Drie jonge gasten uit het beroemde en berucht Overijsselse Tuk noemen zichzelf Magnetic Spacemen. Wát kan je dan verwachten? Ijzersterke garagerock met een lading punk erbij! Deze band bestaat uit Max Nowak op drums, Erwin Wuite op gitaar en Sam Pols op zang en bas. In 2013 begon de reis van deze jonge honden. Vanuit daar werd in sneltreinvaart gewerkt aan nummers. Dat ze hard aan weg hebben getimmerd en nog steeds doen blijkt uit het feit dat ze ondertussen in het voorprogramma hebben gestaan van oa John Coffey, Peter Pan Speedrock en Together Pangea (graag geziene band op CamielMusic). Dat zijn natuurlijk geen kleine jongens en passen eigenlijk ook allemaal wel goed in het straatje!
Maar nu is daar dan ook een eigen album getiteld ‘I Don’t Wanna Grow Up’. Aangezien de jongens meedoen aan de Popronde Nederland een uitgelezen kans om alles ”rustig” te beluisteren!

De openingstrack is meteen raak. ‘Youth Glory’ laat er geen gras over groeien evenals zanger Sam. Je hoort zijn energie gewoon uit de speakers denderen. De drums knallen constant en het betere gitaarwerk zit er ook bij. Het fijne is ook: kort maar krachtig maar ook slim met handige hooks. Precies zoals garage hoort te zijn. ‘I Don’t Wanna Grow Up’ is typisch punk. Lekker vuig, rauw, knallend. Maar toch zeer zeker ook genoeg harmonie erin!
Door naar ‘Makes Me Wonder’, lekker hoog tempo. Fijn gitaarriffje en solo erbij. In het geheel is het no nonsense. Het doet me denken aan de AFTERPARTEES, zeker niet vervelend dus.
Luisterend naar ‘Seafood’ ga ik weer naar een andere band; Arctic Monkeys. Ik vind het knap dat Sam eigenlijk meerdere ‘klanken’ gebruikt qua stem, het blijft daardoor zo master om te luisteren. Maar vergeet ook niet de andere boys. Ze laten ook een andere smaak horen! Maar ook nu blijf je volledig geboeid! Het blijft ook lekker doorgaan, de langste track van het album in ieder geval. ‘Radio’ laat ook weer die uitzinnigheid horen. Je kan hier ook gewoon niet omheen op de plaat als je het hoort. Wow! Live zie ik het ook al helemaal gebeuren.
‘Hole In My Hand’ is de kortste van de 9 tracks die erop staan. Max kan losgaan op drums maar Sam blijft niet achter! Dus concluderend: Erwin wint op zijn gitaar!
De afsluiter ‘Blurred’ heeft een intro alsof we naar stonerrock luisteren. Zwaar, ruig.. Maar eigenlijk is dat wel heel erg prettig ook. Je voelt de diversiteit die de gasten in zich hebben en alles is ook goed! Net zo bij deze track. De laatste dikke minuut is het muzikaal genieten. Alles wordt uit de kast gehaald en hier kan ook Erwin weer een kneiter van een solo eruit gooien. NICE!

Het staat ook al beschreven, deze drie boys hebben energie. Ze laten er geen gras over groeien en dat ook het hele album niet. Laat staan bij live optredens! Kwaliteit hebben ze zeer zeker, daar mag aan worden getwijfeld. Je staat ook niet voor niets in dergelijke voorprogramma’s!
Nu is het tijd om te oogsten en natuurlijk helpt de Popronde daaraan bij. Ik heb in de gauwigheid 15 optredens geteld, dat is geen half werk. Meters maken, zorgen dat de show bij mensen in hun geheugen blijft staan en door!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in