We zitten midden in de Popronde en afgelopen weekend genoot ik van bandjes in Sittard. Knap gedaan, want echt alle “bekende namen” van de huidige selectie stonden in de line-up. Deze maand is het me gelukkig weer gelukt om een kaart voor ESNS te kopen. Ik ben namelijk, en dat is echt waar, een jaar chagrijnig als ik deze traditie niet volhoud. Iets om naar uit te kijken dus. Net als de aanstaande release van Color Bones komende vrijdag, een fijn indierock bandje uit Utreg. In diezelfde Domstad is in voormalig Tivoli Oudegracht en bijna voormalig Kytopia de nieuwe plaat van Moontapes opgenomen. Deze maand meldden zij dat het album ‘Speculation’ af is en dat komende week een single zal verschijnen. Verder werd deze maand bekend dat het nieuwe De Staat album een dag voor Noorderslag uitkomt en Bubblegum gaat heten. Toeval bestaat niet dus die spelen daar toch ook dan? Tot slot ben ik helemaal fan van de single Chemical van Venhill. Mijn buren hebben inmiddels al een paar keer gevraagd of het iets zachter kon…

A Million Schattig!

Het klonk best wel schattig hoe zanger Martin Duve na de eerste 2 songs zijn publiek toesprak met: “Joelie heuren het misschien wel, maar ik kom niet eut Niederland’. Schattig was niet het eerste wat in me opkwam toen ik Ten Times A Million de eerste songs hoorde spelen bij de releaseshow in De Vorstin in Hilversum. Een paar weken geleden hadden ze de single ‘When The Lights Go Out’ uitgebracht, en die zit sinds dat moment met weerhaakjes onder mijn huid en dus kon ik niet anders dan een kaartje voor de release kopen. Er is zoveel veranderd het laatste jaar voor de band, sinds ze zo’n 6 jaar geleden begonnen als Mandrake’s Monster, daarom was een naamwisseling onvermijdelijk. Onder die oude naam wonnen ze in 2016 nog de Popprijs Overijssel, zelfs voor “grote naam” Jeangu Macrooy. Deze nieuwe titelloze EP namen ze op in de Engelse Air Studios. Producers Julian Emery en Adam Noble, beide bekend van oa.  Nothing But Thieves zijn gewoon per mail benaderd en durfden gelukkig het avontuur met deze gasten wel aan. Ook tekenden ze een platendeal met een sapjeslabel. Nou ja, het heet dus JuiceJunk Records; Een nieuw platenlabel van Bagels and Beans oprichter Ronald Bakker. Een gewaagde stap, maar letterlijk een frisse start. De releaseshow was ruim een uur, waarbij ze soms flink van leer trokken, maar waarbij er ook een moment werd stilgestaan bij het missen van dierbaren. Om vervolgens het stucwerk weer van de muren te rocken. De afsluiter van de 4 track EP heet ‘Clown Face’. Dat slaat vast niet op de grappige blikken van zanger Martin. Als rockband moet je natuurlijk een beetje stoer overkomen maar als hij onder zijn wenkbrauwen door naar het publiek gluurt, kan hij een stiekeme grimas niet onderdrukken. Als ik daar al niet om moest lachen, was het wel om de gimmick met de bekkens bij die afsluitende song. Ach, je moet erbij geweest zijn! Gelukkig is er voldoende nieuw werk om in de eerste helft van 2019 weer een EP uit te brengen. Daar kijk ik nu al naar uit. We hebben er een fijne rockband bij die ik graag begin volgend jaar op Noorderslag zou zien. Het was een fijne avond, al was het handkusje van de gitarist naar zijn vriendinnetje op de eerste rij ook wel weer schattig!

You’re F#ckin’ Crazy

Beide keren dat ik Queen’s Pleasure tot nu live gezien heb, kwam 3/4 van de band in colbertje het podium op. Vanaf de eerste minuut snap je dat dit jonge bandje voldoende branie heeft om je volledig in te pakken. Zelf noemen ze het: (en ik quote) “half-poppy oorverdovende alternatieve rock met energie voor tien”. Volgens de overlevering hebben ze elkaar ontmoet op de vooropleiding van het Amsterdamse Conservatorium, maar zeker 3 van de 4 bandleden studeren nu aan de HBA. De eerste keer dat ik ze zag was tijdens Indie In Town in september. Al snel was dat pakjasje uit en de mouwen opgestroopt hoor, en stond het hele publiek te stuiteren. Gelijk bij het eerste liedje was het al raak, want met de catchy regel “You’re F#ckin Crazy, aahaaAA!” hadden ze me te pakken. Het heeft veel weg van het vroegere werk van de Artic Monkey’s vind ik. Scherpe snare, strakke gitaar en een Engelse tongval. Op dit moment zijn er nog geen tracks uitgekomen maar als ik zou mogen adviseren: begin misschien met de track ‘Sitter’, maar de volgende single “moet” die track zijn. De gitarist (Teun Putker) was ik nogal van onder de indruk. Hij is deze maand pas 18 geworden, maar speelt heel makkelijk (én strak… én snel). De andere bandleden zullen ook niet heel veel ouder zijn, gok ik dan. Ik vind het er allemaal zeer geloofwaardig uitzien. Frontman Jurre Otto is zeer aanwezig, maar lijkt gewend aan die aandacht. Even google’n leert dat hij ooit Kruimeltje was en in Ciske de Musical speelde. Hij was te zien in de tv-serie Dokter Deen en bij The Voice Kids zat hij bij Angela in het team. Op dierendag ’s avonds zag ik de band opnieuw. Dit keer in de bovenzaal van de hoofdstedelijke poptempel. Ze wonnen daar de halve finale en mogen daarom op 1 december gaan proberen de Amsterdamse Popprijs te winnen. Het zal F#ckin’Crazy zijn als ze die niet gaan pakken!

HookedUP

Mocht je binnenkort ergens 7 jonge gasten met zwarte vegen en/of handafdrukken op hun gezicht op een podium zien staan, dan heeft dat niets met een kinderfeestje van begin december te maken of misschien een clubje wat geen afscheid van Halloween kan nemen. Dan heb je waarschijnlijk te maken met KNARS, de hernieuwde, rauwere versie van Knarsetand. Halverwege vorig jaar had bandleider Martijn Holtslag andere vlekken op zijn gezicht die hij er niet zomaar af kon wassen. Hij had een flinke bloeduitstorting boven zijn rechteroog opgelopen nadat hij in elkaar geslagen was na een avondje stappen. Het spaarde wel wat visagie uit bij de clipopnames van ‘Fuckup’, maar leuk is anders. Het was niet Martijns’ fijnste periode toen hij het nieuwe album ‘From The Madhouse’ schreef. Hij moest verhuizen, het ging uit met zijn vriendin, moest op zoek naar nieuwe bandleden en blijkbaar kon hij zijn baas ook wel wat aandoen. Dat laatste wil ik misschien gewoon graag zien omdat dat precies in het verhaal past bij de nieuwe track ‘Blood On My Mind’. De clip is een soort minidrama geworden met naast alle bandleden (incluis de manager) een glansrol voor de legendarische Appie manager Harry Piekema. Toegegeven als je deze verhalen bij de tracks op het album hoort,  snap je de agressie in de muziek meteen. Het is bijna een godswonder dat het Jurriaan JJ Sielcken (mixer) en Tonny Nobel (master) gelukt is om alles hoorbaar te houden in de mix met die enorme muur van geluid van de band. Het is niet alleen maar dB’s blazen hoor, want bijvoorbeeld bij ‘Can’t Get a Hold of Myself’ zijn de eerste 2 minuten zelfs een beetje zweverig. Isaac McCluskey wordt hierbij als feat. op de hoes benoemd. Naast zijn trombone blijkt hij een fijne soulstem te bezitten. Dat hoorde ik laatst nog toen ik ze in De Vorstin zag optreden. Sindsdien geloof ik helemaal in een optreden als afsluiter in de foyer van de Oosterpoort begin januari. Maar sla me niet in elkaar als het niet zo is oké?

Vorig artikelMitch Rivers – Restless Soul, Heartless City
Volgend artikelFFOOSS – Sick Of Being 17.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in