Het mag dan wel de kortste maand van het jaar zijn, maar er gebeurt genoeg op muzikaal gebied hoor. Heel tof, ambassadeurs van de vrijheid My Baby is bijvoorbeeld aangekondigd voor Sziget. Loren Nine uit het Brabantse Hedel schreef voor het Duitse songfestival 2 liedjes waaronder Jonah voor Xavier Darcy waar zij uiteindelijk net tweede mee werd. Staat BLØF gewoon op de poster van Pinkpop (die zag ik niet aankomen hoor) en maakt Waylon lekker reclame voor zijn nieuwe album bij Matthijs aan tafel. Werd bekend dat de Rock ’n roll-veteranen van Claw Boys Claw op Record Store Day (21 april red.) de Nederklassieker ‘Rosie’ opnieuw uit op rood vinyl uitbrengen. Bovendien zijn dit de laatste momenten om je in te schrijven voor een warme herfst! Want JA! ik ben een trots selectielid bij de Popronde dit jaar.

Of je Yip Rockt

Het voelde wel een beetje gek om op een doordeweekse woensdagavond op zoek te zijn naar de Kopstootbar in de hoofdstad, maarja het was met een goede reden hoor (écht waar chef!). Op 7 februari werd daar de 2e single ‘Terry’ van Yip Roc ten doop gehouden. Krap 5 weken na het verschijnen van debuutsingle ‘Paytime’ was het dus alweer bal. Zanger Jorn ten Ham ken ik nog uit zijn siso-tijd. Bij de Utrechtse bandwedstrijd Clash Of The Titans schopte hij het tot de finale. Maar in diezelfde periode is hij óók begonnen met een band om zich heen verzamelen. Bandlid van het eerste uur is toetseniste Chrissie Quast die met haar orgel nu een groot deel van de sound van Yip Roc bepaald. Met bassist Tobias Kolk en drummer Kasper de Boer is de band compleet. Allemaal HBA (Herman Brood Academy) of CvA (Conservatorium van Amsterdam) klanten. De vergelijking met The Doors en Artic Monkeys wordt steeds gemaakt, maar ik noem het ook graag het jongere broertje van DeWolff. De liveshow walst als een 70’s trein frontaal over je heen. Het lijkt in niets meer op de liedjes uit Jorn’s siso-tijd in ieder geval! Het rockt, het stuwt en met name de debuutsingle is rete catchy. Ik herhaal graag mijn opmerking van 1 januari: Yip Roc kan zomaar dé sensatie van de Popronde worden dit jaar. Het speelplezier straalt er vanaf, dus bij zo’n feestje heb ik geen kopstoot on the side nodig hoor.

Het gras aan de overkant

Eigenlijk was ooit het plan om Grasnapolsky in het buitenland te organiseren. Gewoon klein hoor met een stel vrienden en toffe bandjes. Dat is er nooit van gekomen want de eerste editie was in het sneeuwachtige weekend voor Kerstmis 2010 in het StayOkay hotel in Bunnik. Pas sinds 2014 is die betonkolos van Kootwijk het toneel van het festival. Ik mocht er ooit plaatjes draaien, was er als bezoeker en dit jaar als barvrijwilliger. Dat betekende oa dat ik op de zondagavond ná het festival rond 1 uur ’s nachts nog met koelkasten liep te sjouwen. Op die koude verlaten vlakte rond Kootwijk hè! Zonder nostalgisch te willen zijn, blijft het bijzonder spijtig dat dit de laatste keer was. Op deze locatie dan. #Gras is véél meer dan Eurosonic dat is, een ontdekfestival geworden. Je spot er dé alternatieve acts die er toe (gaan) doen. Ik was zelf bijvoorbeeld bij Someone, Fungo Bat en The Visual. Al die sjaals en oorwarmers vanwege de koude periode van het jaar en bezoekers die zonder blikken of blozen 2 Fritz Rabarber bij je bestellen. Door die gekkigheid heeft het festival een bijzonder plekkie in mijn hart. Via toekomst.grasnapolsky.nl kan je in de gaten houden waar het festival volgend jaar neerstrijkt. Zelf heb ik wel een ideetje hoor. Sinds vorig jaar is het terrein van de vliegbasis Soesterberg eigendom van het Utrechts landschap en officieel een evenemententerrein. Naast het museum, waar misschien een podium tussen de vliegtuigen past, zijn de bunkers op loopafstand bereikbaar via een pad over de oude landingsbaan. Voor de wat kleinere acts die nu in de annex of garage stonden zeg maar. Ik zie het al helemaal voor me. Bovendien is het voor mij om de hoek, kan ik ’s nachts nog eens helpen met een koelkast sjouwen.

Spelen is Silver…

Dat gun ik iedereen! Tijdens het slotapplaus een beetje verbaasd om je heen kijken en beseffen dat je niet de enige bent die die geweldige show gezien heeft. En terwijl ik bij het begin nog bijna dacht dat ik in de verkeerde zaal stond. Het intro bij de EP-release van The Silverfaces leek wel op zo’n oude westernfilm. Maar snel daarna ging het er hard op zoals gehoopt. Een van de tracks op deze nieuwe EP ‘Death Under The Sun’ (of eigenlijk twee als je de 1:31 reprise meerekend) is ‘Thoughts Of You’. Een track die ze nu al een jaartje of 5 met zich meedragen. Ik denk dat het in 2013 dé track was wat hen als 8ste show evâh op Noorderslag 2014 bracht. “De rest wordt geschiedenis” schreven de journalisten toen nog. Oké, het heeft mij ook veel te lang geduurd, maar wat was ik blij dat ik op 15 februari bij deze releaseshow aanwezig was. Hoewel je van toetsenist Martin Scheppink met zijn glittercolbert en wuivende kuif misschien de meeste show zou verwachten, toont zanger/gitarist Jesse Koch zich de perfecte showman. Hij weet zonder zichtbare moeite het publiek naar zijn hand te zetten. “Jongens luister, het vinyl is er nog niet…. Oké ik dacht dat jullie dat erg zouden vinden? De testpersing vonden wij niet goed genoeg, dus tja…”. Met de knerpende trompet bij ‘Even The Lord’ in het begin en een ingetogen versie van ‘Don’t Sleep In The Shade’ aan het eind maakte de show helemaal af. Klaar voor de grote festivals wat mij betreft. Ik droom alvast van een Silverfaces show waarbij ik tijdens het slotapplaus nog net de zon achter het podium zie verdwijnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in