Feelgood.

Jermain Bridgewater heeft me volledig omver geblazen gedurende een show in Eindhoven tijdens de Popronde. Natuurlijk kende ik ‘m wel van wat nummers maar live is alles anders. Positief uiteraard. Wat een feest, wat een energie! Toen kwam ik er ook pas achter dat hij onlangs een EP had uitgebracht, daar moest ik dus hoe dan ook nog over schrijven! Even kennis maken met Jermain: wellicht bekend van Stropstrikkers maar nu een geheel nieuwe weg ingeslagen. Het is hiphop in combinatie met reggae, gnawa en soul. Zoals de titel van dit artikel luidt: feelgood. Het is moeilijk om tevens stil te blijven staan tijdens deze muziek.

De EP telt 8 nummers en begint met ‘The Bridge’. Zichzelf even voorstellen met ekkere elektronische geluiden op de achtergrond en we zijn los. Vrolijke sound en het is dansen geblazen. Deze track is duidelijk een kleine biografie en introductie wie Jermain is en waar hij vandaan komt. Door met ‘Streetlions’, hier proef je de reggae binnen een paar seconden al. Easy going. Vervolgens komt Jermain erbij: je voelt meteen de furie, de power in zijn lines. Het gaat over mensen die in een moeilijke positie zitten en daar niet meteen uit kunnen komen. Op de achtergrond zijn de wereldse invloeden te horen met oa een djembé en blazers. Sterk. ‘Stop That’, of niet. In ieder geval een track met heel veel snelheid en ook op zich wat dromerige klanken op de achtergrond. Mede door de percussie en elektronische vibes is het wederom eentje waar het moeilijk is om op stil te staan. Ook van de kinderstemmen die soms wat meezingen krijg je een glimlach van op je gezicht. Een rustige en andere start tijdens ‘Won’t Give In’. Wel even wennen maar je voelt wel de echtheid wat Jermain brengt, het verhaal. Vervolgens komt er iets meer beat in en de kracht wordt intenser. Dan horen we Jermain zelfs nog even zingen om de track nóg geloofwaardiger en meer puur te maken. Om ‘Hotep’ kom je niet heen, ook niet tijdens de shows. Hotep is een Egyptisch woord wat eigenlijk ‘at peace’ betekent; ‘liefde/vrede’. Een heerlijke beat, een heerlijke flow en je weet als je deze track voor het eerst hoort dat dit live hoe dan ook een feestje is/wordt/zal zijn. Energiek, vrolijk, klasse!
Duidelijke intro voor ‘Madeleine’: het meisje wat je nooit hebt kunnen krijgen. Goed te volgen, voor alle mannen herkenbaar en je krijgt er een dikke smile van op je gezicht. Ook het refrein is pure reclame voor het heupwiegen. Iedereen zal hieraan meedoen en vrolijk worden. Na een korte interlude is het tijd voor de afsluiter van de EP
, ‘Travelin’ Man’. Een duidelijk autobiografische track, heel puur en interessant. Ook wellicht een soort ode naar zijn zoektocht naar zijn sound en hoe het gaat in het leven. Easy going, laidback maar heel concreet. Jermain weet het allemaal heel goed over te brengen.

Time flies, dat is niet alleen met live muziek maar ook zeer zeker met deze EP. Alle nummers zijn afgelopen voordat je er erg in hebt. Zoals gezegd: live is het een werkelijk feest en een absolute aanrader om het mee te maken! Als je er geen genoeg van krijgt dan blijf gewoon het feestje in je gedachte houden en zet je de EP op. Missie geslaagd 😉

Vorig artikelTim Knol – Sweet Melodies
Volgend artikelManchester Orchestra – The Alien

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in