Het was lang geleden dat ik met zoveel mensen in één ruimte was. Deze maand heb ik de dertigste verjaardag van Bløf gevierd in de Ziggo. En de verjaardag van de Koning vierde ik in het Haagse met het stuiteren op de beats van The Cool Quest. Ivyvox op dat The Live I Life festival is dus niet gelukt, maar ze zijn nu wel eerste reserve voor het Bevrijdingsfestival (Krezip was toch ook ooit eens eerste reserve?). Twee dagen eerder was ik bij een reünie optreden van Daryll-Ann voor de verjaardag van Excelsior Recordings. Hoewel ik hem niet persoonlijk kende, vond ik deze maand het overlijden van Henny Vrienten bijzonder verdrietig. Én kwamen Eefje en Anouk juist na een lange stilte weer met nieuwe muziek: Eefje was moeder geworden en Noukie vooral boos. Haar nieuwe album ‘Trails of Fails’ vind ik wel heel tof overigens.

Big Thing
De handtekeningen staan d’rop en dus zijn ze officieel lid van de Excelsior-familie. De platenmaatschappij vierde deze maand haar uitgestelde verjaardagsfeestje in de hoofdstedelijke popkerk en daar zag ik ein-de-lijk de band Elephant een keer live. Ach ja vanwege de pandemie heeft de band ook nog niet wereldschokkend vaak op een podium met live publiek gestaan. De eerste periode was alles nog online natuurlijk. Het was een soort ‘greatest hits show’ voor mij. Bijna alles wat ze speelde kende ik, voelde me even al een echte fanboy. De eerste single van het aanstaande album ‘Big Thing’ wat op 27 mei gaan uitkomen heet ‘Calling’. Oftewel: hoe moeilijk het ook is, dit is mijn roeping en ik ga er helemaal voor. De bandleden moesten tijdens c’rona noodgedwongen hun Rotterdamse oefenhok verlaten en belanden daarom tussen de Chinese koolplantjes in “Kraaiennest”. In het gehucht Rijsoord vlak onder de rook van Ridderkerk, waar twee van de bandleden opgroeiden. Daar vonden ze een kas die ze als alternatieve oefenruimte konden gebruiken. In de huidige single ‘Hometown’ blijken die roots dan wel heel vertrouwd, maar geven niet meer het gewenste thuisgevoel. Het klinkt bijna als een grap dat voor dit album de olifant geholpen is door de wolf. Pablo van der Poel van DeWolff heeft als producer met zijn tengels aan al deze fijne liedjes gezeten. Dat zou ik best een ‘big thing’ willen noemen.

Hoge pieken
Aan een show van KUZKO hou ik dus standaard pijnlijke knieën over! Met hun aanstekelijke tracks weten ze zelfs dat logge lijf van mij in beweging te krijgen. Net als de verborgen stad Machu Picchu, hoog in het Andesgebergte en vlakbij de Peruaanse (alpaca)hoofdstad Cusco, bleef deze band tot begin dit jaar voor mij onterecht onzichtbaar. Maar.. sinds het online Noorderslag kickte dat ‘pilletje’ goed in kan ik je zeggen. Ik ben nu hartstikke fan. Niet alleen vanwege de bezonnebrilde knuffelalpaca’s, maar vooral ook vanwege het zonnige humeur wat de band bij me opwekt. Wat eigenlijk best wel tegenstijdig is ten opzichte van al de man-vrouw clichés die ze tot in het kwadraat ‘uitvechten’ op het podium. Heeft zij nou echt wat met die drummer van de band? Je zou trouwens ook bijna denken dat ze met een extra auto komen om al die rekwisieten mee te kunnen nemen. Behalve die lekker hippe ‘White Vans’ dan, maar daar zingen ze dan ook weer over: ‘Gucci is like my religion‘. Een liedje wat ze een paar jaar geleden al schreven voor de wedstrijd Art Rocks, wonnen trouwens, én geïnspireerd is door het wandtapijt ‘The Walthamstow Tapestry’ van Grayson Perry uit het Bonnefantenmuseum in Maastricht. De energie knalt werkelijk van het podium en nu de single ‘Penelope’ wat meer wordt opgepakt komt dat gelukkig met een zelfde rondgang terug vanuit het publiek. Deze maand zag ik ze dus op het eindfeest van de Popronde én op de Lange Voorhout in Den Haag. Bij die eerste blesseerde Danique later op de avond haar knie, maar tijdens The Live I Life had ze die heel fancy met knalroze ingetaped.

Hoe schrijf je dat?
De bokaal van de Rob Acda Award 2020 was al in de pocket en traditiegetrouw speelt de winnaar dat jaar dan op Bevrijdingspop in Haarlem. Ware het niet dat een virusje de wereld op slot zette. Ze hadden ook net (op schrikkeldag 2020) hun eerste EP ‘Nothing’ uitgebracht met ‘Open Minded’ als Indie Chart hit daarop. De wereld lag zeg maar aan hun voeten, maar het werd het grote niets eigenlijk. Komende week gaat de nieuwe EP van het vijftal uitkomen. Hoewel ze die ‘Still Nothing’ hebben genoemd moet er deze keer wel wat met en rond de band gaan gebeuren lijkt me zo. Te beginnen met een releaseshow in OCCII op 6 mei. Ze hebben voor deze nieuwe EP handig gebruik kunnen maken van de leegstaande popzalen Patronaat en Slachthuis, beiden in Haarlem, om de nieuwe EP op te nemen. Daar waren toch tijdelijk geen optredens gepland. Als je wat rauwere muziek maakt wordt je standaard met Joy Division en The Cure vergeleken. Zelf vindt zanger Rens de Vos Fontaines DC een beter vergelijk. Quote uit hun bio: ‘Oprecht, onpretentieus en altijd knokkend voor de goede zaak, met een tikkeltje cynisme’. Hoe zou hij eigenlijk aan die geweldige stem komen? Ik had al bijna een pakje Strepsils gegeten nadat ik ‘Most of All’ een paar keer achter elkaar had geluisterd. Als nieuwe single wordt nu ‘Life’ naar voren geschoven. Op de afsluiter van de EP ‘Distance’ zingt hij ‘There’s nothing for you to stay here for’, maar er is voor mij geen enkele reden om de band weg te sturen. Ik ben juist heel benieuwd hoe dit live klinkt.

Nieuw Poprondje
De openingsact van het eindfeest riep het al: ‘vandaag sluiten we een Popronde van ruim 2 jaar af. Dat moeten we goed vieren toch?‘. Officieel klopte dat natuurlijk niet, want halverwege de c’rona’s is er een nieuwe selectie gemaakt. Maar er zijn wel diverse bands die na dat verloren jaar toch nog eens mochten herkansen. Dus die opmerking was daarom toch akkoord. De acts die het meeste indruk gemaakt hebben waren verzameld in de Q-020 en dat was fijne line-up geworden. Tof om te zien dat door die vele gezamenlijke kilometers de ontstane vriendschap tussen Graeme, Max en Kay een gezamenlijke show opleverde. Persoonlijk vond ik Loupe een erg toffe show geven, dat is inmiddels meer geworden dan keurig je liedjes voorspelen en gingen uiteindelijk mijn trommelvliezen echt doormidden bij YoungRubbi in de kelder. Kortom afgerond, check! Tijd voor een nieuwe ronde. Komende week wordt de nieuwe lichting bekend gemaakt. Om alvast in de stemming te komen heb ik uit de aanmeldingen mijn Veertien persoonlijke favoriete acts een vinkje gegeven: Playlist

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is. Dit zijn de VINKJES van APRIL 2022:

v HALF CAB – 40 (Lekker stuiteren op de debuutsingle van het album ‘Better dead then 40!’ Oeps, ik ben al 46jaar)
v Tim Knol – Whole New Light  (Bijzonder mooi liedje over het moment dat hij besefte dat hij het écht anders moest gaan doen) 
v Loupe – 21 (Helaas een heel actueel thema! Het heeft tenminste nog wel een bijzonder goed liedje opgeleverd)
v Tommy Gazer – Assassin (De juiste toon gezet als opener van de toffe nieuwe EP ‘until the end of time’)
v COLOR BONES – Unperson (x—x)  

Vorig artikelSixSuperSaterdaySongs
Volgend artikelLIANA – Hand Of God

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in