Halloweenweekend is naast een geweldig woord voor een spelletje Scrabble, ook het weekend waarin The Depression Club hun debuut EP uitbrengen. De ironie en songs op ‘There’s nothing funny about make people laugh’ zorgen gewoon voor en glimlach op mijn gezicht. Ook is me belooft dat het debuutalbum van onze muzikale vrienden van Jagd dit weekend op de deurmat zal ploffen. Daar kijk ik al heul lang naar uit kan ik je zeggen. En deze maand begon al zo goed, want de Paceshifters kwamen als een soort herboren met de nieuwe single Hurdles op de proppen. Met een nieuw management, nieuwe boeker en een nieuwe plaat is bijna alles nieuw bij de band. Alleen de 3 bandleden zijn nog hetzelfde. Toevalligerwijs staat Hurdles dit weekend op #1 van de Indie Chart. Voor het eerst in mijn leven was ik in Iduna in Drachten. Met goede reden hoor want Calidus zette er een geloofwaardige EP releaseshow neer. Ook lieten de Amsterdamse punkrockers van Slow Worries deze maand weer eens van zich horen. Op 27 november verschijnt het album ‘Careful Climb’ waarvan de eerste single ‘When we go out’ voor komende week tot Indie Disc is benoemd, al moeten we die titel in deze tijden maar niet al te letterlijk nemen denk ik.

Minimaal tot je enkels.
Weet je nog? Begin dit jaar, toen er nog geen vuiltje aan de lucht was, was het 3e weekend van januari natuurlijk weer het traditionele “Ren-jezelf-zere-voeten-in-Grunn”-weekend. Naast dat je daar dan heel veel van die Bûtelanse bands kan zien, is het ook juist tof om bands uit eigen land te spotten. Ik ben dit jaar heel goed begonnen in de etalage van een winkel met tweedehands kleding. Ik werd daar heel hartelijk ontvangen door de jonge frisse band The Mudd. De vier bandleden kennen elkaar van het introductiekamp van hun bachelor Kunst, Cultuur en Media in Groningen en het is inmiddels ook alweer een jaar of 4 geleden dat ze hun allereerste optreden daar gaven in het Groninger Museum. Hun debuutsingle ‘Love Apparatus’ kwam begin vorig jaar uit, en daar ben ik nog steeds heel erg fan van. Beetje donker, flink beetje shoegaze en bijna 6 minuten repeterend. Met mijn ogen dicht kan ik daar flink in verdrinken die track. Ze hebben hem opgenomen in de Biotoop in Haren, dat is een soort van creatief bolwerk net onder Groningen waar bijvoorbeeld de broers Gooskens ook werken aan de muziek voor Vikings in Tibet. Er zal daar vast iets in het water zitten wat die sfeer een beetje bepaald ofzo. ‘Love Apparatus’ werd een top 10 hit in de Indie Chart, niet heul slecht voor je eerste single toch? Deze maand verscheen dan ‘ein-de-lijk’ (zei dit stuk ongeduld) weer wat nieuws van de band. Met 3 tracks erop, zag de EP ‘Look At Me’ op 16 oktober het levenslicht. Deze keer opgenomen in de legendarische Katzwijm Studio in Voorhout. De plek waar nog steeds gewerkt wordt in de alternatieve muzikale geest van de in 2014 overleden oprichter Corno Zwetsloot. Deze eerste single ‘Esc’ van de EP begint nu al mijn soundtrack van deze herfst worden. Het past uitstekend bij het wat donkere weer en het gevoel dat we nog wel even met handen gebonden zijn door allerlei regels vanwege Covid. Het liefst zouden we natuurlijk zo snel mogelijk een Escape vinden om weer een beetje normaal te kunnen leven en bewegen. Maar ja wat dat betreft zitten we voorlopig nog wel even vast in The Mudd.

Stilleven.
Het nieuwe album van Squirrel begint met de zin: “Do you remember?“. Met zijn nieuwe album ‘Quiet Life’ gaan we op de melancholische toer. Wat logisch is natuurlijk als je ‘al’ veertig bent. Ik weet nog wel dat ik zelf die leeftijd best een dingetje vond hoor. Het voelde als soort van ander leven ofzo. Op 16 oktober heeft hij het album, aan zichzelf als verjaardagscadeau gegeven zeg maar. Ik ben allang blij dat hij in de herfst jarig is, want de tracks passen qua sfeer veel beter bij dit najaar. De opener van het album ‘Remember’ was toevallig ook het eerste liedje wat hij als Squirrel heeft uitgebracht. Dat is inmiddels al 4 jaar geleden. Ik herinner me dat ik hem dat jaar samen met Janna Lagerström tijdens de Popronde 2016 in Rotterdam zag spelen. Verstopt in een hoekje van een rumoerige lunchroom, vlakbij de voordeur, uitkomend op de drukke Nieuwe Binnenweg. Sinds die tijd is hij letterlijk aan het sparen geweest om dit album te maken en uit te brengen. Het is een break-up plaat geworden, die naar eigen zeggen gaat over afscheid, vriendschap en opnieuw beginnen. Opmerkelijk detail: de teksten schreef hij deels samen met zijn ex-vriendin die op de plaat als R.F. benoemd wordt. Naast de titeltrack is ‘Changing’ misschien wel een van de sleuteltracks van het album. De track kwam in augustus als 2e single uit en stelt je een soort gerust bij een grote verandering, bijvoorbeeld na het verlies van een geliefde. Bij 3voor12/Utrecht lees ik dat oa. Nana Adjoa de track heeft ingespeeld, ze speelden namelijk al eerder samen in een band. Maar,… de zangeres die ook te horen is in die track, wil niet genoemd worden. Dan wordt het voor mij een sport he, ik heb heel google al omgespit, maar ik kan haar naam nog niet vinden. Tja veranderingen, misschien voelt 2020 voor iedereen wel als het jaar van veranderingen. Maarja je hebt altijd baas boven baas. Naast dat hij een veertiger werd, bracht hij dit jaar dus zijn solodebuut uit en terloops vertelde hij dat hij onlangs zijn vaste baan heeft opgezegd. Het kan aan mij liggen hoor maar in mijn beleving is dat verre van een Quiet Life.

Boring is intense.
Wat moet je in deze tijden? Er zijn nauwelijks concerten en al gaat er iets door, is het in no-time uitverkocht. Het is bijna een grote prestatie te noemen dat het me gelukt is om in deze tijden binnen één maand tijd, twee keer de band Global Charming live te kunnen zien. De eerste keer ook gelijk groots, in de hoofdstedelijke poptempel en daarna een beetje verstopt op een industrieterrein in Utrecht. Een grote bedrijfshal die werd warm gestookt met een houtkachel en voor het publiek houten bankjes en tuinstoelen. De band had me in Paradiso gelijk al te pakken. Er gebeurt continu iets geks bij deze band. Het geluid wringt hier en daar en het lijkt wel of er verschillende ritmes door elkaar heen lopen. Toch weten ze me de complete set te boeien. Wat eigenlijk wel een beetje haaks staat op het thema van de plaat. Op ‘Mediocre, Brutal’ onderzoekt de band de eentonigheid van het dagelijks leven, oftewel overleven in de saaiste soort. Dat optreden in de Domstad hadden zij zich vast ook anders voorgesteld. Die vrijdag 9 oktober was namelijk de officiële releasedatum van het album waar zij ruim 2 jaar aan hebben gewerkt. Dat konden ze nu dus vieren met 2 shows met max. 30 personen publiek. Ik was zelf bij de vroege show aanwezig en was zelfs om half 9 alweer thuis, toen begon het net te schemeren zeg maar. Het album is gemasterd door Pete Maher die eerder samenwerkte met onder andere U2, Liam Gallagher en Nick Cave. Geen idee of deze connectie geholpen heeft, maar de tracks hebben inmiddels een spin gekregen op BBC radio. Hoe chauvinistisch trots mag ik zijn? De mixing van het album is gedaan door Mikey Young die ook verantwoordelijk was voor bijvoorbeeld Lewisberg en Naive Set. De debuutsingle ‘Soft Fruit’ heb ik gelukkig een paar weken in de Indie Chart aan je mogen laten horen. Het gaat over dat je soms de puf niet hebt om tegen het negatieve van anderen in te gaan. Waar opvolger ‘Office Hell’ over gaat spreekt voor zich toch? Bovendien mijn chef kan meelezen. Sinds dit weekend is het album op Spotify gekomen en hebben ze mijn persoonlijke favoriet ‘Curveball’ als single vooruit geschoven. Verrassend, fris en geloofwaardig is de band voor mij, daarom zou ik ze graag op het Noorderslag podium zien, op welke manier het festival ook georganiseerd gaat worden. Ik gun de band (en uiteraard mezelf) namelijk geen saai festivalseizoen ’21.

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.
Dit zijn de VINKJES van OKTOBER 2020:

v Chased down – Casey’s Call (Zo doe je dat dus, een knaller van een debuutsingle uitbrengen. Vast op het Rock City Institute geleerd)
v I guess it’s fine – PsySo (Gelijk bij de eerste tonen, grijpt deze track zich met weerhaakjes vast in mijn hoofd)
v  Hurdles – Paceshifters (Er moesten blijkbaar wat hordes genomen worden om fris terug te kunnen keren met nieuwe muziek)
v  Midnight in Manhatten – Elephant (Ik ben gerust gesteld door deze Rotterdammers. Het is helemaal geen puinhoop in de wereld… toch?)
v  The Weight – Danny Vera (Ooh, ik kan zo ontzettend lekker mee galmen met deze! Daarom alleen in de auto… met ramen dicht)

Vorig artikelBalthazar – Losers
Volgend artikelDeWolff – Yes You Do

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in