Het jaar is rond, tijd om er een punt achter te zetten. Wat ging er goed, wat kon wat beter en natuurlijk die onvermijdelijke lijstjes. Nieuw dit jaar was de Indie500 op IndieXL met bijvoorbeeld op nummer 319 de Nederklassieker ‘My Brain’s Down’ van Nilsson. Daar werd ik best wel vrolijk van! Net als bij de show van Jacin Trill op The Song Van Het Jaar trouwens. Wat heeft dat guppy een positieve vibe om zich heen hangen zeg. Ik ben bijna drie keer zo oud en had google-translate nodig om zijn teksten te snappen, maar misschien gaat opa volgende maand toch nog even zijn Noorderslag show checken. Deze maand werd ook het nieuwe album ‘7eve7’ van Valensia aangekondigd voor komende zomer. Dan is het 25jaar! na zijn hitsingle Gaia.

Helder beeld!

Volgens mij is het een goed teken als je, zonder dat vooraf af te spreken, met andere muziekliefhebbers bij dezelfde deur staat te wachten voordat een optreden begint. Dat gebeurde me deze herfst bij zo’n traditionele bruine kroeg in Gouda, waar eerder die dag waarschijnlijk Hazes nog zegevierde. Niet echt een plek om The Visual te programmeren, maarja het was de Popronde hè! Ik begon in mijn journalistenhouding: beetje onderuit gezakt en met de armpjes over elkaar, in de laat-dan-maar-eens-zien-attitude. En hoe werd ik me daar in de eerste paar minuten al voor afgestraft. De verslavende sound van “the voodoo-sound-man” Timon Persoon en de indrukwekkende stem van Anna van Rij lieten me al binnen een paar minuten op het puntje van mijn stoel zitten en met open mond de band aangapen. De urgentie van de liedjes is niet te ontkennen, de zoektocht naar de ware identiteit, het spannende van het aangaan van relaties. Het zijn niet de roddelblad verhalen waar deze tracks over gaan. Diezelfde indrukwekkende sfeer hing er tijdens de EP releaseshow in de Melkweg deze maand ook. Een meisje naast me hoorde ik zachtjes SHIT zeggen omdat de flitser van haar camera nog aanstond. Ze wilde vooral het totaalbeeld voor ons niet verpesten.

Groeten uit de balkan

Het moet in de zomer van 2008 zijn geweest dat ik Mala Vita voor het eerst live zag. Dat was op een lokaal festival in het stadje waar ik toen woonde. Omdat ze het zelf zo naar hun zin hadden speelden ruim 3 kwartier langer dan gepland… en kwamen ze dat jaar daarna gewoon terug. Toen was het gras van het festivalterrein eigenlijk nét weer hersteld. Meer dan de helft van de tracks verstond ik natuurlijk niet maar ik voelde hun vibe. Begin 2005 bracht Mala Vita zijn eerste cd uit, ‘Mani Fiesta’. Het album bevat een liveregistratie van het legendarische optreden in uitverkocht Paard van Troje in Den Haag. Daarna komt het leven van Mala Vita in een stroomversnelling en speelt de band o.a. op Lowlands. Ik ben aangehaakt bij ‘En Exilio’ uit 2009 en kwam na meerdere shows met boom shaka-boom shaka, Addio’s of Ya no quiero’s met een schorre stem en spierpijn thuis. Daarna gooiden ze nog een volledig album weg en verscheen vorig jaar het helaas slecht ontvangen ‘So Far So Good’. Deze maand is dan echt het afscheid en gaan de bandleden zich richten op hun andere werk. Zo werkt zanger Michael Franci tegenwoordig als persvoorlichter voor Cordaid. Je hebt genoeg reden hem te blijven volgen door zijn zeer betrokken blogs te lezen. Deze donderdag was een laatste show in de zaal waar het allemaal begon, Het Paard in het ooievaarsdorp. Ik had een zakdoekje mee om een traantje weg te pinken, ik heb er uiteindelijk mijn voorhoofd mee afgeveegd.

Wat een mooi plaatje

Stel je voor… Je hangt onder een soort grote vlieger en je bent net van een berg of hoog gebouw afgesprongen. Als de adrenaline uit je lijf is, komt het moment dat je kan genieten van het mooie uitzicht. Die vogelvlucht is voor Sofia Dragt waarschijnlijk hét moment geweest waarop zij bedacht dat zij zelf een film wilde gaan maken en daar ook zelf de muziek bij wilde componeren. Ze had al wat ervaring opgedaan, want ze schreef alle muziek bij ‘De Schatkamer Van De Veluwe’ van Ruben Smit welke ook al dit jaar verscheen, maar dit moest haar eigen meesterwerk worden. Vorig jaar november startte haar Voor De Kunst project welke ze met 106% voltooide! Het doel: Andras, een film over een vrouw met buitengewone krachten, die ze niet altijd onder controle heeft. Constant op de vlucht, om maar niet ontdekt te worden, in een maatschappij waar ze niet geaccepteerd wordt. Op 25 november werden film én muziek gepresenteerd in het Utrechtse Louis Hartloper Complex. Natuurlijk werd de soundtrack daar live gespeeld door de band. Veel natuurbeelden waarin je je als een vogel zo vrij voelt. De mooie plaatjes zijn geschoten in IJsland door filmmaker Jonathan Smit. De soundtrack zelf is gelijk Sofia’s nieuwe album ‘Still Here’, óók al zo’n mooi plaatje.

Vorig artikelPopronde Throwback: Nanne van der Linden (JAGD)
Volgend artikelBlaudzun – _hey now

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in