Vanavond worden ze bekend gemaakt hè… Welke Nederlandse bandjes mogen deze herfst het land doorkruisen met de Popronde. Meer dan andere jaren wordt het heel strikt geheim gehouden, dus ik weet ook nog niets! Vorig jaar ontdekte ik pas bij Popronde Leiden hoe tof ik Traudes vind. Afgelopen week brachten ze een videoclip bij die beretrack ‘Amsterdam’ uit. Deze maand werd ook aangekondigd dat op culturele zondag 3 juni voor de tweede keer in Utrecht het VOOR//AAN festival wordt georganiseerd. Die middag alleen maar jonge, hippe bandjes in de Domstad. Ook heeft CAS (Ronkers) een hele fijne nieuwe track ‘Everything Works Out’ uitgebracht in april, gelukkig komt er een complete EP. Én ontdekte ik het nieuwe stuiterbandje New Bliss: de tweelingbroers Jelle en Jochem en hun grote zus Renske met hun fijne gitaarhitje ‘Criminal’. April was een fijne maand.

No Child Should Live in Fear

Met hun motors en stoere uiterlijk vormen zij (soms letterlijk) de bescherming voor kinderen tegen misbruik en mishandeling. Bassist Kristoffer Gildenlöw van oa. Kayak en For All We Know zag een documentaire over B.A.C.A. (Bikers Against Child Abuse) en ontdekte pas later dat er ook een chapter in Nederland zit. B.A.C.A. is een wereldwijde groep bikers die kinderen de kracht willen geven niet bang te zijn voor de wereld waarin ze leven met als doel een veiliger omgeving te realiseren voor misbruikte en mishandelde kinderen. Gildenlöw wilde met enkele bevriende muzikanten één liedje opnemen, een soort soundtrack, en de opbrengst aan de stichting schenken. Maarja, wat gebeurt er als je bandleden van bijvoorbeeld Textures, Within Temptation, Kayak, For All We Know en Vuur samen muziek laat maken voor het goede doel? Op 16 april verscheen een compleet album We Are Breaking The Chains waaraan 46(!!) Nederlandse muzikanten uit de alternatieve/symfonische rockscene hun medewerking gaven. Zomaar wat name-dropping: Ton Scherpenzeel en Robby Valentine op toetsen, celliste Maaike Peterse, gitarist Ruud Jolie, zo’n beetje de hele band The Last Element en op zang bijvoorbeeld Wudstik of bij de titeltrack Ayreon zanger Jan-Willem Ketelaers. Textures-gitarist Bart Hennephof en gitarist Ruud Jolie (Within Temptation/For All We Know) zijn de belangrijkste songschrijvers waarbij de meeste songs een link hebben met het onderwerp. De kans dat we dit project ooit live zien lijkt me is zo goed als uitgesloten. Maar ik heb een groot hart voor deze ruwe bolsters met blanke pit of het nou een scheurende motor danwel scheurende gitaar is.

Know Someone?

Op 11 april mocht ik in WOW te Amsterdam voor de tweede keer dit jaar Someone live zien. De eerste keer bleek ook het allereerste optreden met de nieuw gevormde band rondom voormalig “cutesy singer-songster” Tessa Rose Jackson te zijn. Het was een fijn, overtuigend optreden wat ik zag op Grasnapolsky festival. Ze leek na het uitbrengen van het album ‘Songs From The Sandbox’ een beetje uit de schijnwerpers te zijn verdwenen. Ze schreef wel muziek hoor, maar dan voor televisie speelfilms en Amerikaanse commercials. Hierdoor was haar muziek en schrijfstijl zó veranderd dat album nummer 2 onder haar eigen naam eigenlijk niet meer kon. Vorige maand verscheen de EP ‘Chain Reaction’. Geschreven en opgenomen in haar Amsterdamse thuisstudio, hier en daar geholpen door muzikale vriend en collega-muzikant Sergio Escoda (Di-rect/EUT). Bij iedere track hoort een video, of beter, mini speelfilm met een eigen thema en een excentriek ‘iemand’. Een buitenstaander in zekere zin. Grappig dat ik dat tijdens de optredens helemaal niet zo voelde, vond het juist een mooi geheel. Maar de video’s bewijzen iets anders: van zwart-wit sferen uit de jaren 20 tot een té foute jaren 70 TV-goeroe. Een strakke band die op de grote festivals van Nederland thuishoort. Hoewel ik snap dat haar kluizenaarswerk in haar studio ook een beetje als buitenstaander genoemd mag worden. Het plan is om filmavonden te gaan organiseren waar de sfeer van de 5 verschillende tracks het thema gaan worden. Bij iedere track wordt dan een andere hoofdfilm uitgezocht. Ik kijk zelf eigenlijk veel meer uit naar nog meer iemands verslavende liedjes.

Favorite Song

Net als in de clip van ‘Dancin’ In The Rain’ wilde ik stoepje op, stoepje af en weer op, met een extra rondje om een lantaarnpaal. Ik was op het Lange Voorhout in Den Haag alvast begonnen met het vieren van de verjaardag van de Koning tijdens het The Life I Live-Festival. Zat er lekker in, want ik had net 3 kwartier genoten van het allereerste festivaloptreden van Pete Philly. De liedjes uit zijn “vorige muzikale leven” kende ik alleen van cd (dat was toen nog!). Ik was er helemaal klaar voor maar liet me compleet overdonderen. Begeleiding door slechts één persoon met keys/synths, het Bliss Quartet én Pete zelf natuurlijk als het stralende en stuiterende middelpunt. Met energieke moves gebaseerd op alle sounds in zijn liedjes. De hele show voelt alsof hij zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. “Dit nieuwe project heet Bliss” zegt hij. Het is een reis naar geluk! Puur geluk. En dat komt van ver zoals in zijn docu ‘No Filter’ kan zien. Zo zelfverzekerd op het podium, zo onzeker erachter. Mooi om dat inkijkje te krijgen. Zag beelden van de FF-borrel op Eurosonic, daar heb ik hem gemist trouwens. Maar hij doet het vast over in januari 2019 op Noorderslag? Oké Den Haag dus… hij heeft er zelf 10 jaar gewoond en ja, bij de eerste tracks zag ik toch wat zenuwen, maar oh oh wat een show. Met live blazers past hij zo in de line-up van NorthSeaJazz bijvoorbeeld. Het begon te deinen en die 49 minuten waren veel te snel om naar mijn zin. Dat vond de oude man naast mij, met zijn grijze piekhaar en zwarte doktersbril ook. “Dat was áán, He was fuckin’ connected man!!”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in