Dusty Stray heeft onlangs zijn nieuwe (5e!) album uitgebracht: ‘Estranged’. Jonathan Brown, de man achter Dusty Stray, heeft een Amerikaanse achtergrond. Uit Texas van origine, woont hij al meer dan 20 jaar in Nederland. Voor dit nieuwe album is hij in 2015 terug naar de States, Colorado om precies te zijn, gegaan om nieuwe inspiratie te krijgen. Dat is goed gelukt maar wel met pieken en dalen. Dat is ook zeer zeker te horen. Qua sound moet je denk aan hele pure folk maar dan met onderwerpen zoals ouder worden, onbeantwoorde liefdes, plotselinge dood en kindernachtmerries. Uiteenlopend maar allemaal heel eigen. Zeker met de muzikale omlijsting wat erin zit; denk aan een cello, lap steel guitar, banjo, ukulele, harmonium en omnichord, is het iets unieks.

‘You Couldn’t Wait To See Me Cry’ is een opener waar je U tegen zegt. Dusty Stray draait er niet omheen. Tekstueel enorm goed te volgen en de muzikale omlijsting is sterk. Het heeft iets akoestisch maar ook iets futuristisch in zich. Als dan ‘Through The Atmosphere’ komt, is er weer iets heel anders te horen. Dit is overigens een soort ode aan een overleden vriendin van Jonathan. Echte folk en wetende waar het over gaat, maakt het nog mooier en persoonlijker. Fijn! ‘Houses’ heeft ook veel te maken met de albumtitel Estranged oftewel vervreemd. Hetgeen over de terugkeer naar Amerika na zo’n lange tijd. Een extra mooie muzikale omlijsting heeft ‘Things Will Look Different’. Alles met een lap steel guitar is magistraal goed en dan ook nog een mondharmonica…! Wow. Americana sound pur sang. Ook ‘I Can Still Pretend You’re Here Tonight’ gaat over de plotselinge dood van een vriendin. Jonathan heeft een periode in Barcelona gewoond en heeft haar daar ontmoet. Hij heeft zich kunnen ontwikkelen tot wat hij nu is: muzikaal maar ook veel meer daar omheen. Een van de kortste tracks is ‘Down’. Puur en omlijst door de omnichord. Je moet goed luisteren maar hij is zeer zeker speciaal.

‘Gorey Story’ is een hommage aan een van zijn persoonlijke helden, schrijver & illustrator Edward Gorey. Dat hoor je, dat voel je en dan ook extra geladen met een cello. Jonathan haalt alles uit de kast om zijn gevoel, zijn emoties te laten horen. Na een muzikaal intermezzo, ‘Little Lude’, horen we ‘All My Wrongs’. Deze is zeker op het gebied van gitaarspel even heel lekker om te horen, anders! Toch blijft het lekker donker en het folk gehalte ligt nog altijd hoog. Een geinige track is ‘After The Play’, iemand ontmoeten na de show maar geen idee hebben wie en denken… Wat doe ik nu? ‘Old And Gray’, natuurlijk denken we er allemaal aan: oud worden. Maar dan samen met iemand. Of je heb die onbeantwoorde liefde.
Een redelijk uniek verhaal is het nummer ‘Window’. Echt vanuit zichzelf, kind zijn. Slecht slapen, uit het raam kijken en aan het wachten tot een man die ineens tevoorschijn zou komen, schreeuwend met zijn handen plat tegen het raam aan. Eigenlijk best creepy. Maar als er daardoor zo’n nummer ontstaat, is het wel speciaal natuurlijk! Dan komen we bij ‘Happy End’, eigenlijk een boodschap: het komt allemaal wel goed. Samen met de ukelele voelt het ook meteen nét wat fijner, mooi om dit zo te horen. De afsluiter van deze plaat is een cover van Leonard Cohen, ook iemand die wel hield van donkere nummers. ‘Hey, That’s No Way To Say Goodbye’ past dus wat dat betreft goed in het repertoire van Dusty Stray!

Natuurlijk is het niet logisch om de muziek van Dusty Stray op een warme zomerdag te luisteren. Liever lekker op een donkere winter avond, bij de haard en dan meedenkend aan alle onderwerpen waar hij over zingt. Het eigen, het extreme, het donkere. Dat maakt hem ook behoorlijk uniek. De folk, de americana, de warme en rustige stem. Een album wat zeer zeker de moeite waard is om rustig naar te luisteren en alles op een rijtje te zetten!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in