De eerste maand van het jaar is traditiegetrouw mijn minivakantie naar Groningen. Ook dit jaar heb ik door de stad lopen rennen alsof ik er woon. 4 nachten met beurse voeten thuisgekomen en 4 ochtenden met kleine oogjes de stad weer ingewandeld. Met een uurtje of 15 livemuziek per dag heb ik mijn vitaminen wel weer binnen voor de komende tijd. Groningen je was weer lief voor me. Januari was ook de maand dat officieel bekend werd dat Johan met een nieuwe plaat komt maar óók dat er een nieuwe EP van Green Lizard is verschenen. Tik de bandnaam en check maar in op Spotify. En ken je Want Want nog? Fokko tweette op 23 januari dat hij met wat nieuws bezig is. Een dag eerder maakten mijn muzikale vrindjes van Pocket Knife Army bekend dat zij in april op het Tallinn stadsfestival mogen spelen. Voor als je het weten wil, Tallinn ligt in Estland, de bovenste van de drie Baltische Staten. Dat is eigenlijk ook een minivakantie waard.

Goed luisteren

In het verleden mocht ik wel eens een telefonisch interview houden met Case Mayfield. Dat was altijd een mooi feestje. Maar ook altijd spannend hoor… voor mij dan! Kees luisterde namelijk héél goed en wist mij met zijn cynische inborst steeds weer op het verkeerde been te zetten. Hij was uitgesproken en volgde altijd zijn eigen route, misschien soms zelf ook niet wetende of dat wel de juiste was. Na zijn Popronde avontuur als ‘rockband’ Girlbeard (met drumster Nienke Overmars) en het uitbrengen van zijn 3e album ‘The Glorious Battle for the Kingdom’ in 2014 leek het stil te worden. Kort na het uitbrengen van dat album riep hij al ergens: “Ik ben die liedjes nú al zat, wil ze eigenlijk nooit meer spelen”. Een beetje ongeleid projectiel was hij waarin alleen zijn eigen wereld belangrijk was. Achteraf blijkt dat ook de periode te zijn waarin zijn nieuwe album ‘Egomaniac’ is ontstaan. Een verzameling van liedjes die hij de afgelopen 10 jaar schreef, maar waarvoor hij nu pas de rust had om ze goed op te nemen. Tja, er is veel veranderd; hij is getrouwd én ze zeggen meester Kees tegen hem. Hij geeft nu les aan van die stuiterballen zoals hij zelf vroeger was! Het is nu andersom, ik heb héél goed naar Case geluisterd en hoorde… een geweldig album, mooie tracks en wat verwijzingen naar God, maar ook dat track 3 en 4 ten opzichte van de hoes omgewisseld zijn. Om een beetje schizo van te worden.

Het is een smerig karwei

“De dochter van de slager: ze heeft teveel gezien, ze heeft teveel gezien” Het is een deel uit ‘Een Smerig Karwei’ van Meindert Talma & The Negroes. Murderballads zijn van die tracks waar de tekst verre van de liefdesliedjes blijven die op de Knuffelrockverzamelaars staan. De teksten vormen een verhaal wat de gebeurtenissen van een moord beschrijven, vaak inclusief de aanloop en/of de nasleep. Met dat uitgangspunt wil de Rotterdamse Noir-band The Bullfight een kunstboek gaan publiceren en daar zelf de soundtrack bij maken. Schilders, dichters, fotografen, schrijvers en/of cartoonisten worden uitgedaagd om hun dodelijke kunst hiervoor aan te dragen. De bijdragen worden verzameld op een nieuwe website welke volgende maand zal worden gelanceerd. Het doel is om het project uit meer dan 100 artiesten te laten bestaan. Via de website en social media worden alle kunstwerken dan gepromoot. Het plan is nu, dat het project begin 2019 zal worden afgerond. Afgelopen maandag al verscheen de tekst over de slagersdochter van Meindert Talma, maar op 9 januari zijn ook al bijdragen toegezegd van bijv. zanger Alex Roeka, de Australische singer-songwriter Peter Milton Walsh, de Haagse kunstenaar en graficus Jaco Putker, de Amerikaanse illustrator Jamie B. Wolcott, de Rotterdamse stadsdichter Daniël Dee en filosoof en dandy Robert van Raffe. Het is nu al een spannend verhaal, en dus wachten op de koude rillingen over je rug.

You’re my Amsterdam

Eind oktober vorig jaar was het nog een beetje guur in Nederland en ik was bij de Popronde in Leiden ein-de-lijk bij een show van Traudes. In een groot cafe en tot in de vensterbanken gevuld. Vlak voor mij een stel jonge dames met een glaasje wit in de ene hand, append met de andere en verder druk pratend met een misschien iets te rollende R. Ze kenden iemand van de band want die had bij hen op school gezeten. Later bleken de roots van zangeres Frederieke Kroone in Leiden te liggen. Ze zijn het type dames die als een soort rode draad door de debuut EP ‘CRLS & GRLS’ lopen. Haantje Benjamin Traudes kan niet zonder, maar ook eigenlijk niet met ze. Op dat moment verbaasde ik me nog dat de band niet voor Noorderslag bevestigd was. Het zal mijn Facebook post niet geweest zijn, maar een feit is dat ze gewoon de binnenzaal van de Oosterpoort mochten rocken deze maand! Tof wel, maar de zaal was zó vol dat ik er eerst niet eens binnen kwam. Maar nadat een bobo met zo’n All Access Pass zich naar binnen had gebonjourd, sloot óók ik aan bij de stuiterende massa. De band had, met Benjamin voorop, misschien (te)veel Red Bull gehad. Ze wisten dat het een belangrijke show voor ze was en gaven werkelijk alles wat ze in zich hadden. Niet echt een show voor de wijndrinkers zeg maar. Misschien op het eind wel een beetje want met de opener van de EP (AMSTERDAM) sloten ze de show af. Live mondt dat uit in een soort opera, klassieke zang. De massa kwam tot stilstand en stond met open mond naar het haantje te luisteren die maar nét zijn emoties onder controle kon houden. Misschien besefte hij op dat moment wel dat je niet altijd in hoofdletters hoeft te leven…

Vorig artikelMANTIS – MIASMA
Volgend artikelFrank Turner – 1933

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in