Afgelopen weekend openden ze het oudste, langstlopende festival ter wereld: Pinkpop. Ze stonden er, vol vertrouwen en met een geweldige drive. Wie? The Ten Bells. Het viertal bestaande uit zanger Sven Vek, gitarist Robbert Blondeau, bassist Bert Luja en drummer Wesley Ferfers hebben dit kunnen bereiken door Nu of Nooit te winnen. Voordat dat begon hadden ze nog nooit een optreden gehad! Het tekent een muzikant.
Ondertussen hebben ze een EP uitgebracht en op 23 juni zal deze officieel releasen in de Nieuwe Nor te Heerlen. Ik ga er wederom goed voor zitten!

Ze openen met een track waar je wellicht meer recht op gaat zitten. ‘Commence’ is de titel en het begint zo: ‘Why Are You So Gay?’. Heftig zullen mensen denken maar in feite gaat het ‘gewoon’ erover dat mensen hun hart uiten op het internet zonder erbij na te denken. Het gaat dieper dan menig persoon denkt! Dit is wel eentje die opvalt en dus perfect gekozen om dit als openingstrack te pakken. Hoog tempo, lekker hard maar ook de durf om even terug te schakelen. Ik kan hier echt goed van genieten! Uniek.
Door naar ‘Too Close To The Sun’. Lekkere riffjes in combinatie met een strak ritme van Bert op bas zorgt ervoor dat deze weer anders is dan de opener. Iets rustiger, meeslepend en ik gooi in gedachte nog wat achtergrondzangeressen erbij en dan is het een track van jewelste! Maar ook nu is het top want op het moment dat je denkt… Blijft het zo? Rammen ze de laatste minuut er even op los en zo zie je maar dat een nummer écht een kop en een staart heeft. Wat een power zeg!
Eentje welke goed opvalt is ‘Mr. 24/ 7′. Na een paar seconde denk ik: dit is Jack White, dit zijn The White Stripes! Maar neen, het zijn en blijven The Ten Bells. Vergelijken mag altijd en ik denk dat deze zeker niet vervelend is. Het refrein is gewoon heerlijk catchy maar het rammelt wel nog steeds lekker. Dat past ook perfect in het geheel. Het verhaal wil je blijven volgen plus het feit dat je iedereen afzonderlijk van elkaar goed kan horen spelen. Daarbij is het top gedaan met te gekke solo’s van Robbert en Wesley. De laatste uithaal van Sven is overigens ook een topper! Helaas moet er ook een einde komen aan de EP. Daar is ‘Jump The Gun’ voor gebruikt, een nummer van zo’n vijf minuten. Een duidelijk verschil met de voorgaande tracks maar dat wilt niet zeggen slecht of vervelend. Het heeft iets hypnotiserends in de coupletten, mysterieus tevens. Maar als er richting het refrein wordt gewerkt worden de registers open getrokken. Zeker als we de laatste minuut in gaan. Daar wordt even lekker op het gaspedaal gestampt om de laatste paar seconde verdomde slim keihard op die rem te trappen om iedereen weer te laten ‘schrikken’. Damn nice.

Concluderend: een EP waar je trots op mag zijn. Maar dat is logisch. Ze hebben niet voor niets Pinkpop mogen/kunnen openen en dat was een feestje. Het klopte en het was goed. Dat heeft met de sound te maken en je ziet de heren ook elk optreden groeien! Het wordt beter en beter en die EP release in de Nor zal ook een legendarisch avondje gaan worden. Even ‘Commence’ erbij pakken!

Foto: Jonny Ladeur.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in