziek en overleed, wat uiteindelijk ook het einde van de band betekende. Het bijzondere afscheidsconcert is op dvd verschenen. ‘In Extase’ is zeer aan te bevelen om nog eens te bekijken tijdens een avondklok hier of daar. En het spreekwoord is waar: “eens een muzikant, altijd een muzikant”. Zowel Tony als Patrick verschenen de laatste jaren in verschillende toffe (rock)bands. Waarbij we die uitschieter van Tony’s alter ego Bruno, zullen moeten vergeven ;). Sinds deze maand is er dus een hele nieuwe EP van de band uitgekomen. De hoes klopt exact, want ze zijn opnieuw naar de top geklommen. Nou ja ‘ze’… de band is tegenwoordig vooral de band van ‘the voice’ Tony met een aantal nieuwe bandleden erbij. Voor deze tracks heeft hij wel opnieuw samengewerkt met producer Oscar Holleman. Oscar was ook producer van Within Temptation, Krezip en Kovacs maar hij was bijvoorbeeld ook de producer van ‘Arcade’ van Duncan. Er zijn nu 6 nieuwe tracks van de band uitgekomen. Er is gelijk al een link, want ‘One-man-show’ gaat over zijn liefde voor radio. Quote: “Radio kan troost bieden, kan een feestje bouwen, kan je informeren of er gewoon voor je zijn”. Bij ‘Lieveling’ loopt het verhaal net even anders dan je zou misschien zou verwachten bij zo’n titel. De tekst is zo beeldend geschreven en dat is echt heel knap gedaan. Je zou ‘Dat is niets voor mij’ daarna als een soort vervolg op dat verhaal kunnen zien. Het lijflied voor 3 miljoen vrijgezellen in ons land. In mijn gedachten zou die track eigenlijk onder een reclame van een datingsite te horen moeten zijn. Dat zou het helemaal afmaken toch? Persoonlijke favoriet is de afsluitende ballad: ‘Duidelijk Zichtbaar’. Die is onder mijn huid gaan zitten joh! Daar is ook een hele toffe getekende clip bij uitgekomen. Wat een bijzonder fijne EP, Vals Licht is volwassen geworden.

Yol-ig!
Dat is echt te gemakkelijk hoor om mij te beschuldigen dat, omdat ik zo’n zin heb in vakantie, ik alles wat maar een beetje subtropisch klinkt opeens heel tof vind. In maart 2018 kopte 3voor12: “Altin Gün: de spannendste coverband van Nederland en Turkije“. Feitelijk klopt het, maar ik kan duizenden mensen vinden die de originele versies niet kennen. Basgitarist Jasper Verhulst was met Jacco Gardner in Istanboel en kwam thuis met een stapel Turkse klassiekers die blijkbaar zoveel indruk op hem maakte dat hij er wel iets mee moest. Niet veel later was met een stel bevriende muzikanten en een Facebook oproepje voor Turkse zangers (m/v), de band Altin Gün compleet. Je zou kunnen zeggen dat mijn Turks op zijn minst roestig is, want veel verder dan ‘Merhaba’ kom ik ook niet hoor. In de vele interviews lees ik dat de optredens voor de band soms wat verwarrend zijn. Met name het Nederlandse publiek ziet de show (natuurlijk) als een groot feest, terwijl ze zelf regelmatig met betraande ogen staan. De band speelt voornamelijk Turkse psychedelische folkrock, een genre dat in de jaren zestig en zeventig is ontstaan als mengeling van westerse rockmuziek van bands als The Doors en Led Zeppelin en traditionele Turkse volksmuziek. Dat het wereldwijd aanslaat blijkt wel uit hun Grammy nominatie voor hun tweede album ‘Gece’. Er stond zoveel moois op stapel voor de band het afgelopen jaar, grote shows, mooie festivals en de hele wereld over reizen om te spelen. Eigenlijk is alleen het maken van een nieuw album daarvan uitgekomen. Oké, ze waren online op ESNS en binnenkort zijn ze ook digitaal via SXSW. Ik denk dat ik zo rond het uitkomen van ‘Süpürgesi Yoncadan’ begin 2019 bij deze wereldreis ben ingestapt. Met gelijk een groot probleem voor deze amateur DJ: ‘Hoe kondig je die tracks een beetje geloofwaardig af op de radio zonder een enorme flater te slaan?’ Het is niet de enige reden dat ik blij ben met de nieuwste tracks. Buiten dat de titels voor deze kaaskop beter uit te spreken lijken, zijn ze met de extra elektronische sound nog verslavender geworden. De reden blijkt een Omnicord. Een oude Japanse synthesizer uit de jaren 80 die nu de sound van het nieuwe album ‘Yol’ heeft bepaald. Wild zwaaiend met mijn armen, stuiter ik door mijn huisje op oa: ‘Yüce Dağ Başında’ en ‘Ordunun Dereleri’. Zo heb ik dankzij Altin Gün dit weekend toch een heel fijn lockdown thuisfeestje met mijn nieuwe Yol!

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.
Dit zijn de VINKJES van FEBRUARI 2021:

v Eat me, I’m sad – POM (Feestje! Wat een fijne, jonge, frisse band is POM. Laat dit hun doorbraaksingle zijn a.j.b.?)
v Out of Nothing – COLOR BONES (Hoe donker of mysterieus de verhalen van deze boys ook zijn, ik geloof ze!)
v Don’t cry me a river – NONA (Katje en handschoenen. Dat is wel duidelijk toch? Or it’s you and the Mirror!)
v This is happening – 4B2M (4 brothers, 2 mothers, Jo! De StTropez Staat goes Hunting to the Zoo)
v Sweet Sister – BENEDICT (Kijk wat meer naar elkaar om! Zoek niet naar de verschillen, maar doe vooral zoveel mogelijk samen)

Vorig artikelDaniel Cane – We Are The Homegrown Heroes
Volgend artikel4B2M – This Is Happening

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in