Het is weer herfst en traditiegetrouw vallen de bandjes als dorre blaadjes. Vorige week nog verscheen de EP Neon van Silent War, deze week komt het bericht van stoppen. Backgammon heeft zelfs een soort rouwadvertentie geknutseld. En na 11 jaar bijna non-stop touren hangt ook Birth of Joy de gitaren aan de wilgen. Er is gelukkig ook positiever nieuws. Er zijn 2 nieuwe shows van de Heideroosjes aangekondigd. Het is in 2019 exact 30 jaar geleden dat ze voor het eerste het podium op kropen en The New Shining heeft een nieuw rockalbum aangekondigd. Ander fijn nieuws vind ik dat Kink FM weer gaat uitzenden, het hoe en wat horen we op 1 oktober en vanaf nu worden de namen voor Eurosonic/Noorderslag bekend gemaakt. Daar kan ik nu al naar uitkijken! Tijdens de Popronde zag ik het onterecht onbekende No Man’s Valley een geweldige show geven in Delft en was ik bij mijn vrindjes van Color Bones. Ein-de-lijk komt hun album uit. Dat feestje is op 2 november.

Alleen maar liefde

Officieel is hij nog steeds de beste siso van Utrecht. De wedstrijd werd in 2016 voor het laatst georganiseerd met Sured als glorieuze winnaar. Zijn foto prijkt bovenaan de Facebook-pagina waar ook zijn lucratieve telefoonmerk filmpje nog te vinden is. Al gitaarspelend door Amsterdam zong hij voor niets vermoedende mensen een persoonlijke boodschap. Vooral zijn altijd aanwezige glimlach en positieve energie vallen hierin ook al op. Begin deze maand, op zijn 25ste verjaardag, presenteerde hij zijn debuutalbum ’21st Century Love’ in een bijna uitverkocht Ekko in de Domstad. Een leuke avond, compleet met fijne voorprogramma’s en een show waarbij zelfs Maarten van Rossum glimlachend de deur uit zou lopen. Het overkoepelende thema van het album is liefde geworden: Quote: “ik dacht dat heeft vast nog nooit iemand gedaan”. Liefde tussen mensen, of juist het ontbreken daarvan. Maar ook: voor de natuur, de muziek of zichzelf. Het is in afsluiter ‘Virtuous Circle’ ook letterlijk een regel: “Love is what gets me going, oehoe”. Op de hoes staan een paspoort met een ticket. Meer dan de helft van het album schreef hij namelijk tijdens een vakantie in Indonesië. Toeval of niet, het was net uit, of net aan (daar wil ik af zijn), met zijn vriendinnetje. Genoeg inspiratie dus. Ik zie het plaatje ook wel voor me. Wit strand, een palmboom of wat, mijmerend over de zee uitkijkend en dan die gitaar tegen zijn buik geplakt. Het zal de extra zon zijn wat het album nu uitstraalt. Zijn nieuwbakken bandmaatjes stuiteren trouwens net zo hard mee bij de show. Op dit album wordt het nooit meer herfst, laat staan winter. Het lijkt op een wereld mét Trump, maar zonder ruzie. En toch geloof ik in zijn verhalen. Kortom alleen maar liefde voor Sured, Oehoe!

In my Hometown

In Nijmegen heb je in het Valkhofpark een hele mooie kleine kapel staan. Tijdens de openingsavond van de Popronde sloop ik er binnen bij de show van YVI. Beetje onrustig omdat door de dikke wanden mijn telefoon geen bereik had, maar ik kon me wel volledig focussen op zijn verhalen en muziek. Diederick Brandsma, zoals hij in werkelijk heet, was net een paar dagen terug van zijn bijzondere reis vanuit Oekraïne naar Leeuwarden. Een muzikale uitwisseling voor het project Tandem Fryslân, waarbij hij al reizend door Europa samen met de Oekraïnse songwriter Sasha Boole een lied over beider achtergronden heeft geschreven. Het land is in oorlog met de Russen en op hun eerste avond daar wordt er door de gastheer geproost op de dood van een rebellenleider. Songwriters schrijven over wat ze meemaken en wat ze om zich heen zien, maar de wereld van Sasha is zo anders dan die van Diederick. Een verschil van licht en donker, angst en vrolijkheid. Het leven in oorlog is iets wat wij alleen kennen uit verhalen van onze grootouders toch? De finale van deze reis zou worden gevierd in de culturele hoofdstad van Europa: Leeuwarden. Dat liep totaal anders toen de locatie precies een Russische themaweek georganiseerd bleek te hebben. Samengevat: geen feest en geen optredens. Voor het plot van de documentaire is het misschien een goed verhaal, maar de reactie van de Oekraïners deed Diederick beseffen dat het er 3 uur vliegen hier vandaan écht anders aan toegaat. Het liedje dat Diederick en Sasha samen schreven is de soundtrack van de documentaire die dit najaar in première zal gaan op het Noordelijk Film Festival en begin 2019 wordt uitgezonden op NPO2 als Fryslân DOK. Het is een mooi contrast met YVI’s single ‘Hometown’ die gaat over de bijna zorgeloze jeugd die we in Nederland mogen hebben. Want als een half uurtje zonder wifi al een wereldprobleem voor je is..

Stuiter tien

Één dag na de officiële release was ik bij de Utrechtse show van mijn vrindjes van Ten Years Today. Het was volgens hen bijna dezelfde show als de dag ervoor maar dan zonder alle stress. Eigenlijk lag het album al bijna een jaar op de planken maar op 21 september werd het dan officieel de wereld in geslingerd in het zo geliefde Vera in thuisstad Grünn. Al in een vroeg stadium heb ik tracks te horen gekregen van Floris en vertelde hij me dat ze opnames met viool aan het maken waren. Ik lachen natuurlijk, want die combi zag ik niet met dat stuiterbandje wat ik kende. Inmiddels staat ‘Conflicted’ al een aantal weken in de Indie Chart. ‘De ballad’ van het debuutalbum was er bijna niet op gekomen omdat Floris er niet zo tevreden over was. Vast niet rock ’n roll genoeg. Met de toevoeging van die viool is het een mooie track geworden. Het gaat over de band die hij heeft met bassist Simon. Ze kunnen het elkaar soms flink moeilijk maken die twee, maar daar wordt de vriendschap alleen maar sterker van. Dat heeft naar verluidt zelfs Floris’ eerste verkering gekost. Dat zal dus niet de jongedame geweest zijn die we op de hoes terugzien. Het symboliseert wel de fase waar hij in zit. Die oude telefoon bijvoorbeeld verwijst naar zijn baantje bij een call-center. En die peuken … ach, je bent jong en je sext wat. Op het eerste gehoor, en bij de show ook trouwens, lijkt het allemaal een groot feest bij de band. De opener van het album vertelt dat dat toch niet altijd zo is. Iedereen heeft wel van die momenten dat het niet zo lekker gaat. Maar dan gaat het erom hoe je daarmee omgaat. ‘Praise the sh!t’ is dan een goed begin toch? Zelf ben ik erg blij met de jeugdige energie die er van dit album straalt. Zelfs op mijn leeftijd betekent dat stuiteren op standje tien.

Vorig artikelOscar And The Wolf – On Fire
Volgend artikelNo Man’s Valley – Lies

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in