De eerste maand van twintigtwintig is alweer om. Natuurlijk rende ik weer 4 dagen door Groningen voor ESNS en had het er wéér prima naar mijn zin. Ik zag er oa. DeWolff die later deze maand tot ambassadeurs van Recordstore Day werden benoemd. Op Noorderslag werd bekend dat Floor Jansen de Popprijs 2019 heeft gewonnen. Voor die muziekstijl is het goed, maar haar bekendheid kreeg ze vorig jaar vooral door de Beste Zangers. En dat is toch écht wat anders toch? Deze maand werd ook bekend wat de posters van de huilende baby in de Utrechtse Cafés betekende. Die EP van FFOOSS komt er binnenkort aan hoor. En… onze vriendjes van The Vices hebben voor 7 april hun eigen festival aangekondigd in de Vera in thuisstad Groningen. Er zijn nog geen bands bevestigd, maar op 1 naam durf ik wel te gokken natuurlijk.

Juiste Kant

Tijdens zijn optreden ging er een kabeltje stuk en dus moest hij improviseren. “Tja, ik had dus een band. Die heette Sheewawha, maar ik speel nu weer onder mijn eigen naam. Want ja, ik heet dus Jeroen Kant… en geen Sheewawha”. Goed gewerkt Jeroen, geen speld tussen te krijgen! Is het te flauw om te zeggen dat hij de huidige band ook gewoon 3J’s had kunnen noemen? Bassiste Judith, drummer Jan en hijzelf. Het was alweer een tijd geleden dat ik hem live zag. We dachten beiden dat het de show in de Gigant in Apeldoorn was, maar bewust of onbewust vergat hij dus de show met het eerder genoemde opgeheven bandje op de Mañana Veranda. Het is exact 7 jaar geleden dat ik dankzij mijn radioprogramma met hem en zijn muziek in aanraking kwam. Dat was nog in de Lafaard Kapitein periode. Die plaat begint met de track ‘Grillig Lastig Listig Nukkig’. Eigenlijk een goede omschrijving van zijn muziek uit de periode. Het heeft wat theatraals, maar was misschien wat te rauw voor in de theaters. Ik vond het toen ook al tof, heel eigenzinnig, maar kon het soms ook wat lastig plaatsen. In de eerste week van dit jaar is zijn nieuwe EP Diesel uitgekomen. Daar staan vijf tracks op in de ik-vorm. Voor mijn gevoel staan deze liedjes veel dichter bij de Jeroen die ik op dat podium zie staan. Geen kunstenaar die zijn kunstje doet, maar een muzikant die zijn verhaal verteld. Het is nog steeds lekker rauw, maar veel kwetsbaarder, én zeer geloofwaardig. Iedereen weet dat je als Nederlandse muzikant nooit in de dure Tesla zal rijden en dat het gewoon keihard werken is. “Vroeger had ik alles zoveel anders voorgesteld, speelde alle zalen plat en ik kon zwemmen in het geld”. Deze ironie in de tekst van de titeltrack vind ik geweldig. In ‘Makkelijk’ bezingt hij het moment dat het besef komt, dat je altijd zelf je keuzes moet maken om verder te komen. Van afwachten is nog nooit iemand rijk geworden. Maar die mooie dromen van vroeger zijn tot nu toe nog niet uitgekomen. Tijdens het optreden biecht hij op dat hij de laatste tijd veel naar van die YouTube filmpjes kijkt met mensen die alles achter zich laten en op een (zeil)bootje stappen naar de andere kant van de wereld. In de EP-afsluiter zingt hij letterlijk “Soms lijkt het me veel beter als ik heel de boel verkoop, steek ik alle centen in een mooie oude boot”. Zijn pech is dat al zijn geld nu in het maken van deze geweldige EP is gaan zitten.

Wait For Me

De Meadowlakejes en ik gaan way back mag ik wel zeggen! In april 2017 kwamen ze voor mijn programma bij de lokalo met de volledige band vanuit Groningen helemaal naar De Bilt crossen om te komen spelen. Daaruit bleek toen al hun toewijding voor deze band. Eind 2018 mocht ik “Dead Man On The Payroll” van hun debuutalbum als dé Indiehit van dat jaar aankondigen op IndieXL. Vorig jaar november was ik bij een van hun weinige Popronde shows, daar hoorde ik voor het eerst liedjes van hun nieuwe album. ‘Wait For Me’ gaat dit jaar uitkomen en ik kan nu al niet meer wachten. Waar het debuutalbum, mede door het thema, nogal zwaar en donker klonk, zijn de nieuwe tracks bijna fris en zonnig te noemen. Verwacht nu niet gelijk een zomerhit, maar ze hebben letterlijk wat meer kleur aan hun muziek gegeven. Bij de nieuwe singles staat bijvoorbeeld de bandnaam in het geel op de hoes. Toen ik deze maand toch weer even in Groningen was, want tja er was een festivalletje gaande, moest ik natuurlijk wel weer even bij een van hun 4 shows dat weekend aanhaken. Het werd die buiten op het plein van de Vismarkt. Het was op dat moment al donker maar ze moeten me hebben zien glimmen van trots. Ik vind dat ik het recht heb om te zeggen dat ze als band zeer gegroeid zijn. Ze zijn niet meer de band die hun liedjes goed kunnen spelen. Ze hebben verhalen te vertellen die ze over ‘moeten’ brengen. De eerste nieuwe single heet: “I won’t let you down”. Het gaat over elkaar niet laten vallen, je verbinden en daarna niemand achterlaten. Bij The Daily Indie vertelden ze dat het ook een statement is. “wacht maar af, we gaan onze dromen achterna en we komen wel waar we willen zijn.” Ik geloof erin, alleen ben ik wel bang dat ik mijn vriendtjes dan waarschijnlijk minder live gaan zien, omdat ze met deze ambities heel veel kilometers door Europa gaan maken. Ik stel voor om onze jaarlijkse reünie op Eurosonic voorlopig vol te houden oke?

Ken je Remme?

Hij was de grote onbekende op de Noorderslag poster deze maand. Er was tot een dag voor die show nauwelijks iets over hem te vinden. Op de festivalwebsite stond een kort, redelijk algemeen tekstje en een beetje vage foto met zijn hoofd erop. Ik ben bijvoorbeeld sinds kort zijn 4e! volger op Twittah. Tien minuten voor de show stond ik in een nog bijna lege zaal. Alleen een paar vrienden (denk ik) en de licht- en geluidsmannen waren binnen. Achteraf denk ik, misschien was ook wel dat meisje wat in het korte stukje videoclip van zijn debuutsingle Get Older te zien is erbij. Sommige mensen hebben dat gewoon hè, die zijn niet zenuwachtig voor belangrijke momenten. Remme lijkt ook zo iemand. Hij stapte wat mij betreft heel rustig en vol zelfvertrouwen het podium op alsof hij dat al jaren doet. Terwijl, zoveel grote shows zou hij met zijn 20 lentes nou ook nog niet gespeeld hebben gok ik dan. Hij had een eenvoudig effen wit t-shirt aan alsof hij zo vanaf de Grote Markt aan was komen lopen, maar wist me binnen 3 liedjes volledig voor zich te winnen. Geen poespas, geen gekke dingen, misschien wel degelijk maar dat klinkt zo negatief. In die 3 kwartier hoorde ik bijna alleen maar potentiele radiohits voorbij komen. Hij wisselde moeiteloos af tussen zijn gitaar en zijn piano en vertelde tussendoor slechts de noodzakelijke introducties, maar ik geloofde wel in zijn oprechtheid. Waar komt deze Remme dan zo opeens weg dan? Hij komt uit Eindhoven en quote esns-webstek: “reist sinds zijn 16e regelmatig naar Berlijn om daar met zijn oude gitaarleraar te werken aan zijn debuutalbum”. Ik weet het niet helemaal zeker maar voor het verhaal is het mooi als deze leraar Isa Azier heet. Op zijn Insta van 40wkn geleden staan ze namelijk allebei op één foto. Grappig hè, want Isa is inderdaad de broer van! En die Thomas is de laatste jaren vaste gast op Eurosonic, Noorderslag en dit jaar op dus Eurosonic Air. Daar zie ik een link. Op diezelfde Insta zie ik ook een foto met “vriend/manager”: Ferran Huijsmans. Die op zijn beurt dan weer heeft meegewerkt aan de EP Hylas van Thomas, maar bijvoorbeeld ook met Kovacs mee op tour is geweest door Europa. Met zoveel geweldige muzikanten om je heen, snap ik iets meer van dat zelfvertrouwen op het podium. Alsnog blijf ik die wisselingen van zang naar kopstem live zeer indrukwekkend vinden. Remme zal niet lang meer die grote onbekende blijven schat ik zo in!

VVV

(Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van JANUARI 2020:

v Groter Dan Ik – Froukje (Deze geweldige klimaat viral werd ook heel snel groter dan Froukje zelf had kon bedenken)
v No Matter How – Tom Tukker (Hey wat fijn, Tom heeft wat tempo in zijn songs gevonden. Zie je wel dat hij een goede songwriter is)
v The Shore – CIEL (Na haar vertrek naar het muzikale Brighton heeft deze Friezin haar fijne stijl gevonden)
v Shivers – Haris (Hij was oa de stem op Hardwelltracks, maar nu hij popsongs maakt levert dat dit juweeltje op)
v Manic Dixi Dream Girl – The Klittens (Heel fijn indieliedje, opgenomen in de IJland Studio. Die fascinatie voor Dixi’s ontgaat me echter een beetje)

https://open.spotify.com/playlist/3P9Ygk7tCtQmwQr74fdCYI?si=JMKT9BbKQjeBVLQllofNBQ
Vorig artikelOcie Elliot – Forest Floor
Volgend artikelTalkbøx ft. Talie Rose – Open Your Eyes

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in