Gelijk even stoer doen. Geheel volgens fomo-begrippen had ik dit jaar een festivalvakantie voor mezelf geboekt. Deze maand was ik zes dagen op Sziget in Boedapest en 4 dagen in Kiewit (Hasselt) op Pukkelpop. Op beide waren natuurlijk wel Nederlandse bands te zien, zoals in het Hongaarse stof bijv. The Vices en Pitou in de Castello tent op het PKP terrein. Daarnaast was het op de thuisbasis een beetje stilte voor de storm, dan wel komkommertijd. Kensington speelden hun afscheidsshows. Nick en Simon maakte die juist bekend. Caro Emerald blijkt onder een ander pseudoniem wereldhits te scoren. En Mister and Mississippi kondigden een show aan om het verschijningsjubileum van hun debuutalbum te vieren. Daarom pak ik eenmalig de kans om even over de grens te kijken. 

Uitzonder(l)ing.
Als tiener blijkt hij nogal een boefke geweest te zijn. Laten we zeggen, zijn jeugd is niet helemaal vanzelf gegaan. Maar zoals zo vaak: zodra hij de muziek ontdekte stortte hij zich daar volledig op en leek het allemaal wel goed met hem te komen. Ooit geloofde ik het zelf ook. Nieuw talent ruik ik al op kilometers afstand. Achteraf gezien had ik vorig jaar oktober, toen ik met mijn neus bovenop de show van The Haunted Youth stond (tijdens het Groningse Vicefest) best wat enthousiaster mogen zijn. Toen ik Joachim Liebens deze maand opnieuw maar dan in ‘zijn eigen achtertuin’ op Pukkelpop zag spelen (want hij komt natuurlijk van Hasselt) viel het Frankske nu wél bij mij. Eigenlijk stond de band vorig jaar al op de poster, misschien door die extra lange aanloop was er een enorm uitpuilende tent en ik… ik was daar gewoon bij! Het staat wat haaks op zijn gedeeltelijk autobiografische debuutsingle ‘Teen Rebel’ waarbij juist de uitzondering/the outlaw wordt uitgelicht. Het buitenbeentje wat maar nergens bij lijkt te willen horen. Inmiddels heeft hij in heel Europa fans verworven, wat bijvoorbeeld betekent dat hij komende woensdag in Wenen en later op het Duitse Reeperbahn festival zal optreden. Daarna houdt hij op 15 november in het Brusselse Ancienne Belgique zijn debuutplaat ten doop. De geweldige nieuwe single ‘Broken’ tolt al een tijdje rondjes in mijn hoofd. Wordt hier en daar zelfs al ‘dé hit’ van 2022 genoemd en was de opener van de show. Dat nummer is zo hypnotiserend voor mij, dat ik al hoofd knikkend en met mijn ogen dicht, even niet meer door had dat er nog veel meer mensen omheen stonden. ‘Broken’ gaat over je verloren of hulpeloos voelen na verraden te zijn in een vriendschap of relatie waarvan je dacht dat die voor altijd zou duren. Dat gevoel ken ik gelukkig niet, maar was in mijn eentje wel intens gelukkig in die kolkende festivaltent.

Tamino.
Het allereerste festival wat hij zelf ooit bezocht als 14 jarig jochie was Pukkelpop. Dat was zelfs in het bekende stormjaar. Gelukkig heeft het hem niet weerhouden om terug te komen en dit jaar zelfs weer op het podium. Hij is toch al wat jaartjes het muzikale wonderkind van België. Dat Tamino met zijn muziek het publiek in de grote Marquee tent op Pukkelpop direct stil wist te krijgen mag geen verrassing heten. Dat hij daar zelf toch een beetje van slag leek wel. Na de eerste twee songs zei hij alleen: ‘lang geleden..’, om daarna met een verlegen lachje naar de grond te kijken. Zijn vorige show op diezelfde plek was vlak na het uitkomen van zijn wereldhit ‘Habibi’. Dat moet dan alweer in 2018 geweest zijn. Leuk wiki-feitje: Tamino studeerde rond die tijd nog aan het Amsterdamse conservatorium. De laatste jaren was hij oa. in New York om te schrijven aan zijn nieuwe album ‘Sahar’ wat eind september uit gaat komen. Daarvan zijn inmiddels de tracks ‘Fascination’ en ‘The First Disciple’ verschenen, die respectievelijk 1 en 2 miljoen streams aantikken. Best knap om zo de aandacht vast te houden bij een show van een compleet uur waarbij er niet meegeklapt hoeft te worden en waar je vuurwerk of confetti helemaal niet hoeft te verwachten. Misschien is het wat poppy’er geworden en daardoor iets toegankelijker maar het blijft een beetje mysterieus en spannend. Er is tot slot goed en slecht nieuws. Tamino komt dit jaar nog met zijn nieuwe muziek terug naar Amsterdam. Het slechte nieuws. Beide Paradiso shows zijn (uiteraard) al helemaal uitverkocht.

Dancing demonen.
Het was een van de reden om een ticket voor een minivakantie naar de Hasseltse festivalweide te boeken. Opeens werd het nog spannend of Oscar And The Wolf wel op Pukkelpop zou aantreden. In juni maakte Max Colombie bekend dat hij lijdt aan angststoornissen, paniekaanvallen en in een depressie zit. “Ik heb daarom besloten om, samen met professionals, op zoek te gaan naar een gestructureerde oplossing”. Amai zeg, dat ik geen kattendrek. Iets waar Selah Sue, die 2 dagen eerder op hetzelfde podium in het festivalzonnetje speelde, óók mee worstelt. Het lijkt zo tegenstrijdig met het feestje wat ze die middag vierde. Max was er dus gelukkig wel en hoe! Misschien verbeeldde ik het me of stond ik te strak vooraan, maar het welkomstapplaus van ‘ons als publiek’ klonk echt oorverdovend. Uiteraard een show met over de top verlichting en teveel glitters op zijn kleding maar met een geweldig strakke band achter zich, die ik eerlijk gezegd pas opmerkte toen hij ze aan het eind van de show voorstelde. Na iedere song werd de vrolijke grimas op zijn gezicht steeds groter. Plezier wat hij niet meer kon verbergen. Iets wat ik overigens ruim een week eerder ook bij Stromae op Sziget zag. Ook hij ging door een hele donkere tijd, bijna gek om zijn ‘L’Enfer’ vrolijk mee te zingen. Maar die opgekrulde mondhoeken waren niet gespeeld. Terwijl Max over het podium danste en flaneerde kon ik krap mij hoofd bewegen zonder met de klep van mijn petje iemand te raken. Wat een feest! Alleen de afsluiter kende ik nog niet. Ongeveer een half jaar geleden schreef hij een track over de wereld veroveren, over dromen najagen. Inmiddels heeft zijn nieuwste ‘Warrior’ (waarschijnlijk de volgende single) een hele andere betekenis gekregen. “Dit gaat nu over stress en paniekaanvallen overwinnen”. Zijn openingszin klinkt nu profetisch: “Laat er ons de beste nacht ooit van maken”.

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is. Dit zijn de VINKJES van AUGUSTUS 2022:

v Alison’s Fall – Insane (Alleen die eerste 10 seconden al! Alles zal stuk, wie houdt wie voor de gek)
v Novko – Just for you (Zeer geslaagde doorstart van deze band uit het Groningse. Fijne debuutsingle) 
v Captain Scarlet – Betrayal (Uiterst verslavende single van deze jonge gasten uit het Ooievaarsdorp achter de duinen)
v FIEP – Daydreaming (Even wegdromen zodat je alles om je heen vergeet. Heurlijk toch?, en ondertussen een hit scoren)
v Lights Out – Hold on together (Misschien tegen beter weten in, nog effe volhouden. Hiero heb je een bakkie met broodnodige positieve energie)  

Vorig artikelArctic Monkeys – There’d Better Be a Mirrorball
Volgend artikelDaniel Nolet – Hannah

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in