Paaspop staat voor de deur, wat officieel de festivalseizoenopener betekent. Oftewel we mogen gelukkig weer veel buiten gaan spelen! Te beginnen in de glazen kas op de Neude voor Tweetakt de komende twee weken. We zitten vol in de revivals van oude helden op het moment. Na Green Lizard en Johan kondigde Marco Hovius deze maand aan dat hij op 8 juni een nieuwe EP van 16Down gaat uitbrengen. Acht dagen later gaat Robby Valentine (ja die!) zijn nieuwe album The Alliance presenteren in P3 in Purmerend. Deze maand werd ik een beetje verliefd op The Forest van Morado en was ik zeer onder de indruk van (het verhaal achter) Margarita van Reindier. En ik was deze maand bij 2 bandjes die volgende week de Tallinn Music Week gaan rocken. Lees hieronder over Pocket Knife Army en The Cool Quest.   

Don’t Let Me Go

Mijn eerste kennismaking met het hoofdstedelijke Tiger Pilots was eind 2014 bij het uitbrengen van de track ‘Life’. Onder het motto: geen gejank; make it count, doneerde de band die track aan stichting No Guts, No Glory. Alle aandacht (en dat was er veel) en alle opbrengsten waren voor behandelingen tegen kanker die niet vergoed werden/worden door de zorgverzekeraars. GeenStijl riep toen bijvoorbeeld: “Goededoelenmuziek is toch altijd van dat kwelerige -kan ik ff vangen-kattengejank, met teksten vol vals Marco Borsato-sentiment… NEEN niet altijd!” En Flabber.nl kopte: “Heerlijk rockragnummer tegen kanker”. Net als op de eerste EP “The Truth About Lies” in 2013 werd ook de nieuwe ‘Even If’ deze maand in The Sugarfactory gepresenteerd. Het gebeurt me niet vaak dat ik zo schouder aan schouder sta. Zoveel mensen, dat konden niet alleen familie en vrienden zijn. Eerst werden er wat oudere liedjes gespeeld waar zanger Ramón tussendoor steeds riep, we gaan straks écht de EP presenteren hoor. Alsof we sowieso weg konden lopen of weg zouden willen lopen… Nadat keurig iedereen bedankt was voor de hulp, incluis producer Huub Reijnders (ook met zo’n hippe baard ja!), werden de vijf nieuwe tracks aan het publiek voorgesteld. Wat een fijne muur van geluid zeg. Moet ook wel met twee strakke gitaristen en dan die scherpe zangstem daar doorheen. Net als in 2014 pittige liedjes. Want ‘Life’ gaat nog steeds niet over katjes knuffelen (of welke andere katachtige dan ook)….

Hoe lelijk héél mooi kan zijn

De zweetdruppels stonden nog op Erwins voorhoofd toen ik hem vlak na de releaseshow van ‘Forever Counting Sheep’ van zijn eigen Pocket Knife Army bij de merchtafel tegen kwam. Onmogelijk had hij in die korte tijd zijn spaceship kunnen opruimen. Zo noemen zij die indrukwekkende stapel aan synths en drumcomputers zelf ook hoor! Misschien was hij ook wel een beetje duizelig van het rondjes draaien, want op het podium staat hij volledig ingebouwd in de apparatuur op een kleine stelconplaat [2x2m] oppervlakte. Hij kan nog net over die hele stellage oogcontact maken met Desirée, die aan haar zijde niet onder doet met het aantal knopjes bij bijvoorbeeld haar voicesampler. Zelf was ik na de show ook niet helemaal fris meer. Volledig ingepakt door de releaseshow stond ik me daar een partij trots te zijn als voormalig ‘Papa muziek’. Heen en weer geslingerd tussen klein & akoestisch, naar zwaar elektronisch geweld. De rode draad op dit album is slaapverlamming. Een zeldzame aandoening waarbij de spieren vlak voor het slapen verlamd raken. Dat korte moment tussen slapen en wakker gaat vaak samen met angsten en hallucinaties. In de eerste track al hoor ik de regel: ‘Every morning when I open my eyes, I forget my name. The only thing I know for sure is, I still knew it yesterday’. En dan ben je nog geen 2 minuten onderweg op het album hé. De laatste single Charleroi (geschreven door Erwin trouwens), gaat over de stad die ooit tot lelijkste plek ter wereld werd verkozen maar dus zo fotogeniek is dat er een fotoboek vol geschoten is, en waar deze track dus weer op gebaseerd is. Dat contrast in de muziek, het zwart en het wit in het artwork (de videoclips ook) is niet zomaar gekozen hoor. Het ene moment klein en warm, maar soms geeft het ook rillingen en zweet op plekken… nou bijvoorbeeld op je voorhoofd!

Goodlife

Als je vanaf het Hedon podium ‘Zwollûûûh’ roept krijg je uiteraard reactie. Maar met Bolsward werkte dat ook bij de releaseshow van ‘Vivid’, het nieuwe album van The Cool Quest. Vanuit diverse steden waren er fanbussen vertrokken en dus ook eentje vanuit de geboortegrond van zanger/rapper Vincent Bergsma. De vorige albumrelease van ‘Funkin’ Badass’ was ook in de Hedon toen nog in de kleine zaal; nu stond de grote zaal met gemak vol. Gelukkig net genoeg ruimte om met alle armbewegingen mee te doen en niemand te raken! De band moest noodgedwongen de sound aanpassen. Saxofonist Arjen Schipper besloot te stoppen en de vaste producers werden verruild voor oa. het Zwolse A.R.T. Ze hebben het album een internationale sound gegeven. Alle teksten op het ‘Vivid’ zijn van Vincent. Midden in het leven, soms een beetje maatschappij kritisch. Het nummer ‘Runnin” gaat over hoe vluchtelingen niet worden geaccepteerd terwijl ze met goede bedoelingen hier komen. ‘Storm’ is een geruststellende boodschap aan de mensen die zich zorgen maken over het toename van het individualisme. Bij de release werd ‘Storm’ uitgevoerd door The Cool Quest XXL. Er waren achtergrondzangeressen en enkele bandleden van de band Broken Brass Ensemble bijgekomen. En die vorige single ‘Goodlife’… ach, spreekt voor zich toch? Dat snappen ze aan de andere kant van de wereldbol dus óók. Die track was onlangs in Tokio op de radio. De releaseshow duurde ruim 2 uur, maar ik heb me geen seconde verveeld. Het had een lange dreun kunnen worden maar het was een groot feestje. Meer dan festivalwaardig! Mede door die gele vlag om Vincents nek misschien! “Bolswàààrd!!”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in