Oké. Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Ik zou gewoon sowieso al een hele pagina kunnen schrijven over de opener van het album: ‘Kiss The Devil’. Dát is gewoon de maatstaf van dit debuutalbum van de band The Grand East! ‘Movano Camerata’ is de opvolger van de EP die de heren uit Diepenheim (Overijssel) in januari hebben uitgebracht. Het is duidelijk: er stroomt alleen maar muzikaal bloed door de aderen van deze geweldenaren! Het is ook geen rock ’n roll. Neen! Het is rock ’n soul en dat in de puurste vorm!

Maar toch even, heel even, naar die opener. ‘Kiss The Devil’ is pure bluesrock. Hier zit echt alles gewoonweg in. Die gierende gitaar, die uithalen van Arthur Akkermans, het lekkere ritme van de drums, de hammond begint warm te draaien… Je voelt ook dat Arthur eigenlijk predikt. Hij brengt zijn verhaal zó over dat je niet los komt ervan! Pak daarbij ook het feit dat het gewoon geen seconde saai is. Belachelijk, in een uiterst positieve variant uiteraard.
‘Rabbits & Children’ begint kabbelend, heel fijn waarna er weer uiteraard een bombastisch geluid ontstaat. Waar ik al zei, de hammond begint warm te draaien is het nu raak. Joris van den Berg laat ‘m gieren! Maar meer onder de indruk ben ik van ‘Frogs’. Het deuntje blijft onmiddellijk hangen, het ritme is hoogstaand en ook de opbouw is weer fenomenaal te noemen. Niek Cival op gitaar laat zeker horen dat hij wel raad weet zijn solo.
Dan ‘Salt Water Love pt 1’, rustig kabbelend met een heerlijke opener op gitaar. Het ritme wordt langzamerhand lekker opgevoerd door Imanishi Kleinmeulman op drums. Het blijft mij verbazen hoeveel energie steeds loskomt en hoe dit zo ontstaat. Als het op plaat als zo is… Hoe is het dan live? Gelukkig hebben we in deze periode de Popronde! Meemaken is een must lijkt mij. ‘Water’ begint echt heel fijn uptempo zeg. Hier is niets slecht in te horen. Maar wel iets onverwachts! Teun Eijsink staat lekker in de schijnwerpers want eigenlijk het hele nummer hoor je dat ritme van hem! Qua muzikaliteit zit in dit nummer wel heel erg veel klasse.

the-grand-east-mobile

Even door naar ‘Dreaming’ want geloof het of niet… Er zit ook ‘relatieve’ rust in. Natuurlijk met de nodige korte kleine volume tikken omhoog want anders past het niet. Het vertellende verhaal vanuit Arthur en daarbij de hele band die hierbij hem mooi ondersteunt is gewoonweg super te noemen.  Op een of andere manier vind ik het ook wel hypnotiserend of anders wel meeslepend. Ja, ook dit is zeer prettig! ‘Wanna Have Some Fun’ klinkt qua titel eigenlijk alsof het boyband materiaal is maar nee hoor. Natuurlijk zit tekstueel wel wat gein in maar als je weer muzikaal luistert is het geweldig in elkaar gezet. Het oeh lah lah is catchy en ik denk ook zeker dat velen bij een optreden mee zullen gaan doen. Het is niet te weerstaan!
De afsluiter is kort te noemen zeker voor The Grand East begrippen. Puur, klein. Het kan maar hoeft niet! ‘Move Those Pretty Legs’ is groot door klein te blijven. Niet verwacht dat het zo kon eindigen maar het geeft een goed gevoel!

Zoals al gezegd…. Dit album is gruwelijk te gek! Het vliegt voorbij. Muzikaal geweldig, qua zang zit alles erop en eraan. Het is niet saai. Blues, rock, delta southern rock, soul… Op en top.
Je voelt bij elk nummer, elke noot die wordt gespeeld of gezongen die urgentie. Het is niet zomaar even een nummertje doen en klaar. Nee!!!! Ik word oprecht enthousiast van elke track. The Grand East laat horen dat er veel, heel veel, in hun zit. Laat ze nu maar heel veel spelen, veel naamsbekendheid krijgen en doorgaan met wat ze nu doen: geweldig muziek maken!

Vorig artikelEmil Landman – Wait Until The End Of This Day
Volgend artikelSilent War – Frost

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in