Zonder twijfel een van de betere Nederlandse bands van deze tijd!

Jo Goes Hunting is een graag geziene artiest/band op CamielMusic. Nadat deze formatie rondom Jimmi Jo Hueting in het voorprogramma speelde van De Staat en vervolgens tijdens de Popronde iedereen omver blies was het tijd om verder te kijken. Een Duits tourtje met Mozes and the Firstborn en GOSTO onder de naam Dutch Pop Nights was het gevolg. Maar nu is het tijd om meer en meer bekendheid te genereren door een debuutalbum uit te brengen! Natuurlijk schrijft CamielMusic hierover.

De twee tracks al als eerste zijn uitgekomen hebben ook al op CamielMusic gestaan. ‘Winner’ & ‘Confusion’ zijn gewoon ijzersterke nummers welke ook heel fijn in het gehoor liggen. De afwisseling van bombastisch naar relatieve rust is top. Maar er is meer…..! Ik gooi wat titels erin.
‘I Don’t Mind’ is heel meeslepend. Dromerig, lekker ontspannen ritme erin en Jimmi Jo wisselt van stemgeluid alsof hij elke keer nieuwe schoenen aandoet. De toon is gezet. ‘Lion’ kan ik eindeloos blijven luisteren. De eerste twee regels zijn cheesy maar het brengt zoveel meer. Ook qua sound is dit weer heel anders dan eerder genoemde nummers. Natuurlijk weer dat meeslepende en het meerstemmige maar dit heeft gewoon iets extra’s. Jo Goes Hunting vind ik echt uniek.
‘Money’ begint dan weer heel elektronisch en onvoorspelbaar. Ik heb dit al gezegd in een ander artikel: het is soms georganiseerde chaos. Maar dan van de bovenste plank. En het is écht een compliment. Je wordt namelijk door meerdere geluiden heel erg op een verkeerd been gezet maar tegelijkertijd klopt het wel gewoon. ‘Hell Of Mine’ is ook echt zo’n Camiel liedje. Lekker vertellend, beetje old school hiphop ofzo, maar wel hele toffe uithalen tussendoor. Master! Het typeert echt Jimmi Jo. Hij weet wat hij wil laten horen en slaagt dus ook met vlag en wimpel.
‘Act Of Leaving’ begint middels de elektronische toetsen met weer een zeer apart ritme. Tijdens het luisteren kom je bijna in een trance. Ook geldt hier weer die afwisseling; tempo en rust. In de laatste minuut is het de samenzang die ervoor zorgt dat ook weer dit nummer een succes is. Het is af.
‘Call Me’ is dan de afsluiter, de langste overigens. Ik blijf erbij, knap om bij je debuutalbum meteen 11 nummers uitbrengt. Het is het meest rustige nummer van de 11. Lage stem, ontspannen ritme sectie, onheilspellend. Naar mate dat de track vordert stijgt natuurlijk ook de spanning, de sfeer wordt meer bedrukt, het is wel heel erg meeslepend.
Een mooi einde van een zeer intens, afwisselend en opvallend album. Nederland mag zeer blij zijn met een talent zoals dit. Uniek in zijn soort. Tof geluid. Eigengereid. Hoe dan ook een aanrader als je wel van experimentele muziek houdt. Is dat niet het geval? Dan is het óók een aanrader!

Vorig artikelWarhola – Jewels
Volgend artikelDonnie – De Tuinslang

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in