Door de nieuwe covid-regels kon het deze maand gebeuren dat Lars & The Magic Mountain bijna voor de 2e keer op het podium van Paradiso kon spelen. Inderdaad! bijnà… want de 29ste zouden ze het nieuwe album ‘Everything Looks Good From Here’ daar presenteren, maar terwijl ze al aan het soundchecken waren werd de show verboden omdat ze hadden meer dan 30 toegangstickets verkocht hadden. En evenementen met meer mensen, achja. We begonnen deze maand juist zo goed met de aankondigingen van Popronde pre-party’s. Mooi initiatief voor de popzalen en theaters die het al zo moeilijk hebben. Al blijven daarvan u alleen de middagshows van over. In september wonnen Darlyn en Eefje de Visser, respectievelijk een zilveren- en gouden notekraker en is er gelukkig steeds meer beweging op de socials van de band Banij. Ik heb hoop op binnenkort een fijne debuutsingle.

Benauwd.
Misschien dat het door de bijbehorende promotiefoto komt hoor, maar gelijk bij de eerste tonen van de nieuwste single ‘Star scrambler, sign seer’ zie ik mensen op een fiets in een lekker warm zonnetje tussen de wandelaars in het Vondelpark heen slalommen. Weet je nog? Dat was ooit, uit de tijd dat je nog kon gaan en staan waar je maar wilde. Slechts een paar honderd meter verderop werd op 16 september in de hoofdstedelijke poptempel het nieuwe album ‘Silvester’ van Apneu ten doop gehouden. Een thuiswedstrijd voor de band, al heb ik niet kunnen achterhalen of ze al eerder in de grote zaal hebben gestaan. De band is al een tiental jaar onderweg en vierde dat op de middenstip van Paradiso. De hernieuwde kennismaking was met de single ‘This Love Is Better For You’, de eerste nieuwe release van @FlApneus (zoals ze op twitter heten) in vier jaar tijd. De track gaat over de wanhoop bij het daten, het blijkt een terugkerend thema in de muziek van de band. De volgende single ‘Porcelain’ bleef misschien zelfs nog meer bij me hangen. Beide kwamen in de top 5 van de Indie Chart. Wat mij betreft zou track 4 ‘Devon Sang’ een goede single kandidaat zijn, geloofwaardig om ook hoog in die lijst te komen. De opnames hebben in slechts 5 dagen plaatsgevonden in Stuttgart, bij en met producer Ralv Milberg, bekend van zijn werk met Die Nerven. Het was een zeer fijn optreden, er was eigenlijk niets op aan te merken. Oké vooruit dan, ik vond de gitaar net iets te hard staan in verhouding. Het was misschien ook gewoon mijn plek in de zaal hoor. Uiteindelijk mocht ik die natuurlijk zelf kiezen op welk stoeltje ik wilde zitten, maar moest daar vooral ook op blijven zitten. Verder waren er gewoon veel regeltjes tijdens die Paradiso avond. Drankjes bestellen met een speciale app en die mocht je pas ophalen als je telefoon een seintje gaf. De bar zelf leek meer op de Nederlandse bank met die glazen wand erop en tussen alle stoelensetjes een grote sticker hoeveel afstand je moet houden. Je zou het er bijna benauwd van krijgen…, ik had me nog zo voorgenomen om geen flauwe grappen over de bandnaam te maken.

Geef ze de sporen.
Je zou het misschien niet zeggen met mijn hevige hooikoorts, maar ik hou heel erg van die dorre, droge festivalweides, het liefst waar al een paar dagen drommen mensen overheen geslenterd zijn. Nauwelijks nog gras te vinden en bij iedere stap zo’n wolkje zandstof. Verbeeld je daar een vervallen houten veranda uit de Lucky Luke verhalen bij met misschien een hoefijzer boven de deur.. Een cowboyhoed en van die sporen hoeven niet persé, maar je hebt een idee lijkt me? Het kan niet anders dan dat jij dit beeld ook krijgt als je de eerste tonen van ‘Brother’ het debuutalbum van Copperhead County hoort. (inderdaad zonder die tweede R in de naam). Als je die plaat zo hoort kan je je misschien niet voorstellen dat ze minder dan anderhalf jaar geleden hun eerste optreden hadden. In cafe De Cactus in Hengelo. Toeval bestaat niet hè? Nog geen jaar later was er én een EP en dus hun officiële debuutalbum (januari 2020 red.), kleine kanttekening is wel dat er 3 tracks op beide staat. Beide platen zijn gemixt door Hendrik Jan Bökkers (Ja die van de band) en gemasterd door Pier-Durk Hogeterp, masteraar bij Wisseloord. Daar staat weer tegenover dat in april dit jaar de losse single ‘Sound Of Summer’ is uitgebracht. Dit nummer werd geproduceerd door de Amerikaanse producer Matt Wallace (oa. Faith No More, Maroon 5). Midden in de lockdown, toen iedereen nog vol in mineur was, scoorde de band gewoon een internationale (platen)deal bij CRS. Sinds deze maand is de plaat in heel Europa te krijgen en er zouden optredens komen.. Oké, die komen dan nog. Het is zo knap die plaat gaat nergens vervelen, terwijl laten we eerlijk zijn, ze zijn niet de uitvinders van de southern rock sound toch? Maar als je het geloofwaardig brengt zoals ik dat in opener ‘Be Different’ hoor, oftewel verloochen jezelf niet. Ook voel ik die vriendschap/kameraadschap in het geweldige ‘Brothers’ of lekker mijmeren over vervlogen tijden met de fijne ballad ‘Wide Plains’. Ik geloof het en zou het graag eens live gaan zien. Ik weet dat zowel Mañana als Zwarte Cross zo’n mooie veranda podium hebben.

ViceTest.
Er was een hele speciale reden om zelfs buiten het 3e weekend van januari in Groningen te zijn. Mijn vrindtjes van The Vices hadden er hun ViceFest georganiseerd. Het allereerste plan was om het letterlijk ondergronds te organiseren in ‘De Kelder’ onder de Vismarkt, maar toen de mogelijkheid zich voordeed om die enorme hal van de Oosterpoort te gebruiken, was dat natuurlijk het ultieme voor de boys. Ze hadden daar wel al eens op dat podium gestaan, net iets minder dan een jaar geleden als onderdeel van Plato Planet, maar een show organiseren op eigen titel in dé popzaal van hun geboortestad. Je zou kunnen zeggen dat de pandemie hen nu een uitverkochte Oosterpoort op hun cv heeft bezorgd. Er was tapijt in de zaal neergelegd en er stonden stoeltjes met grote kamerplanten ernaast. Volgens zeggen was dit stiekem ook gelijk een check of deze opzet zou werken tijdens ESNS. Voor iemand met een kantoorbaan zou 3 uur zitten geen probleem moeten zijn, maar met 4 energieke bandjes voor je neus was dat nog een hele opgave voor me. FFOOSS had voor de nodige R’nRoll het liefste gezien dat we die nep-lantaarntjes die op de tafeltjes stonden door de zaal hadden gegooid. En die jonge gasten die bij Queen’s Pleasures’ ‘Sitter’ naar het podium renden, werden al vóór het tweede couplet alweer naar hun stoel teruggestuurd. De hoofd act waren natuurlijk de Groningse stuiters zelf. Ook zij hadden maar krap 2 minuten om zich te installeren tijdens de moeilijk te verstane pauze cabaret act. Best knap als je weet dat ik bassist Simon aan het begin van de avond nog hoorde zeggen: “ik ga voor de zekerheid even een back-upje halen voor mijn bas hoor” en dat alle draden van het orgel van Jonathan toch ook echt aangesloten moeten zijn om die te kunnen horen. Floris had zijn gitaar al aangeslagen en deed nog een laatste check bij zijn bandmaten om vanaf daar vol gas te vlammen. Soms zie je jonge bands die zeg maar een beetje verdwalen op grote podia, of een soort schrikken van veel publiek. Niets van dat het leek ze te passen als dat kekke jasje van zanger Floris. Het voelde nergens ongemakkelijk of raar, zelfs niet zittend als een hobbezak op een harde stoel. De instelling ‘go with the flow’ was voor de bandleden van toepassing. Of misschien beter, ‘So It Goes’ waar ze de show mee afsloten. Dat Floris bij de laatste uithaal net miste en dat daarbij zijn stem wat kraakte, leverde hem en mij een blijvende glimlach op. Wedden dat die er nog zit als ze in januari op het ‘échte’ Noorderslag spelen?

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.
Dit zijn de VINKJES van SEPTEMBER 2020:

v Thank God for the Sun – The Depression Club (Van meet af aan fan van deze band en met deze nieuwe single bewijzen ze opnieuw waarom)
v Forlorn – Vonder (Tijdens de pandemie ontstaan, mooie duistere sound die precies past bij de gekke tijden wat mij betreft)
v Lock the Door – Nebenschau (Dat we deze herfst maar heul vaak van die laag hangende mist met een waterig zonnetje erboven mogen zien)
v The Night’s Dwelling – Liza Weald (Dat snap ik wel waarom zij de siso Grote prijs van Rotterdam heeft geworden. Zeker dankzij dit juweeltje)
v Whatever – GIRLSGIRLSGIRLS (Voor de broodnodige energie tijdens de eerste herfstdagen en de coronakilo’s eraf te springen)

Vorig artikelRoyal Blood – Trouble’s Coming
Volgend artikelWaus – You Wanna Talk

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in