Afgelopen jaar heb ik kennis mogen maken met The Wanderer. Hetzij alleen telefonisch en via de muziek maar toch. The Wanderer is Nikos Frangiskatos. Hij deed mee aan de Popronde Nederland en vandaar de link. Hij maakt zeer mooie, meeslepende muziek. Mooie singer songwriter met een verhaal. Nadat hij klaar ervoor was, om een mooie carrière te starten en een album uit te brengen stopte hij. Hij ging op reis. Op zoek naar zichzelf maar ook zeer zeker naar de muzikale kern.
Ondertussen is hij dus helemaal terug en er klaar voor. Een mooie reis door Nederland tijdens de Popronde heeft hem ook natuurlijk weer energie gegeven en nu is dan daar zijn EP ‘Silence (part 1)’.

De EP begint met ‘Finally Home’. Mooi rustig beginnend met een gitaar, puur. Dan de stem van Nikos erbij en je gaat meteen recht zitten. Een verhaal wordt gebracht. Langzaamaan wordt het meeslepender en dit komt mede door de cello van Maaike Peterse en de toetsen van Victor Driest. Pak daarbij ook de mooie samenzang welke op het eind is… Heel fijn begin! Door met ‘Running’. Deze begint meer uptempo en ook zeker wat krachtiger. De cello en toetsen zijn meer aanwezig waardoor het misschien ook wel meer lading geeft. De gitaar van Yannick Okhuysen is ook nu meer te horen. Het geeft allemaal net wat meer cachet! Ik word meegenomen in het geheel.
‘Cut The Wire’ wordt gekenmerkt met een duidelijke gitaarklank en pure stem van Nikos. Ik vind deze track wel wat weg hebben van Ben Howard. Geen slecht vergelijkingsmateriaal lijkt me zo. Het is namelijk puur maar ook wel een beetje dromerig. Mede door nogmaals, die cello en toetsen. Dat doet echt veel! Mooie composities.
De afsluiter ‘Yellow Fields’ begint breekbaar. Alleen de toetsen zijn te horen om later aan te vullen met de zang. Ook hier wordt weer een mooi verhaal gebracht. Verder is in deze laatste track de cello nog beter te horen. Dat zorgt ervoor dat het nog meer puur wordt. Fijn, echt waar.

Nikos is misschien wel een kunstenaar. Hij zorgt ervoor dat de nummers heel goed te zijn te beluisteren maar wel met een heel mooie omlijsting. De muzikaliteit daarin is wat dat betreft uitmuntend te noemen. Ik word erin meegenomen en ook pas losgelaten als de muziek afgelopen is.
The Wanderer weet denk ik wel precies hoe hij alles uiteindelijk zou willen hebben. Met deze EP is dat in ieder geval weer een stap voorwaarts. Ik luister er graag naar! Op naar part 2.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in