Crazy Cult Roadshow (CCR) vond het tijd om na 2 succesvolle EP’s, deelname aan de Popronde Nederland (2016) en het bereiken van de finale van Nu of Nooit (2015), een volledig album te maken. Dat begrijp ik helemaal! Deze Maastrichtse machine bestaande uit zanger Roel Peijs, gitarist Krit Verbeek, bassist Steven van der Vegt & drumster Kiki Beemer hebben middels crowdfunding ervoor kunnen zorgen dat dit album daadwerkelijk het daglicht heeft kunnen zien. 10 tracks die hoogstwaarschijnlijk ons laten rocken als gekken, een heuse trein die over ons heen dendert. Let’s Go!

Uiteraard met nummero uno beginnen, ‘Luring Lights’. De basgitaar van Steven moet zonder warming-up meteen aan de bak en dat gedurende de volledige 3 minuten. Halleluja zeg! Ritmisch ligt alles verdomde hoog en Roel heeft er ook meteen zin door wat felle uithalen erin te gooien. Goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen. Tijd om ‘The Vampire Strikes Back’ te beluisteren, het eerste wat ik denk: Queens Of The Stone Age! Dat mag, dat is fijn. Het is dansbaar, rauw zoals we gewend zijn en luisterend naar zanggedeelte ‘Suck Me Dry’ klopt de titel uiteraard helemaal. Opvallend is het rap gedeelte, even wennen maar als je alles op een rij zet past deze wel erin. Door met ‘Closure’, maar ook echt. Weer een lekker hoog ritme in het begin waar Kiki goed aan de bak moet maar na de intro valt dit helemaal weg. WOW?! Als dan het refrein er weer bij komt, is er gelijk weer wat bombast zeker ook vanwege de gitaarsolo die er door Krit wordt in gegooid. Een mix van vele geluiden in deze track maar het past wel samen. Een zwaar nummer is ‘Fistful Of Boomstick’. Typische stoner met goede rock invloeden maar je hebt even nodig om door die bombast heen te komen, ben je er doorheen, heb je ‘m ook goed vast! Lekker ritme, goeie fuzz en agressieve zang. Dan door naar opvallende track #1: ‘That Thing From Another Planet’. Bijna volledig instrumentaal, alleen wat filmische (want daar houden ze van) uitspraken die voorbij komen. Leuk intermezzo.
De meest opvallende track is denkelijk ‘Ride The Fuzz’. Heel erg veel klasse zit hier in. Goede gitaarsound, lekker ritme te pakken en eigenlijk geen enkel moment saai of voorspelbaar. Het doet me een beetje denken aan Eagles of Death Metal! De samenzang is hier ook een hele sterke factor in. CCR laat hier horen echt een hele goede geoliede machine te zijn. De titel ‘Hits For Shits’ laat me wel een beetje grinniken, de track daarentegen niet: die is echt lekker!! Anders dan andere nummers en pakt me goed. De sound in de coupletten is echt heerlijk en goed te volgen terwijl het refrein iets zwaarder is en daardoor goed knalt. Nou, hier hebben we opvallende track #2: ‘Rewind & Push Play’. Het is iets wat we absoluut niet verwachten bij deze band, bijna pure rust en wel een heel toffe samenzang tussen Kiki, Steven en Roel. Ondanks dat we het dus niet meteen zien aankomen, voelt het wel prettig aan.
Bijna ten einde maar we hebben ook ‘Haddonfield, Oct 31st’ op de tracklist staan. Hele mond vol maar op muzikaal vlak is het gewoonweg typisch CCR mét aanvulling! Wederom toffe samenzang van de band en dat maakt het allemaal weer nét iets beter, voller, sterker en machtiger. Precies hoe ze zelf willen zijn lijkt mij. Tijd voor het laatste nummer, ‘Risky Business!’. Zo riskant is deze track niet en als je het volledige album beluisterd ook niet. Het is ook zoals de openingstrack goed gas geven, veel muzikaal genot en passie. Tevens blijven de tunes vanuit films of tracks tof en geeft wel wat extra’s.

Crazy Cult Roadshow is zoals gezegd een machine. Eentje die zichzelf blijft ontwikkelen en waar je het plezier gewoon hoort. Luisteren doen ze uiteraard ook goed naar andere bands en die invloeden zijn fijn! Ook de samenzang wat ze vaker laten horen is een meerwaarde, het geeft duidelijk meer cachet. Ik ben wel benieuwd of ze het live net zo strak kunnen brengen aangezien het live natuurlijk veel bombastischer, energieker en chaotischer is. Anyway…. Een debuutalbum om trots op te zijn!!

Vorig artikelMORADO – The Forest
Volgend artikelMassive Attack – Unfinished Sympathy

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in